เทรักเต็มใจสาวหน้าใสหัวใจวาซาบิ 2
Poppuri
IP : 125.26.75.135


19 ต.ค. 2550
เวลา 21:34:47 น.
เชิญอ่านต่อได้เลยค่ะ

"ฮ่า ๆ ๆ เธอบ้าหรือเปล่า อ๊ะ...สี่โมงแล้ว ฉันต้องกลับก่อนนะ เห็นแม่บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย" ฉันพูดหลังจากเหลือบไปเห็นนาฬิกาบนผนังบอกเวลาสี่โมงเย็น ไม่รู้ว่าแม่มีเรื่องอะไร เมื่อเช้าก็ทำหน้าตาซีเรียสเชียว
"จ้ะ แล้วเจอกันวันจบการศึกษานะ"
เธอโบกมือลาก่อนที่ฉันจะก้าวออกจากห้อง บ๊ายบาย...ฉันโบกมือตอบกลับไปและมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านของตัวเอง
ฉันเดินไปตามถนนจนถึงร้านที่คุ้นเคย 'Orange' เป็นร้านเบเกอรี่เล็ก ๆ ที่ตกแต่งอย่างสวยงาม ทุกอย่างในร้านเป็นสีส้มสลับขาว ทุก ๆ วันจะมีลูกค้ามากหน้าหลายตามานั่งกินขนมเค้กในร้านนี้เสมอ แต่วันนี้ประตูหน้าร้านกลับแขวนป้าย 'Close'เอาไว้ ตลอดเวลาสามปีที่ผ่านมา ฉันเห็นว่าไม่มีวันไหนเลยที่ร้านจะนำป้ายนี้มาแขวนไว้นอกเสียจากเวลาปิดร้านตอนกลางคืน ซึ่งทำให้ฉันประหลาดใจมาก
"แม่ ! ทำไมถึงปิดร้านล่ะ"
ฉันวิ่งตึงตังขึ้นไปชั้นบนของร้าน แล้วก็พบสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจมากกว่าเดิมผู้หญิงที่ฉันเรียกว่าแม่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าเดินทาง
"แม่ทำอะไรน่ะ ! เก็บของจะไปไหน หรือว่าจะหนีหนี้"
โป๊ก !
กำปั้นของแม่กระทบหัวฉันอย่างจัง ฉันเอามือปิดหัวตัวเองทันทีเนื่องจากกลัวว่าจะมีครั้งที่สองตามมาอีก เพราะทุกครั้งที่ฉันพูดอะไรไม่เข้าหูแม่ ฉันมักจะโดนกำปั้นแห่งรักของแม่เป็นประจำ T^T
"พรุ่งนี้เราจะไปญี่ปุ่นกัน"
"หา ? เมื่อกี้แม่บอกว่าจะไปญี่ปุ่นเหรอ"
"ใช่...เราจะไปญี่ปุ่น"
"ไปทำไมล่ะ หรือว่าแม่จะฉลองที่หนูเรียนจบมอปลายแล้ว \\(>O<)//" ฉันทำท่ากระดี๊กระด๊า เป็นครั้งแรกที่แม่จะลงทุนเพื่อฉันขนาดนี้ >O<
"อยากไปเจอพ่อไหมล่ะ"
"พ่อเหรอ พ่อของหนูอยู่ญี่ปุ่นเหรอแม่ !"
ฉันถามด้วยสีหน้าตื่นเต้นและดีใจอย่างสุด ๆ ฉันไม่เจอพ่อมากี่ปีแล้วนะ ตั้งแต่ฉันอยู่ ม. 1 ห้าปีแล้วสิเนี่ย คิดถึงพ่อจัง พ่อเป็นยังไงบ้างนะ เท่าที่รู้พ่อของฉันเป็นคนญี่ปุ่น ส่วนแม่ของฉันเป็นคนไทย ฉันจึงเป็นลูกครึ่ง แต่ฉันไม่สามารถพูดภาษาญี่ปุ่นได้เพราะฉันอยู่เมืองไทยมาตั้งแต่เกิด ตอนเด็ก ๆ พ่อเคยเล่าให้ฉันฟังว่าพ่อกับแม่ได้เจอกันตอนที่แม่ไปญี่ปุ่น แล้วพ่อก็ตกหลุมเสน่ห์แม่จนตามมาเมืองไทยแต่เป็นเพราะอะไรหลาย ๆ อย่างจึงทำให้พ่อกับแม่ต้องแยกทางกัน แล้วฉันก็ไม่ได้เจอพ่ออีกเลย ฉันคิดว่าพ่อของฉันยังอยู่เมืองไทยซะอีก -_-^
"ถ้าอยากไปก็ไปเก็บของซะ พรุ่งนี้เราจะออกแต่เช้า"
แม่ยังพูดไม่ทันจบฉันก็ถลาเข้าไปในห้องเพื่อเก็บเสื้อผ้าเสียแล้ว ก็จะได้เจอพ่อทั้งทีนี่นา ใครจะไม่อยากไปล่ะ เพียงแต่ว่าฉันแสดงออกมากไปหน่อยเท่านั้นเอง แหะ ๆ...ดีใจสุด ๆ \\(>O<)//
คืนนั้นฉันนอนไม่หลับ พลิกตัวกลับไปกลับมาอยู่หลายครั้ง ในใจก็ได้แต่คิดว่าครอบครัวเราอาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แม่รู้ว่าพ่ออยู่ญี่ปุ่นแสดงว่าแม่ต้องติดต่อพ่อมาตลอดแน่ ๆ แม่ยังไม่ลืมพ่อสินะ ฉันอมยิ้มน้อย ๆ และเริ่มคิดถึงอดีตจนค่อย ๆ ผล็อยหลับไปตอนรุ่งสางอย่างไม่รู้ตัว
"ยู...ยู ตื่นได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงเมื่อไหร่ วันนี้เราจะไปญี่ปุ่นกันนะ ถ้าไม่ตื่นจะทิ้งไว้ที่นี่แหละ"
ฉันสะดุ้งตื่นทันทีเมื่อได้ยินคำว่า 'จะทิ้งไว้ที่นี่' เรื่องอะไรฉันจะยอมให้เป็นอย่างนั้นล่ะ นี่ฉันกำลังจะได้ไปต่างประเทศครั้งแรกในชีวิตนะ แถมยังเป็นประเทศที่ฉันมีเชื้อสายนั้นอยู่ครึ่งหนึ่งด้วย ชักตื่นเต้นแล้วสิ >O<
เมื่อเดินมาเห็นโต๊ะอาหารฉันถึงกับตะลึง มื้อเช้าวันนี้แม่ทำอาหารเต็มโต๊ะอย่างกับจะมีแขกมากินอาหารเช้าด้วยอย่างนั้นแหละ -_-^
"แม่ ทำไมทำอาหารเยอะขนาดนี้ล่ะ หนูกินไม่หมดหรอกนะ"
"ก็นาน ๆ แม่จะทำอาหารให้แกกิน ก็เลยอยากให้แกกินเยอะ ๆ เท่านั้นเอง"
วันนี้แม่ใจดีผิดปกติแฮะ ถึงแม้จะพูดอย่างนั้นอย่างนี้แต่ฉันก็จัดการซะเรียบจนแน่นท้องไปหมด ขออีโนซองหนึ่งค่ะ อิ ๆ ^O^
พอถึงสนามบิน แม่ก็จัดการทุกอย่างเสร็จสรรพในเวลาอันรวดเร็ว แต่มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ฉันแปลกใจก็คือ กระเป๋าเดินทางของแม่ใบเล็กมากเมื่อเทียบกับของฉันหรือว่าฉันเอาของมามากเกินความจำเป็นนะ =_= ฉันว่าฉันก็ไม่ใช่บ้าหอบฟางนี่นา
"อา...ถึงแล้วญี่ปุ่น ฉันคนนี้จะได้เจอพ่อแล้ว \\(>O<)//"
โป๊ก !
"แม่เขกหัวหนูทำไม T^T"
"เสียงดังจริง ไม่อายเขาหรือไง"
"ไม่นี่ ยังไงเขาก็ฟังเราไม่รู้เรื่องอยู่แล้ว จะอายทำไม"
ทว่าขณะที่ฉันกำลังดีใจอยู่นั้น ฉันกลับสะกิดใจอะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวแม่
"แม่มีอะไรเหรอ ?"
"เปล่า...ไม่มีอะไรนี่ แกหิวหรือยัง ไปหาอะไรกินไหม"
"แม่ เราเพิ่งกินบนเครื่องเมื่อชั่วโมงที่แล้วเองนะ แล้วหนูก็ยังอิ่มอยู่เลย"
"อ้อ...งั้นเหรอ"
"เอ่อ...มีอะไรเหรอแม่ ?" ฉันถามแม่ด้วยความสงสัยกับท่าทีลุกลี้ลุกลนและคำพูดอึกอักของแม่ แม่เป็นอะไรมากหรือเปล่าเนี่ย หรือว่าจะตื่นเต้นเหมือนฉัน อิ ๆ...คิดไม่ถึงแฮะว่าแม่จะตื่นเต้นเหมือนกัน >_<
"แม่จะเข้าห้องน้ำหน่อย แกไปรอแม่ข้างนอกก่อนละกัน"
"จ้ะ" ฉันตอบแม่ แล้วจึงลากกระเป๋าใบใหญ่เดินออกไปจากสนามบิน นั่งมองผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา
ห้านาทีผ่านไป...
สิบนาทีผ่านไป...
ฉันมองนาฬิกาข้อมืออีกครั้งพร้อมกับตั้งคำถามในใจ ทำไมแม่ไปนานจัง ฉันน่าจะไปตามแม่สินะ ฉันตอบคำถามของตัวเอง แล้วฉันจะถามทำไมเนี่ย ถามเองตอบเอง -_-^
"ทำไมถึงไม่มีคนเลยล่ะ แล้วแม่ไปไหน"
ฉันวิ่งทั่วสนามบินเพื่อหาห้องน้ำที่ยังหลงเหลืออยู่ ในใจก็เต้นระทึกอย่างกับตัวเองกำลังถ่ายหนังไล่ล่าบู๊ล้างผลาญอย่างนั้นแหละ - -+
"นี่มันเป็นห้องน้ำห้องที่สามแล้วนะ ทำไมถึงไม่เจอแม่เลย"
ฉันครุ่นคิดถึงท่าทีแปลก ๆ ตั้งแต่เช้าของแม่ หวังว่าแม่คงจะไม่ได้ตื่นเต้นเพราะจะทิ้งฉันไว้ที่นี่หรอกนะ แล้วความคิดบ้า ๆ ก็ทำให้ฉันเอะใจขึ้นมา ตลกน่า...คงไม่เป็นอย่างนั้นใช่ไหม TOT
"ไม่นะ...แม่ต้องไม่ทำอย่างนั้นแน่"
แล้วฉันก็วิ่งตรงดิ่งไปยังเคาน์เตอร์เช็กอิน แล้วถามคนที่ประจำอยู่ที่นั่นด้วยภาษาอังกฤษอย่างทุลักทุเล
"เที่ยวบินที่ไปไทยออกไปเมื่อสิบนาทีที่แล้วค่ะ"
พนักงานคนสวยตอบพร้อมรอยยิ้ม แต่ฉันกลับไม่มีรอยยิ้มใด ๆ ปรากฏ สิ่งที่ผุดขึ้นมาคือน้ำใส ๆ ที่กำลังปริ่มอยู่ในตาฉัน
ไม่ ! แม่ต้องไม่ทำแบบนี้ ฉันเพิ่งเคยมาญี่ปุ่นครั้งแรก ฉันพูดภาษาญี่ปุ่นไม่ได้ฉันไม่มีเงิน ไม่มีที่อยู่ แล้วฉันจะทำยังไง
ฉันรู้สึกว่าเขื่อนที่กั้นน้ำตาของฉันมันเริ่มต้านทานกระแสน้ำที่เชี่ยวกรากต่อไปไม่ไหวแล้ว และตอนนี้มันก็กำลังทะลักออกมาอย่างรวดเร็ว ร่างกายที่ฉันคิดว่าแข็งแรงตอนนี้มันอ่อนปวกเปียกไปหมด ขาที่เคยยืนอย่างมั่นคงกลับอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรง ฉันทรุดลงกองกับพื้นที่เย็นเฉียบ แม้ว่าจะเป็นฤดูใบไม้ผลิแล้วและภายในตัวอาคารจะเปิดฮีตเตอร์ไว้มากมาย แต่ก็ไม่ทำให้ฉันรู้สึกอุ่นขึ้นมาเลยตรงข้าม...มันกลับทำให้ฉันสะท้านไปทั่วร่างและเจ็บปวดมากกว่าเดิม
"นี่ฉันจะทำยังไง จะทำยังไง"
ฉันมีแต่คำพูดซ้ำไปซ้ำมาวนเวียนอยู่ในหัวกับน้ำตาที่หลั่งรินโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุด ผู้คนรอบข้างที่เดินผ่านไปมาต่างมองฉันด้วยความเวทนา แต่ฉันไม่สนใจแม้แต่น้อยว่าสายตาที่คนเหล่านั้นมองมาจะเป็นยังไง ฉันได้แต่ร้องไห้อยู่อย่างนั้นโดยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว จนฉันรู้สึกว่าน้ำตาเหือดแห้งไปจนไม่มีจะไหลออกมาอีก เป็นครั้งแรกที่ทำให้ฉันคิดว่าฉันช่างอ่อนแอจริง ๆ
"ทำไม...ทำไมแม่ต้องทำอย่างนี้ แม่ทำอย่างนี้กับหนูทำไม"
ฉันตะโกนขึ้นไปบนฟ้าอย่างสุดเสียง แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีแต่ความว่างเปล่า

จบแล้วค่ะขอบคุณมากนะคะสำหรับคนที่ติดตามอ่านมาแต่ถ้ามีใครคนไหนอยากจะให้มีเรื่องต่อก็เข้ามาบอกกันได้แล้วก็เชิญติชมกันได้เลยค่ะขอบคุณค่ะ

+ + +ร่วมกันแสดงความคิดเห็น + + +

 


 
ความคิดเห็นที่ 1
รินริล
IP : 125.27.251.228

24 พ.ย. 2550
เวลา 9:01:41 น.
อยากอ่านต่อและอยากจะรู้ว่าทำไมแม่ของเค้าถึงทิ้งเค้าไว้ที่ญี่ปุ่น

ร่วมกันแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น *
สามารถพิมพ์ข้อความได้อีก ตัวอักษร
- สำหรับสมาชิกจะได้รับสิทธิในการเลือกสีพื้นหลังและแนบไฟล์ได้
- บุคคลทั่วไป การเลือกสีพื้นหรือแนบไฟล์จะไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น หากอยากได้สิทธิพิเศษในการโพสต์ก็คลิก
สมัครสมาชิก เลย
กรอกข้อมูลส่วนตัว
ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กรอกข้อมูลที่นี่
โดย *
อีเมล์
สมัครสมาชิก คลิกที่นี่
- ใส่สีพื้นได้
- ได้นามแฝงประจำบอร์ด ไม่ซ้ำใคร
- อัพโหลดไฟล์ได้
สมาชิกกรอกข้อมูลที่นี่ ระบบจะดึงข้อมูลส่วนอื่นๆ มาให้โดยอัตโนมัติ
แนบไฟล์
แทรกรูปภาพได้ไม่เกิน 500 K, ไฟล์อื่นๆ (.zip, .swf) ไม่เกิน 0 K
รูปภาพต้องเป็น *.jpg หรือ *.gif เท่านั้น
ชื่อล็อกอิน *
รหัสผ่าน *