เรามีนิยายมาฝาก ช่วยพิจารณาด้วย
นายมาเฟีย
IP : 118.175.60.64

23 ม.ค. 2551
เวลา 12:46:32 น.
รักวุ่นๆฉบับนายยา*ซ่าตัวร้าย
ตอนที่1      การสูญเสีย
            ปัง..........  ปัง................  เสียงปืนดังขึ้นในบังกะโลเก่าแถวกรุงเทพมหานคร  ซึ่งเป็นเสียงปืนของพวกตำรวจที่กำลังไล่ล่าคัตสึ   เจ้าพ่อยา*ซ่าที่ฆ่าคนอย่างเลือดเย็นและนำยาเสพย์ติดชนิดร้ายแรงเข้าสู่เมืองเป็นไทยจำนวนมาก
    “อย่าหนีนะไอ้คัตสึ   แกไม่รอดหรอก”             เสียงของสารวัตรรัฐนนทร์พูดพร้อมกับนำลูกน้องวิ่งไล่ตามมา
  “ แน่ใจเหรอคับสารวัตร ”                                  คัตสึพูดแล้วหยุดวิ่งก่อนที่จะมีลูกน้องของมันยืนอยู่เต็มไปหมด  และการต่อสู้อย่างดุเดือดก็เริ่มขึ้น   ในที่สุดฝ่ายของตำรวจก็เป็นฝ่ายชนะจนได้และนำกุญแจมาใส่มือ   คัตสึยืนมือให้สารวัตรรัฐนนทร์ใส่กุญแจพร้อมกับพูดจาเหมือนกับว่าตนเองโดนเอาเปรียบอย่างมาก
  “สารวัตรคับ  รู้สึกว่าขี้โกงไปหน่อยไหม”
  “อะไร  ใครขี้โกงอย่ามาพูดถ่วงเวลาเลย”
  “ก็สารวัตรไง”
  “หือ!  ฉันไปขี้โกงตอนไหน  อย่ามาพูดมั่วเลย” -__- “
  “ก็สารวัตรมีพวกเยอะกว่าผมอีก”
  “แล้วไง”
  “ สารวัตรก็ดวลตัวต่อตัวกับผมโดยไม่มีอาวุธสิคับ ”                             คัตสึพูดเสนอพร้อมกับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์
  “ไม่ละ  เสียเวลาเปล่า”
  “สารวัตรป๊อดมากกว่าเหอะถึงไม่กล้าดวลกับผม”
  “ได้!  ฉันจะดวลกับนาย”
  “ สารวัตร  ถ้ามันเล่นไม่ซื่อละคับ”
 “อย่าห่วงเลย   เอาอย่างนี้ถ้าผมแพ้ผมจะยอมไปดีๆ   ถ้าผมชนะสารวัตรต้องปล่อยผมไป  ตกลงไหม”
  “ได้!   ตกลง ”                      สารวัตรรัฐนนทร์พูดแล้วโยนปืนกับมีดออกไปและดวลกับคัตสึอย่างดุเดือด    คัตสึเห็นว่าตนเองไม่สามารถเอาชนะได้จึงใช้หยิบปืนที่ซ่อนไว้มายิงเขาที่หน้าอกเขา5นัดและหนีไปกับลูกน้องอย่างรวดเร็ว       สารวัตรรัฐนนทร์ถึงทรุดลงกับพื้น  รองสารวัตรวุสเห็นว่าเจ้านายของตนเองโดนยิงจึงรีบสั่งให้พวกของตนเองประมาณ5คนไปตามล่าคัตสึ     ส่วนตัวเองกับลูกน้องอีกหลายคนก็ช่วยกันนำสารวัตรรัฐนนทร์ไปส่งโรงพยาบาลตำรวจอย่างรวดเร็วโดยหวังว่าจะทัน   แต่ก็ไม่ทันเสียแล้วเขาเลือดออกมาก  เขารู้ดีว่าตนเองนั้นมีเวลาเหลือไม่มากแล้วจึงสั่งเสียกับรองสารวัตรวุสว่า ให้แอล น้องสาวของเขาระวังตัวไว้  และอย่าล้างแค้นให้เขาเลย ก่อนที่จะสลบไป   รองสารวัตรวุธถึงกับหน้าซีดเพราะรู้ว่าเขาใกล้ตายจึงรีบสั่งจ่าสุวิทย์ขับรถร็วๆ   เมื่อถึงโรงพยาบาล    พยาบาลก็รีบนำสารวัตรรัฐนนทร์ไปเข้าห้อง  icu และหายไปพักใหญ่     จนรัฐนาทผู้บังคับบัญชาและพ่อกับแม่ของเขาพร้อมด้วยป้าเพ็ญก็มาถึงทุกคนรีบถามอาการทันที     รองสารวัตรวุธช่ายหน้า  ทุกคนถึงกับเศร้า โดยเฉพาะวีรนุชที่ถึงกับร้องไห้ และพูดจาประนามคัตสึไม่หยุด  จนหมออกมาด้วยสีหน้าเศร้า  และบอกให้พวกเขาทำใจว่า
  “ผมขอให้คุณทำใจคับ”
  “อะไรนะค่ะ O_O  นี่คุณอย่าบอกนะค่ะ ว่าลูกชายฉัน……………….TOT
  “ใช่คับ !   เขาเสียชีวิตแล้วตั้งแต่ก่อนที่จะถึงโรงพยาบาลอีก  ผมขอแสดงความเสียใจอีกครั้งคับ  และถ้าไม่มีอะไรแล้วผมขอตัว  ” หมอพูดและเดินไป    วีรนุชได้ฟังถึงกับอึงและสสบไปบนไหล่ผู้เป็นสามี   เขากับป้าเพ็ญและคนอื่นช่วยกันดูแลวีรนุชจนเธอฟื้นและร้องไห้ไม่หยุดเลย รัฐนาถพูดปลอบใจภรรยาตนเองและบอกเธอว่าคนที่น่าห่วงสุดน่าจะเป็นแอล เพราะถ้าแอลรู้เข้าจะต้องอาละวาดและไปฆ่าคัตสึแน่นอน    เธอได้ฟังก็ถอนหายใจและหวังว่าคงไม่เป็นอย่างที่สามีพูด    ขณะเดียวกันที่โรงเรียนร่วมฤดี ซึ่งเป็นโรงเรียนประถม-มัธยมชื่อดังของกรุงเทพฯ
   “พี่กรค่ะ ”                                      เสียงใสๆของมิ้นท์หรือมินตาเด็กสาววัย10ปีเรียกฉันอย่างอ่อนหวาน                  
  “หือ!อะไรเหรอมิ้นท์”   =   _    =      ฉันพูดแล้วหยิบหนังสือที่อยู่บนหน้าออกและหันมาด้วยสีหน้าที่งัวเงีย
  “คือว่าใบสมัครไปเข้าค่ายไม่พอค่ะ    พี่ช่วยไปเอาให้ทีซิค่ะ”   เธอพูดในขณะที่เธอกับคนอื่นกำลังยุ่งในการแจกใบสมัครอยู่
  “ได้ซิ  แป๊ปนึงนะ ”                    ฉันพูดแล้วเดินไปหยิบเอกสารการสมัครไปเข้าค่ายที่ห้องชมรมนักสืบในขณะที่ฉันกำลังหยิบเอกสารอยู่นั้นเองรูปของพี่เอกก็ตกลงมาแตกกระจาย(ทั้งๆที่มันก็ถูกตั้งไว้อย่างดี)  ฉันพลิกกรอบรูปขึ้นมาดูและเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรเกิดกับพี่เอกแน่ๆแต่ฉันก็ไม่คิดมากและเก็บเศษแก้วใส่ถงขยะอย่างเรียบร้อยก่อนที่จะหยิบใบสมัครออกไป  โดยไม่รู้ว่ามีใครกำลังติดต่อในเรื่องที่พี่เอกเสียชีวิตอยู่     อะ !มิ้นท์  ได้แล้ว ยิ้มพร้อมกับยืนให้เธอ  เธอกล่าวขอบใจแล้วหยิบเอกสารไปแจกต่อ    ส่วนฉันก็ไปงีบต่อ   ก่อนที่จะถึงเวลาที่ฉันกับพี่กอล์ฟ (ชึ่งเขาเป็นประธานชมรม และพี่ชายคนรองของฉัน)ไปเปิดพิธีเข้าค่ายและพาพวกรุ่นน้องและรุ่นพี่ที่มาเข้าค่ายไปบริจาคของที่มูลนิธิเด็กกำพร้า (เกือบลืมบอกไป ฉันกับพี่กอล์ฟเป็นขวัญใจประจำร.ร  แม้ว่าฉันจะเป็นผู้หญิงก็ตาม  แต่ก็มีสาวมากรีดมากกว่าผู้ชายทั่วไปซะอีกอย่างกับดาราเลย)   โม้!เปล่านายแอล  (เปล่าน่า  อย่ามายุ่งนะนายมีหน้าที่เขียนก็เขียนไป   อย่ามายุ่งกับเรื่องของตัวละครเขา v_v  ) คับ   สุดท้ายฉันก็เลือกมิ้นท์เขา    ส่วนพี่อล์ฟเขาก็เลือกพี่แพท  ซึ่งเป็นสาวสวยประจำโรงเรียน  (ใฝ่สูงจริงนะคุณพี่กอล์ฟ  ยิ่งหน่อยคงเป็นนางงามประจำร.ร. แน่ๆ     พูดพร่ำซะนานเข้าเรื่องต่อดีกว่า  หุ  หุ  ^-^)   เมื่อถึงที่นั้นฉันก็ลงจากรถและมีผู้ชายหน้าตาที่ดีจัดว่าหน้าตาดีมักๆและหน้าตาก็เหมือนพี่เอกด้วยราวกับแกะเลยมาถือกระเป๋าให้   ซึ่งฉันกับพี่กอล์ฟเห็นก็นึกว่าพี่เอกมา  แต่คนดูแลมูลนิธิบอกว่าไม่ใช่เป็นลูกชายคนเดียวเพื่อนเก่าแก่ของเจ้าของมูลนิธิที่เสียชีวิตและเพื่อนบ้านนำมาให้    ฉันยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนพร้อมกับยืนกระเป่าให้และเดินไปมิ้นท์และพี่กอล์ฟ  หมอนั้นหน้าแดงเพราะเขินที่ฉันยิ้มให้เขา   เนื่องจากปกติแล้วไม่เลยมีใครยิ้มใก้เขาเลยก่อนที่จะถือกระเป๋าเดินตามไป  ฉันรีบนำของที่นำมาไปให้เด็กทุกคนในมูลนิธิรวมทั้งเขาด้วย
  “นี่ของนายนะ”
  “ ขอบคุณคับ คุณพี่”
  “ ไม่ต้องเรียกพี่ก็ได้  ฉันเพิ่งอายุ15ปีเองเรียกว่า“ แอล”ก็ได้”
  “ครับ!   ผมชื่อโอม  ยินดีที่รู้จัก”
  “เช่นกัน”  ^-^
     หยุดได้ไหม วันไหนก็ไม่ต้องมาหา อย่าเอาสายตาอย่างนั้นมามองให้หวั่นไหว    เสียงโทรมือถือของฉันที่ดังขึ้นด้วยเสียงเพลงอันไฟเราะของพวกพี่D2B  ที่พี่บิ๊ก  เป็นพระเอกMVและร้องเองเกือบทั้งหมด  (ขอแสดงความเสียใจกับครอบครัวกิตติกรเจริญที่ต้องเสียพี่บิ๊ก  ปาณรวัฐ   ไปอย่างไม่มีวันกลับมาอีกเลย TOT)
 “ เออ!ฉันขออนุญาตไปรับโทรศัพท์ก่อนนะ”  
  “ ได้ซิคับ”  
  “ ขอบคุณ  ”                                    ฉันกล่าวพร้อมกับรีบไปรับโทรศัพท์
   “ อัลโหล  แม่มีอารายเหรอฮะ”  
  “คือว่า ว่า  ว่า ว่า”  
  “อะไรฮะแม่ O_O  ”  
  “คือว่า ว่า  ว่า ว่า”  
  “มั่วแต่คือว่านั้นแหละ  ผมไม่มีเวลานะ  มีอะไรก็รีบบอกมาซิฮะ”  
  “คือว่าพวกลูกจะกลับมาเมื่อไรจ๊ะ ”  ^-^           เธอแกล้งทำเป็นถามเพราะยังไม่กล้าที่จะให้ฉันรู้เรื่อง
 “โถ  แค่นี้เอง  นึกว่าอะไรซะอีก   ผมกับพี่กลับสัปดาห็หน้า  เพราะกะว่าเข้าค่ายเสร็จจะไปเที่ยวที่อื่นต่ออะ”  
  “งั้นเหรอจ๊ะ”  
  “คับ!     แค่นี้ก่อนนะฮะะ  ทุกคนเค้าเรียกแล้ว ”            ฉันพูดพร้อมกับหันไปมองทุกคนที่กำลังเรียกอยู่
  “เดี๋ย!  ว มีเรื่องจะบอกลูกอีกอย่างหนึ่ง”  
  “อะไรฮะ  ผมไม่มีเวลาแล้ว  มีอะไรก็ค่อยกันที่บ้านนะฮะ แค่นี้ละ   บาย”  
  “จะ  จ๊ะ”  
  “ เป็นไงบ้างบอกลูกยัง”                                             รัฐนาทถามอย่างร้อนใจ
  “ฉันพยามจะบอกแล้วค่ะคุณ  แต่สุดท้ายก็บอกไม่ทัน   ฉันนี่เป็นแม่ที่แย่จริงๆ”    T_T      
  “โถ !  คุณอย่าโทษตัวเองเลย  ตอนนี้เราน่าจะหาทางไม่ให้แอลอาละวาดเมื่อรู้เรื่องที่เอกเสียชีวิตก่อนเถอะ”      
รัฐนาทพูดพร้อมๆกับเอาหัวภรรยาตนเองมาซบที่หน้าอกของตัวเอง
  “ต่ะ”  
    ด้านแอล  ช่วงเย็นฉันก็พาทุกคนไปพักผ่อนที่โรงแรม  ในขณะที่กำลังทานข้าวอย่างเอร็คอร่อยอยู่   พี่กอล์ฟก็ถามเรียกเกี่ยวที่แม่โทรมาเมื่อเช้า
  “เออ !   กรเมื่อเช้าแม่เขาโทรมาทำไม”  
   “ออ !   เค้าถามว่ากลับเมื่อไรนะ”                         ฉันตอบในขณะที่กำลังนำอาหารเข้าปาก
    “งั้นเหรอ”  
  “มีอะไรเหรอ”   O_O  
  “ ก็ช่วงนี้นะชิ พี่รู้สึกใจหายอย่างก็ไม่รู้ ”               พี่กอล์ฟพูดพร้อมกับหายใจอึกๆ
  “ ผมก็เมื่อกัน เชื่อไหมว่าเมื่อเช้านะรูปของพี่เอกที่ตั้งไว้บนโต๊ะอย่างดิบดีอยู่ดีๆก็ตกลงมาแตกกระจายเลย”  
  “หือว่าไ/งนะ !   รูปพี่เอกแตกกระจาย”   o _O
  “ใช่ !   ทำไมเหรอ ”    - _ -??
  “นี่พี่กรไมรู้รึค่ะว่าถ้ารูปของใครอยู่ดีๆตกลงมาแตกกระจายแสดงว่าเป็นรางร้าย  ใช่ไหมค่ะพี่กอล์ฟ ”    ^-^ มิ้นท์พูดพร้อมกับยิ้มในความซื่อ(พูดง่ายๆนั้นคือโง่นั้นเองนะคับ)     ฮึ่ม!บังอาจด่าฉันไอ้ผู้แต่งเดี๋ยวก็ได้ตายก่อนวัยอันควรแน่ๆ ฮึ่ม (ขอโทษไม่ได้ตั้งใจ  เข้าเรื่องต่อเหอะ)
  “ใช่ถูกต้องที่มิ้นท์พูด”  
  “เฮ้อ  คิดมากนะมิ้นท์  พี่กอล์ฟ     อะ ผมอิ่มแล้วไปนอนก่อนนะ”  
  “พี่ไม่ได้คิดมากและพี่ยันยืนว่าจริงไม่ได้คิดมากด้วย”  
  “ผมไม่ได้เชื่อ   ยังไงพี่กอล์ฟก็คิดมาก”  
  “ไม่ได้คิดมาก”  
  “คิดมาก”  
  “ ไม่ได้คิดมาก”  
  “พี่กอล์ฟ    พี่กรอย่าทะเลาะกันซิค่ะ  อายเขา”  
  “ก็ดูพี่กอล์ฟก่อนวซิเฉียงพี่ใหญ่เลย”  
 “ เราต่างหากหรอกที่เฉียงพี่”  
  “พี่กอล์ฟนั้นแหละ”  
  “เรานั้นแหละ”  
  “เฮ้ย!  เบื่อจริงไอ้พี่น้องคู่นี้    ไปกันเถอะพี่แพท ”                            เธอพูดพร้อมกุมขมักหัวและเดินไปพี่แพท
   “ เดี๋ยว!    มิ้นท์รอพี่ด้วย”  
  “ เดี๋ยว!   แพทรอด้วย”  
  “เฮ้ย!  แน่จริงอย่าตามมาดิ”  
  “พี่กอล์ฟนั้นแหละ”  -_-
  “เรานั้นแหละ”    
  “โอ๊ย!    เบาหน่อย คนจะคุยกันไปกัดกันที่อื่นนู้น”  
  “ขอโทษคับจะไปเดี๋ยวนี้ละ”  
  “เออ!  ไปให้เร็ว”  
  “คับ”  
                  7วันหลังจากนั้น
  “เชอะ!  ”    
  “เชอะ!  ”
  “นี่มิ้นท์พี่กอล์ฟกับน้องแอลเค้างอนอารายกันเหรอจ๊ะ  บอกพี่สิหน่อย”
  “ก็งอนแบบที่พี่น้องเขางอนกันแหละอย่าไปสนใจเลย ”              เธอพูดล้วดูดน้ำก่อนที่จะถึงเวลาที่ทุกคนต้องแยกย้ายกันกลับบ้าน  เมื่อฉันถึงบ้านก็เห็นพ่อกับแม่และป้าเพ็ญนั่งหน้าเศร้าอยู่ในบ้านจึงวิ่งเข้าไปหาและถามสาเหตุ  โดยมีพี่กอล์ฟถือของพรุงพรังตามมาติดๆ(หึ สมน้ำหน้าเฉียงดีหนักให้ถือของซะให้เข็ดเลย  5+5+5+5)
  “จ๊ะเฮ๋ ! กลับมาแล้ว ”    ^-^                  ฉันพูดพร้อมกับไปจ๊ะเอ๋พวกท่าน แต่พวกท่านกลับไม่มีทีท่าตกใจเลยแม้แต่นิดเดียวกลับทำหน้าเศร้าและบอกฉันว่าพี่เอกตายแล้วซึ่งฉันได้ฟังถึงกับมีอาการบ้าคลั่งก่อนที่จะตั้งสติที่เหลืออันน้อยนิดขึ้นมาได้แล้วถามแม่ว่าใครเป็นคนทำร้ายพี่ชายสุดที่รัก
  “แม่บอกผมมาใครเป็นคนฆ่าพี่เอก     บอกผมมาสิ  ”    ฉันถามแม่โดยไม่วายที่จะเขย่าตัวแม่
  “แอล ! ใจเย็นสิ  แม่เค้ากำลังเสียอยู่ ”                   พี่กอล์ฟรีบเข้ามาห้ามฉันและพาไปนั้งโซพาที่อยู่ตรงข้ามแม่
  “แม่บอกผมมาตรงๆว่าใครหน้าไหนบังอาจฆ่าพี่เอก”  
  “คัตสึ!   เจ้าพ่อยา*ซ่าแห่งญี่ปุ่น”  
  “ฮึ่มๆ! งั้นผมจะไปฆ่ามัน”  
  “แอลอย่านะ  ตอนนี้พวกเรายังเด็กอยู่ไม่มีกำลังไปสู้มันได้หรอก”  
  “เฮ้ย!  เบื่อจริงคำก็เด็กสองคำก็เด็ก  พี่กอล์ฟไม่ใช่ผมพี่ไม่รู่หรอกว่าพี่เอกสำคัญต่อผมขนาดไง  ตั้งแต่เล็กจนโต  ผมก็มีแค่พี่เอกที่คอยดูแลเทคแคร์ตลอดมา”  
  “ทำไมจะไม่เข้าใจละพี่เอกก็พี่ขายพี่ย่อมสำคัญต่อพี่อยู่แล้ว”  
  “แล้วทำไมพี่กอล์ฟไม่......................................... ”  
  “ก็เพราะพี่มีสติพอไม่บ้าคลั่งเหมือนเรา  ลองคิดอยู่ซิว่าถ้าพี่เอกรู้ว่าน้องของเขาเป็นคนที่เครียดแค้นจะรู้สึก  อย่างไร  ลองใช้สมองอันชาญฉลาดของเราคิดดูซิ ”              พี่กอล์ฟตำหนิถึงความบ้าคลั้งของฉันแล้วนั่งคกุมขมัก    ฉันได้ฟังก็รู้สึกเสียใจที่ทำให้พี่กอล์ฟรู้สึกไม่ดีไปด้วย จึงเดินไปบอกกับเขาว่าต่อไปนี้จะไม่เป็นอีกแล้ว  เขาดีใจมาก และลูบหัวอย่างอ่อนโยน พ่อแม่ก็ภูมิใจที่ฉันเข้มแข็งสมกับที่เป็นลูกของยอดตำรวจแต่ไม่มีใครรู้หรอกว่าแท้จริงแล้วฉันยังเครียดแค้นอยู่อยู่คอยดูเหอะ คัตสึ ฉันจะต้องฆ่านายเหมือนกับที่นายฆ่าพี่เอก
     ติ๊งหน่อง       ติ๊งหน่อง         ติ๊งหน่อง          เสียงอ๊อดดังขึ้นพร้อมกับเสียงกริ๊ดของอ้อกับออย  สาวใช้ที่มีหน้าที่ทำความสะอาดบ้านและช่วยป้าเพ็ญทำอาหาร    เฮ้ย  อยากรู้จริงใครทะลึงมาตอนนี้วะคนกำลังเศร้าๆอยู่เนื่งจากป้าเพ็ญละเป็นหน้าที่ของเขาจึงอาสาออกไปดู  แต่สักพักก็มีเสียงป้าเพ็ญกร๊กลั่น ฉันกับกอล์ฟจึงสงสัยและออกไปดู
  “ป้าเพ็ญ! มีอะไรกริ๊ดซะลั่นบ้านเลย”  
  “ผีค่ะคุณหนู”  
  “อารายบ้าผีเผลอมีที่ไหน ไร้สาระ”  
  “จ๊ะเฮ๋!  แอลจัง  กอล์ฟคุง”  
  “นั้นไงผีคุณหนูเอก”  
  “โถ!ป้านั้นไม่ใช่พี่เอกหรอกอีกอย่างหนึ่งเขายังไม่ตายด้วย  อะ!ลองจับดูซิ”  
  “คะ!  ค่ะ! จริงด้วย  งั้นเขาคือใตรค่ะ”  
  “สวัสดีคับผมชื่อโอม  ยินดีที่รู้จักคับ”    
 “คะ  !ค่ะ !  เชิญข้างในค่ะ”  
  “ขออนุญาติรบกวนด้วยนะคับ”                                  เขาพูดและยิ้มแป้นเข้าบ้านฉันไป
 “หนูชื่ออะไรจ๊ะ และมาที่นี่ได้ไงมาเพื่ออะไร”  
ผมชื่อโอม   มาที่นี่เพื่อเอาของมาคืนให้แอล ”       เขาพูดและยื่นของสิ่งหนึ่งให้ฉัน  มันคือรูปฉันกับพี่เอก พี่กอล์ฟตอนเด็กๆๆซึ่งกำลังหาอยู่พอดีเลย  แล้วแม่ก็ถามเขาอีกว่าพ่อแม่เป็นใคร     เขาก้มหน้าเศร้าสักพักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอยมาว่าพ่อแม่พี่น้องและญาติของเขาตายด้วยอุบัติเหตุทั้งหมดเหลือแต่เขารอดมาเพียงคนเดียวเขาจึงต้องไปอยู่มูลนิธิเด็กกำพ้าตั้งแต่เด็กจนโต     พ่อสงสารเขาจึงเฮ่ยปากชวนมาเป็นลูกชายโดยมีแม่เป็นกองหนุน  เขางงมากและถามว่าไม่กลัวฉันกับพี่กอล์ฟโกธรเหรอ  แม่ยิ้มและพูดว่าลองโกธรซิจะเล่นงานให้เข็ดเลย ฉันกับพี่กอล์ฟรู้สึกกลัวกับคำพูดของแม่มาก เพราะฉันรู้ดีว่าท่านเป็นคนยังไง  (คนอย่างนายกลัวแม่ด้วยเหรอ )กลัวซิ ถามแปลกๆไปนิยายต่อไป และแล้วแม่กับพ่อก็ตื้อสำเร็จ เก่งจริงๆสมแล้วที่เป็นพ่อกับแม่ฉัน
 “กอล์ฟ ! กร  ! ต่อไปนี้เรามีพี่ชายแล้วนะแล้วอย่าไปทำอะไรให้พี่ชายลำบากใจนะ”  
 “รู้แล้วฮะ ! ไม่ต้องย้ำ”  
 “โอม!  ต่อไปนี้แม่ฝากสองลิงนี้แล้วนะ”  
 “คับ !  ”
                  เช้ารุ่งขึ้นพ่อก็ไปทำงานตามปกติ ส่วนแม่ก็ไปที่มูลนิธิเด็กกำพร้าที่นายนั้นอยู่  เพื่อขอนายนั้นมาป็นลูกอีกคนหนึ่ง และเขาพาไปทำใบรับรองบุตร ก่อนที่เช้าต่อมาก็พาเขาเข้าเรียนที่โรงเรียนเดียวกับพี่กอล์ฟและฉันซึ่งนายนี่เข้ามาวันเดียวก็ได้เป็นประธานนักเรียนแล้ว เก่งจริงๆตอนแรกฉันกับพี่กอล์ฟและนายนั้นก็เข้ากันไม่ได้เพาระเขาจู้จี้ไปซะทุกเรื่องตั้งแต่เรื่องชอบแกล้งคนอื่น  แต่งตัว  คำพูด  กริยาท่าทางและเรื่องผลการเรียนที่จู้จี้ที่สุดจนตอนนี้ก็ชินปแล้ว
              2ปีต่อมา
ตึก  ตึก  ตึก     ตึก      ตึก  ตึก  ตึก     ตึก    
 “แอล!      ออกมาเดียวเลยนี้ ”                                       เสียงของพี่โอมโว๊ยวายมาแต่ไกลๆ
 “อะไรเนื่ยลูกโอม  โว๊ยวายซะเสียงดังลั่นบ้านเลย”
 “ก็ดูแอลซิพ่อ แม่”
 “ทำไมเหรอโอม”
 “ก็แอลโดนเรียกผู้ปกครอง”
 “หนีไปทำกิจกรรมชมรม ”                     เขาด้วยเสียงเข้มซึ่งพ่อกับแม่ได้ฟังถึงกับสำสักกาแฟกับน้ำส้มออกมาและบอกว่าแค่นี้เองไม่ต้องห่วงหรอกแอลก็เป็นอย่างนี้แหละเดี๋ยวปีหน้าก็เหมือนเดิมละ   ว่าแต่เราเหอะจบแล้วจะไปต่อเมืองนอกกับพี่กอล์ฟไหมเพราะพี่กอล์ฟเขาได้โควตาไปเรียนต่อญี่ปุ่น  จากอารมณ์โมโหก็เป็นดีใจและรีบถามว่าผลการเรียนของแอลเป็นไงบ้างและเมื่อพี่โอมรู้ว่าฉันตกงานบ้านก็โมโหและหันมามองฉันซึ่งกำลังย่องหนีออกจากบ้านด้วยสายตาที่ดุมากเฮ้ย๙วยแล้วฉันคิดในใจและวิ่งไปหาป้าเพ็ญที่กำลังร้อยมาลัยไปวางที่หลุมพี่เอก
 “ป้าเพ็ญ!    ช่วยด้วย”
 “ว๊าย !   อะไรกันเนืยคุณหนูโอม”
  “ก็แอลนะสิโดดวิชางานบ้าน ”
 “ตายคุณหนูทำไมต้องโดดวิชางานบ้านแล้วยังนี้จะไปเป็นเจ้าสาวใครได้ค่ะ”  >O<
 “เจ้าสาวพี่โอมไงเนอะพี่โอมเนอะให้เค้าเป้นเจ้าสาวนะ”
 “อึม !   แล้วแต่เราสิ ”-///-           เขาพูดด้วยสีหน้าที่เขินมากที่ฉันขอ (จะบ้า  ไม่เขินก็บ้าแล้วอยู่ดีๆมีคนมาขอเป็นเจ้าสาวใครไม่เขินก็ติ๊งต๊องแล้วนายแอล)นี่ขอร้องคุณผู้แต่ง  ถ้าไม่จำเป็นจริงอย่าออกมาได้ไหม ไปเลยไป (ไปก็ได้ไม่เห็นต้องไล่เลย)มาเขาเรื่องต่อกันนะผู้อ่าน  ในใจของเขาดีใจมากเพาระเขาชอบฉันมาก  ซึ่งฉันก็ม่รู้”
 “เย้ !  เห็นไหม   เค้าเป็นเจ้าสาวพี่โอมแล้วไม่ต้องกลัวขึ้นคลานแล้ว”
 “โถ !   ถึงคุณหนูโอมจะรับปากว่าจะให้เป็นเจ้าสาวแต่ก็ไม่สามารถแต่งกันได้หรอกคุณหนูเพระะเป็นพี่น้องกันจึงไม่สามารถแต่งกันได้”  
“แต่เราไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆนี่หนา   ใช่ไหมพี่โอม”   ^O^    
 “ใช่!    ”   -///-
 “เห็นไหมบ้าเพ็ญ พี่โอมยังเห็นด้วยเลย  ”
 “เออ!   เกือบลืม ป้าเพ็ญ เดี๋ยวผมไปเที่ยวบ้านมิ้นท์นะ”
 “ค่ะ  !  ”
 “ไปก่อนนะพี่โอม  ไปละ”^-^  
 “อืมม์!   รีบกลับบ้านละ เดี๋ยวทุกคนเป็นห่วง”
 “ฮะ!    บ๊าบบาย  ”   ฉันโบกลาเขาสักพักก่อนที่จะขับรถไปหามิ้นท์ที่บ้านหึ  เขายิ้มในใสซื่อของฉันก่อนที่พี่กอล์ฟจะโผล่มาหาเขา”
 “ยิ้มอะไรพี่โอม”
 “ว๊าก!   กอล์ฟ มาตอนไหนเนื่ย รู้ไหมคนอื่นเขาตกใจ”   O_O       เขาว่ากอล์ฟไม่หยุดด้วยอาการที่ตกใจไม่หาย
 “ก็ตอนที่กรบอกว่าจะแต่งกับพี่นั้นแหละ  พี่ชอบกรใช่ปะ ”
 “บ้านะสิเอาอะไรมาพูด”
 “เปล่า !  ทำไมหน้าแดงละ”
 “เปล่า!   ว่าแต่ว่ามีอะไร”>_<
 “พ่อเรียกให้ไปคุยเรื่องที่พี่จะไปเรียนต่อต่างประเทศนะ”
 “อืมม์!    รู้แล้ว แต่ว่าเราไปต่อญี่ปุ่นใช่ไหม”                        เขาถามพร้อมกับเดินไปข้างๆพี่กอล์ฟ
 “ใช่ฮะ!   พอดีอาจารย์เขาให้ลองสอบดู แต่ไม่คิดเลยว่าจะติดจริงๆ”
 “ก็ดีแล้วนี่ เรามีที่ต่อ  แต่พี่นะสิไม่รู้เลยว่าจะไปต่อที่ไหนเลย    “ เอาอย่างนี้สิคับ  พี่โอมชอบเกี่ยวกับการโรงแรมก็ไปต่อราชภัฏสวนดุสิตสิคับ สะดวกและใกล้ด้วย    “อืมม์กน่าสนใจดี   แค่อีกใจหนึ่งพี่อยากไปเรียนอเมริกามากกว่า แต่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยาก เพราะอะไรก็ไม่รู้เหมือนกัน”    เขาพูดพร้อมกับถอนหายใจ –o-
  “ก็เพราะพี่ห่วงยัยกรนะสิ  ใช่ปะ  ผมรู้นะ”
  “เปล่า  พี่แค่ไม่อยากไปไกลบ้านเฉยๆไม่ได้เกี่ยวกับแอลเลย”
  “แน่ใจ” -__-
  “แน่”
  “งั้นกล้าไปบอกพ่อเปล่าว่าพี่อยากไปเรียนต่ออเมริกา”
  “............................”
  “โถ ทำเป็นเงียบแสดงว่าไม่อยากไปเพราะพี่ห่วงยัยกร”
 “ใครบอก เดี๋ยวพี่จะไปบอกพ่อเลย”
“แน่นะ” -_-
“แน่ซิ !   งั้นไปบอกเลยเดี๋ยวนี้ ”                                  เขารีบไปบอกทันที่โดยไม่รู้ว่าเป็นแผนของกอล์ฟที่ต้องกาพิสูจน์ว่าโอมชอบแอลหรือเปล่า  ในที่สุดโอมก็ได้คำตอบว่าชอบจริงๆ  ด้านโอมกว่าจะรู้ว่าเป็นแผนของน้องชายตัวแสบก็สายเสียแล้ว  เพราะรัฐนาทได้ทำเรื่องไปเรียนต่อให้เรียบร้อบแล้วเขาไม่กล้าขัดใจพ่อจึงจำใจต้องไปแล้วขอให้พ่อปิดเรื่องนี้จนถึงวันที่ต้องไปและวันนั้นก็มาถึงจริงๆ
“เฮ้ย !   วันนี้แล้วซิที่เราต้องจากแอลไปแล้วจริงๆ ”  TT_TT     เขาพูดขึ้นก่อนที่จะนึกถึงภาพแห่งความสุขของเขาและแอลที่ผ่านมตลอดา5ปีนับตั้งแต่เจอกันที่มูลนิธิและได้เป็นพี่ของเธอจวบจวนวันนี้วันที่เขาต้องจากไป
    แกร็ก  แกร็ก  แกร็ก            เสียงฉันเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเรียกชื่อเขาก่อนที่จะถามว่า “ จะไปอเมริกาแล้วเหรอ”    เขาตกใจมากที่ฉันรู้ฉันเดินมาที่เตียงแล้วบอกว่าพี่กอล์ฟเป็นคนบอก   เขารู้ก็บ่นพร่ำพ่ำประมาณว่าเขากำลังว่าพี่กอล์ฟอยู่เลย
    “อะ !    ให้เก็บไว้เป็นของที่ระลึกแล้วก็อย่าหลงสาวอเมริกาจนลืมน้องคนนี้ละ ”     ฉันพูดพร้อมกับยื่นของที่ระลึกให้เขา  เขาหยิบแหวนสีขาว-ดำ ซึ่งเป็นสีโปรดของฉันออกมาพร้อมกับบอกให้ฉันรักษาดีๆและรอวันที่เขากลับมา  ฉันยิ้มให้เขาแล้วรับของมา และก็ถึงเวลาที่เขาและพี่กอล์ฟต้องไปแล้วจริงๆ ฉันโบกมือลาพร้อมกับมองพวกเขาขึ้นเรื่องไป
“ลาก่อนพี่กว่าเราจะพบกัน เราก็คงมีแฟนหรือคนรักแล้ว”
“อย่าเสียใจเลยพี่กรยังมีมิ้นท์อยู่นะ มิ้นท์จะเป็นกำลังใจให้พี่”
“ขอบใจนะมิ้นท์ไม่เสียแรงที่พี่ห่วงใยและรักแบบน้องสาวแท้ๆ”
“พี่กรค่ะได้โปรด     อย่ามองหนูแบบน้องสาวเลยได้โปรดหนูแบบผู้หญิงคนหนึ่งเถอะค่ะ”
“หมายความว่าไงนะมิ้นท์”- _ -??   (ต้องขอโทษด้วยที่นายแอลโง่มากเกินไป)
“คือว่าหนูรักพี่กรมากรักตั้งแต่แรกเห็นแล้ว  ได้โปรดเป็นแฟนกับหนูเถอะค่ะ”@_@
“คือ  พี่  พี่  พี่  ................... ”
“ค่ะ !  หนูเข้าใจว่าพี่กรคิดกับหนูแค่น้องสาว  หนูมันผิดเองที่รักผิด หนูสัญญาค่ะจะไม่รักแล้ว”           เธอพูดพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้มชมพูๆๆของเธอก่อนที่จะทำท่าวิ่งไป แต่ด้วยความไวของฉันจึงรีบดึงมือเธอเอาไว้และบอกให้เธอรู้ว่าฉันก็รู้สึกอย่างนั้นเหมือนกันแต่กลัวเธอเกียดจึงต้องเก็บไว้มาตลอด เพราะะถ้าไม่ชอบต่อให้ตายก็จะไม่ไปไหนมาไหนด้วย ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ  มิ้นท์ดีใจมากจนน้ำตาไหลรอบ2อีก ซึ่งฉันตกใจมากที่เห็นเธอร้องไห้อีก เพราะคิดว่าคำพูดทำให้เธอเสียใจอีกแล้ว แต่เธอบอกว่าไม่ใช่เสียใจ  แต่ดีใจต่างหากพร้อมกับกอดฉันฉัน  ฉันลูบหัวเธอพร้อมกับบอกรักอีกครั้งและดูแลเธอตลอดไปเท่าชีวิตของฉัน
                   และวันเวลาก็ผ่านไป3ปี ฉันก็เรียนจบ และไปต่อมหาวิทยาลัยกฎหมาย และฉันก็มีศูนญ์สืบสวนสอบสวนของตนเอง ซึ่งพ่อสร้างให้ของขวัญครบ18ปี โดยมีรองสารวัตรวสุมาช่วยดูแลและมีมิ้นท์เป็นเลขาและคอยดูแลทุกอย่าง  ช่างเป็นความสุขที่ดีจริงๆ แต่ถึงจะสบาย แต่ฉันก็ไม่ลืมที่จะแก้แค้นให้พี่เอกเลย  คอยเหอะคัตสึ  ฉันต้องแก้แค้นนายแน่





รายชื่อตัวละคร
   ริวซายะกิมะ    ริวซากิ (ไมค์)  หรือsay hi!
    ทายาทยา*ช่าหนุ่มที่มีนิสัยน่ากลัว  โหด   หยิ่ง เจ้าเล่ห์  เอาแต่ใจตัวเอง   อยากได้อะไรก็ต้องได้   ชอบการต่อสู้มาก และดูเพียบพร้อมไปซะทุกอย่างทั้งฐานะบ้านที่ร่ำรวยและหน้าตาที่เหมือนนักร้องที่ไมค์  พิรัชน์  นิธิไฟศาลกุล     แต่ใครจะไปรู้ว่าเขายังขาดสิ่งสิ่งหนึ่งที่ต้องการอยู่คือคนที่เขารักและรักเขา  ดังนั้นเขาจึงพยายามเแสวงหาเธอคนนั้น จนมาเจอแอลซึ่งมีนิสัยรักแฟนมากจึงทำให้เขาต้องการแอลเพราะเขาเชื่อมั่นว่าถ้าตนเองทำให้แอลรักตัวเองได้เขาจะมีความสุขที่ครบถ้วนและสามารถทำให้ความอ่อนโยนของเขาที่หายไปเมื่อครั้งที่เขาต้องเสียแม่ไปกลับมาได้มีชื่อไทยว่าไมค์ หรือ  say hi!

   รัฐกรณ์    หิริรันติเวชกุล  ณ  อยุธยา  (แอล  )  
          นักสืบคนดังที่ไม่มีคดีไหนไม่สามารถทำไม่ได้   มีฉายาว่ายอดนักสืบไร้เทียมทาน
นิสัยรักสนุก  เก็บความรู้สึกเก่ง   รักครอบครัวและแฟนมาก  เกียดยา*ซ่าเป็นที่สุด  มีศักดิ์เป็นถึงลูกคนเล็กของยอดตำรวจรัฐนาท และเป็นคนรักของมิ้นท์ มีชื่อเรียกอีกอย่างว่าเอะรุ ซึ่งเป็นริวซากิหรือไมค์เป็นคนตั้งให้  
อธิเชษฐิ์  หิริรันติเวชกุล  ณ  อยุธยา  (โอม)              เด็กกำพร้าที่สูญเสียครอบครัวไปเมื่อครั้งที่ประสบอุบัติเหตุก่อนที่จะไปอยู่มลูนิธิกำพร้าและพบแอลกับกอล์ฟต่อมาก็เป็นพี่ชายของพวกเขา  ตอนแรกโอมก็แค่ชอบแอลเฉยๆ  แต่ไปมาๆก็กลายเป็นรักแรกพบ  แต่เนื่องจากเป็นพี่น้องกันจึงต้องเก็บไว้ในใจมาตลอด จนวันที่เขาไปเรียนอเมริกาและตั้งใจกลับมาเผยใจ


     โอกาซากิ         ยูกิ
    น้องสาวของยามาโตะที่ตกหลุมรักริวซากิตั้งแต่เด็กแล้ว แต่เขามองเธอก็แคผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งและน้องสาวเท่านั้น  แม่ว่าเธอจะพยายามทำตัวให้คู่ควรและเหมาะสมกับเขาก็ตาม  สุดท้ายก้ตัดใจและหันไปเป็นน้องสาวเขาแทน
  โอกาซากิ      ยามาโตะ หรือ แคนนอน      
บอดี้การด์และเพื่อนสนิทของริวซากิ นิสัยนุ่มนวลกว่า แต่กลัวความสูงเพราะเคยตกจากเครื่องเล่นในสมัยเด็ก  และเจ้าเล่ห์กว่าริวซากิอีก  แอบชอบมิ้นท์ตั้งแต่แรกเห็นจึงเป็นสาเหตุที่เขาตัดสินใจช่วยริวซากิทั้งที่เขาไม่จำเป็นต้องยุ่งก็ตามที


  มินตา    เกาะไพศาล(มิ้นท์)  
แฟนสาวของแอล  นิสัยนุ่มนวล อ่อนหวาน  น่ารัก    ใจอ่อน   ซุ่มซ่าม  ด้วยนิสัยเหล่านี้แอลจึงเป้นห่วงกลัวว่าจะเสียท่าให้ศัตรูสักวันหนึ่งแน่ๆ จึงดูแลมิ้นท์มาตลอด   แต่ถึงเธอจะเป็นอย่างนั้นเธอก็ทำอาหารเก่งมาก


   ริวซายะกิมะ   ริวอิจิ      หรือไวท์เดย์                
     พี่ชายของริวซากิเป็นเจ้าของโรงแรมชื่อดังของญี่ปุ่น   มีนิสัยตรงข้ามกับริวซากิมาก  มีลูกชายชื่อ เรนจิ กับ
มิสะ  แต่เนื่องจากเป็นเจ้าของโรงแรมและต้องคอยเป็นมือขวาให้พ่อจึงมีเวลาให้ครอบครัวแค่เสาร์ –อาทิตย์เท่านั้น แต่เนื่องจากเป็นเจ้าของโรงแรม

กอล์ฟ     วรเวช    หิริรันติเวชกุล  ณ  อยุธยา
 พี่ชายคนรองของแอล และเป็นเพื่อนสนิทชาวไทยของริวซากิ  คอยช่วยลุ้นให้ริวซากิให้สมหวังแอล แต่ไม่สามารถยื่นมือช่วยเขาได้เพราะเกรงว่าจะเป็นศัตรูกับโอมผู้เป็นพี่ชาย
  ริวซายะกิมะ   ริวชามุ:  
         พี่น้องของริวซากิเรียนห้องเดียวกับแอลริวซากิ ชอบแย่ริวซากิ(ไมค์)เสมอ
มีชื่อไทยหลายชื่อ
  ริวซายะกิมะ   ริวชามิ:  
     พี่น้องของริวซากิที่เรียนห้องเดียวกับแอล    เป็นคนแนะนำชื่อแอล ให้ริวซากิ(ไมค์)  รู้จัก
  ริวซายะกิมะ   ริวมะ:  
       หัวหน้าแก็งซ์ยา*ซ่าชื่อดังที่ใครๆก็เรียกเขาว่าคัตสึ   เจ้าพ่อยา*ซ่าแห่งความตายที่ใครก็ตามมีเรื่องกับเขาเวลาที่โมโหละก็จะต้องตายทุกคน  เป็นพ่อแท้ๆของพวกริวซากิ แต่ไม่ค่อยมีเวลาให้ลูกมาก จึงให้ยามาโตะที่มีหน้าที่ดูแลริวซากิแทน และหลังจากที่ริวซากิมีเรื่องที่เมืองไทยและเรื่องกับศัตรู  คู่อริก้พยามมีเวลาให้ลูกๆมากขึ้น  โดยเฉพาะริวซากิ
   รัฐนนทร์   หิริรันติเวชกุล  ณ  อยุธยา (เอก)
    พี่ชายคนโตของแอล  นิสัยรักน้อง   ชอบเอาใจใส่คนอื่น  ซื่อ   รักหน้าที่   เป็นลูกชายคนโตของยอดรัฐนาทและเป็นสารวัตรชื่อดัง ด้วยที่เป็นคนมีคณธรรมสูงและไม่ชอบเอาเปรียบผู้อื่นจึงทำให้เขาหลงกลคัตสึจนถูกยิงตายและเป็นสาเหตุเกียดยา*ซ่าและพยายามหาทางนำคัตสึสู่แดนประหาร หรือฆ่าเลยทันที
รัฐนาท   หิริรันติเวชกุล  ณ  อยุธยา  :
  พ่อของพวกกอล์ฟ  เป็นยอดตำรวจชื่อดังนิสัยตรงไปตรงมา รักลูก และมักจะมีเวลาให้ลูกเสมอเมื่อลูกต้องการหลังจากที่แอลเป้นนักสืบแล้วก็สร้างสร้างที่สำนักสืบคดีลับๆและให้ลูกน้องบางส่วนกับแอล  
  วรนุช    หิริรันติเวชกุล  ณ  อยุธยา  :
      แม่แท้ของพวกกอล์ฟ  รักลูกมาก  



















+ + +ร่วมกันแสดงความคิดเห็น + + +

 


 
ความคิดเห็นที่ 1
นายมาเฟีย
IP : 118.175.60.64

23 ม.ค. 2551
เวลา 12:51:59 น.
สนุกจัง น่าทำเป็นละคร

ความคิดเห็นที่ 2
นายมาเฟีย
IP : 118.175.60.64

23 ม.ค. 2551
เวลา 12:52:40 น.
สนุกจัง น่าทำเป็นละคร
F:\แอลเอง\รูปภาพน่ารักๆ\เดธโน๊ต\GolfMike06.jpg

ความคิดเห็นที่ 3
บัส
IP : 118.175.60.64

23 ม.ค. 2551
เวลา 12:54:25 น.
สนุกจัง น่าทำเป็นละคร
F:\แอลเอง\รูปภาพน่ารักๆ\เดธโน๊ต\GolfMike06.jpg
F:\แอลเอง\รูปภาพน่ารักๆ\เดธโน๊ต\0001784.jpg

ความคิดเห็นที่ 4
บัส
IP : 118.175.60.64

23 ม.ค. 2551
เวลา 12:55:05 น.
สนุกจัง น่าทำเป็นละคร

ความคิดเห็นที่ 5

IP : 222.123.211.25

23 ม.ค. 2551
เวลา 12:58:21 น.
ลองโพสต์ที่นี่ดีกว่าครับ book.meesook.com

เพราะจะมีสำนักพิมพ์ต่างๆมาคอยดูผลงาน เพื่อนำไปตีพิมพ์ และจ่ายค่าลิขสิทธิ์ผลงานให้ด้วยครับ


ความคิดเห็นที่ 6
เด็กดอง
IP : 58.8.38.81


24 ม.ค. 2551
เวลา 19:44:03 น.
เหมาะกับการทำเปงละครมากๆเลยอ่ะ

ความคิดเห็นที่ 7
tka
IP : 61.7.147.160

27 ม.ค. 2551
เวลา 8:58:13 น.
สนุกตายละหาจินตนาการไม่ไต้เลยอ่ะ มีแต่ประโยคคำพูด ไร้อารมณ์ร่วม

ความคิดเห็นที่ 8
tka
IP : 61.7.147.160

27 ม.ค. 2551
เวลา 9:00:56 น.
สนุกตายละไม่มีจินตนาการเลยอ่ะ ตัวละครพูดมากไป หาอารมณ์ไม่ได้เล้ยยยข

ความคิดเห็นที่ 9
5556
IP : 203.113.41.135

15 ก.พ. 2551
เวลา 10:00:04 น.
เออ........ดูก็อปอะไรเรื่อยเปื่อย

ความคิดเห็นที่ 10
นุ่น
IP : 118.173.223.202

10 มี.ค. 2551
เวลา 14:38:19 น.
ผลงานของนายเยี่ยมมาก แต่ขาด feeling ไปหน่อยจริง ๆ นะ แล้วถ้านายเพิ่มเนื้อหาที่มีรายละเอียดที่น่าติดตามกว่านี้อีกสักหน่อย จะทำให้มันเจ๋งมาก สุ้เขานะ นายมาเฟียจัง

ความคิดเห็นที่ 11
noon
IP : 118.173.223.202

10 มี.ค. 2551
เวลา 14:43:19 น.
ผลงานของนายเยี่ยมมาก แต่ขาด feeling ไปหน่อยจริง ๆ นะ แล้วถ้านายเพิ่มเนื้อหาที่มีรายละเอียดที่น่าติดตามกว่านี้อีกสักหน่อย จะทำให้มันเจ๋งมาก สุ้เขานะ

ความคิดเห็นที่ 12
11
IP : 125.25.191.75

29 เม.ย. 2551
เวลา 22:54:51 น.
ม่ายหวายเรย งง งง งง

ความคิดเห็นที่ 13
กุ
IP : 125.24.223.116

30 เม.ย. 2551
เวลา 15:36:37 น.
ห่วยสุดๆ

ความคิดเห็นที่ 14
cream
IP : 118.174.216.24

5 พ.ค. 2551
เวลา 13:30:18 น.
สัญญาณคู่แท้
หนี่ง . เวลานึกถึงเค้า เค้าจะโทมาพอดี หรือไม่ก็โผล่มา
สอง . เวลามองหน้ากันจะเหมือนโดนอะไรบางอย่างสะกิดจิต
สาม . เวลาเราอยากได้ใครสักคนมาเป็นเพื่อนเค้าก็จะโผล่มาพอดี
สี่ . ครั้งแรกที่เจอกันจะรู้สึกว่าเคยเจอกันมาก่อน แต่นึกไม่ออกว่าใคร
ห้า . เวลาอยู่กับเค้าเราจะไม่รู้สึกเกร็งแต่จะรู้สึกดี่สุด
คนที่อ่านกระทู้นี้ต้องเอาไปโพสไม่งั้นเธอจะต้องมนตราน่ากลัวมาก
แต่ต้องโพสแค่ - เก้า - อันแล้วคุณจะพบกับสิ่งอัศจรรย์บางอย่าง
นี่เรื่องจริงนะคะ

ความคิดเห็นที่ 15
นู๋ยีนส์100%
IP : 61.19.66.25

30 ส.ค. 2551
เวลา 21:44:58 น.
สัญญาณคู่แท้
หนี่ง . เวลานึกถึงเค้า เค้าจะโทมาพอดี หรือไม่ก็โผล่มา
สอง . เวลามองหน้ากันจะเหมือนโดนอะไรบางอย่างสะกิดจิต
สาม . เวลาเราอยากได้ใครสักคนมาเป็นเพื่อนเค้าก็จะโผล่มาพอดี
สี่ . ครั้งแรกที่เจอกันจะรู้สึกว่าเคยเจอกันมาก่อน แต่นึกไม่ออกว่าใคร
ห้า . เวลาอยู่กับเค้าเราจะไม่รู้สึกเกร็งแต่จะรู้สึกดี่สุด
คนที่อ่านกระทู้นี้ต้องเอาไปโพสไม่งั้นเธอจะต้องมนตราน่ากลัวมาก
แต่ต้องโพสแค่ - เก้า - อันแล้วคุณจะพบกับสิ่งอัศจรรย์บางอย่าง
นี่เรื่องจริงนะคะ

ความคิดเห็นที่ 16
tk
IP : 125.25.128.21

13 ม.ค. 2552
เวลา 11:45:09 น.
ห่วย

ร่วมกันแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น *
สามารถพิมพ์ข้อความได้อีก ตัวอักษร
- สำหรับสมาชิกจะได้รับสิทธิในการเลือกสีพื้นหลังและแนบไฟล์ได้
- บุคคลทั่วไป การเลือกสีพื้นหรือแนบไฟล์จะไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น หากอยากได้สิทธิพิเศษในการโพสต์ก็คลิก
สมัครสมาชิก เลย
กรอกข้อมูลส่วนตัว
ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กรอกข้อมูลที่นี่
โดย *
อีเมล์
สมัครสมาชิก คลิกที่นี่
- ใส่สีพื้นได้
- ได้นามแฝงประจำบอร์ด ไม่ซ้ำใคร
- อัพโหลดไฟล์ได้
สมาชิกกรอกข้อมูลที่นี่ ระบบจะดึงข้อมูลส่วนอื่นๆ มาให้โดยอัตโนมัติ
แนบไฟล์
แทรกรูปภาพได้ไม่เกิน 999 K, ไฟล์อื่นๆ (.zip, .swf) ไม่เกิน 500 K
รูปภาพต้องเป็น *.jpg หรือ *.gif เท่านั้น
ชื่อล็อกอิน *
รหัสผ่าน *