รักนี้ไม่มีวันลืม 06
เด็กบ้าเกาหบี
IP : 124.157.147.58

5 ก.ย. 2550
เวลา 20:38:32 น.
หลังจากที่เขาดูใบสมัครงานนั่นแล้วจงุวานก็ทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้เอนหลังพิงพนักอย่างไม่อยากจะเชื่อ ผู้หญิงในรูปที่มีหน้าตาคล้ายยัยตาแมวฮันเชยองอย่างกับคนๆเดียวกัน  เขามองดูชื่อของผู้หญิงคนนั้นอีกทีเผื่อจะมีอะไรผิดพลาด แต่เขานั่นแหละที่คิดไปเองยัยนั่นชื่อ เชมิรัน หัวหน้ายูที่ยืนมองอยู่เห็นท่าทีตื่นๆของเจ้านายก็เอ่อยถามอย่างเป็นห่วง  “ เป็นอะไรหรือป่าวครับคุณจุงวาน “  ชายหนุ่มรีบปรับสีหน้าให้เป็นปรกติก่อนจะทำเป็นอ่านความสามารถพิเศษของผู้หญิงคนนั้น
“ พูดฝรั่งเศสได้นิดหน่อยอืม หน่วยก้านน่าสนใจติดต่อผู้หญิงคนนี้ทีนะบอกว่าให้มาพรุ่งนี้ได้เลยผมจะสัมภาษณ์เอง “
“ แต่คุณจุงวานเป็นถึงรองประธานนะครับ “  หัวหน้ายูทำท่าจะแย้งแต่เมื่อเห็นจุงวานจ้องมาดุๆก็ยอมในที่สุด
“ผมจะรีบติดต่อผู้หญิงคนนั้นครับ “ แล้วหัวหน้ายูก็รีบออกไปจากห้องของจุงวานอย่างรู้งาน ท่านประธานคังเดินเข้ามาในห้องจุงวานลุกขึ้นยืนแล้วโค้งให้ผู้เป็นพ่อ “ เป็นไงบ้าง 7 ปีเต็ที่แกไม่ได้เหยียบเกาหลี “  
รอยยิ้มระบายขึ้นบนใบหน้าของชายหนุ่มที่ผู้เป็นพ่อไม่ค่อยได้เห็นเท่าใดนัก “ ก็ไม่ถึงกับแย่ครับ “
“ แกต้องตั้งใจทำงานนะเข้าใจมั้ยอย่าให้เสียมาถึงฉัน  “ ท่านประธานคังว่าแล้วลำเลิกความหลังว่า “เมื่อก่อนพ่อเคยเป็นลูกจ้างเขา กว่าจะก้าวมาถึงจุดนี้ กว่าจะมีบริษัทนี้ได้มันยากเย็นแค่ไหนขอให้แกรับรู้ไว้เสมอก่อนที่จะตัดสินใจอะไรโง่ๆ “  
“ ผมเข้าใจแล้วครับพ่อ ผมจะไม่ทำให้พ่อผิดหวังแน่ครับ “ จุงวานบอกแม้ว่าเขาจะไม่ค่อยสนิทกับพ่อเท่าใดนักเพราะพ่อของเขามักยุ่งกับงานเป็นประจำแต่เขาก็ไม่เคยทำให้พ่อผิดหวังสักครั้ง  “ รีบกลับบ้านนะวันนี้แม่แกเขามีบิ๊กเซอร์ไพรส์ “
จุงวานทำหน้างงๆแต่ก็ไม่ถามอะไรอีก เมื่อเขากลับไปที่บ้านตระ*ลคังก็พบรถสปอร์ตสีดำจอดอยู่ แม่ของเขากอดหอมเขาจนพอใจแล้วบอกเขาว่านี่แหละบิ๊กเซอร์ไพรสจุงวานอึ้งไปกับของขวัญต้อนรับกลับบ้านมันดูแพงจริงๆแต่ก็ขอบคุณมากนะครับแม่-
“ อะไรนะคะให้ไปสัมภาษณ์พรุ่งนี้ ไม่จริงขออีกรอบได้มั้ยคะ “ มิรันคุยโทรศัพท์ไปพลางก็คีบเส้นบะหมี่เข้าปากไปพลาง พอรู้ว่าเธอโดนเรียกไปสัมภาษณ์วันพรุ่งนี้เธอก็ร้องอย่างดีใจกชางฮุค กำลังล้างรูปอยู่ในห้องล้างรูปเมื่อได้ยินเลียงแหลมๆของมิรันก็ออกมาอย่างหงุดหงิด   ถามว่ามิรันเป็นอะไรเธอก็ไม่ยอมบอกเอาแต่นั่งยิ้มคนเดียว คงมีอะไรดีๆที่บอกเขาไม่ได้แน่ๆแต่ช่างหัวมันเถอะ  ชางฮุคกลับเข้าไปในห้องล้างรุปมิรันก็เดินมาที่ตู้เสื้อผ้าหาชุดกระโปรงที่ดูสุภาพที่สุดออกมา “ เอาล่ะจะได้งานแล้วนะมิรัน ห้ามงี่เง่า ต้องตอบให้มีสาระ “
รุ่งเช้ามิรันรีบร้อนออกจากบ้านพร้อมใส่ชุดสวยไปด้วยเธอมายืนหน้าบริษัท พาราไดซ์ทราเวล เป็นบริษัทเกี่ยวกับสินค้าส่งออกจำพวกอัญมณี  มิรันสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะเดินเข้าไปตรงประชาสัมพันธ์
“ ฉันมาพบคุณยูชุนอู ฝ่ายบุคคลค่ะ “  มิรันว่าจากนั้นเธอก็เดินเข้าไปยืนอยุ่ในลิฟท์ที่มีคนอัดแน่นมาก หนึ่งในนั้นก็มีจุงวานยืนอยุ่ด้วย แตทั่งคู่ต่างไม่ได้สนใจจะมองกัน มิรันไปนั่งรวมกับคนที่ถูกเรียกมาสัมภาษณ์ คนแล้วคนเล่ถูกเรียกเข้าไปสัมภาษณ์แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเรียกชื่อเธอจนคนสุดท้ายออกาจากห้องแล้ว มิรันก็เดินไปถามพนักงานที่กำลังเก็บข้าวของ
“ เอ่อแล้วฉันล่ะคะ “  พนักงานท่าทางเฉื่อยชาต่อโลกถามชื่อเธอก่อนมองรายชื่อในมือแล้วส่ายหน้า
“ คนสุดท้ายก็คือคิมยัง คนเมื่อกี้ค่ะ “  มิรันอ้าปากค้าง โดนหลอกหรอ อีตาอ้วยยูชุนอูกล้าโกหกฉัน เธอเดินเข้าไปในห้องสัมภาษณ์งาน คุณยูชุนอูกำลังทานคุกกี้อย่างอร่อยเชียว “คุณยูชุนอูไหนคุณบอกว่าจะสัมภาษณ์ฉันไงคะ ทำไมไม่มีชื่อของฉัน “ มิรันแหวเสียงแหลมยูชุนอูทำหน้าแปลกใจก่อนพูดขึ้น
“ ทำไมจะไม่มีครับผมส่งรายชื่อคุณไปแล้ว “ “ ไม่เห็นมีนี่คะ “
“ ไม่ได้อยู่ที่นี่ คุณต้องไปสัมภาษณ์ที่ห้องของคุณคังจุงวาน “
มิรันรุ้สึกอยากจะบ้าตาย เธอเสียเวลามาตั้งครึ่งวันแล้วยังไม่ได้อะไรสักอย่าง  “ ไอ้เจ้าบ้านั่นแทนที่จะบอกแต่แรกจะได้ไม่ต้องเสียเวลา “ มิรันว่าพลางเคาะประตูพลางก็จินตนาการถึงคนชื่อคังจุงวาน ถ้าไม่อ้วนลงพุงก็คงจะใส่แว่นหนาเตอะแน่ๆ  เข้ามา เสียงตอบรับจากด้านในดังขึ้นมิรันเปิดประตูเข้าไป คนที่นั่งเล่นปากกาอยุ่นั้นไม่ได้อ้วนลงพุงและไม่ได้ใส่แว่นหนาเตอะ หากแต่หล่อเหลาและมีเสน่ห์มาก
“ เอ่อ  ฉันเชมิรันค่ะ มาสัมภาษณ์งาน “  เธอพูดพลางโค้งลงเสียจนต่ำจุงวานบอกใหเธอนั่งลงมิรันนั่งอย่างเกร็งๆ
“ คุณชื่ออะไร “  มิรันใจลอยจนเขาถามซ้ำเธอสะดุ้งร้องเหวอแล้วตอบ “ มิรัน เชมิรัน “
“ คุณจบอะไรมาครับ “  เขาถามอย่างเย็นชาจ้องหน้าเธอนิ่งท่าทางเธอดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด
“ จบตณะภาษาอังกฤษจากมหาวิทยาลัยโซลค่ะ ฉันพอจะพูดภาษาฝรั่งเศสได้นิดหน่อย “ เธอว่าแต่จุงวานไม่ฟังเขามองประวัติเอแล้วถาม “ คุณมาจากชุนชอนงั้นหรอ จบมัธยมจากที่ไหนครับ “
“ เอ่อโรงเรียนมัธยมอิลซองค่ะจบปี2000 “  แววตาของจุงวานวาวขึ้น “ ผมก็จบที่นั่นเหมือนกันผมอยู่ห้อง8 ผมคังจุงวานครับแล้วคุณอยุ่ห้องไหน “
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันเอ่ออยู่ห้อง ห้อง 4 “ มิรันจำใจโกหกเขา ก็เธอไม่รู้จิงๆนี่น่าแต่ชางฮุคก็เตี๊ยมเธอไว้ว่าจบจากอิลซองตั้งแต่ตอนรู้จักเขาใหม่ๆแล้ว คังจุงวานยิ้มอย่างเดาไม่ถูกว่ากำลังคิดอะไรแล้วเขาก็พูดว่า
“ พรุ่งนี้เชิญมาเริ่มงานได้เลยนะครับคุณเชมิรัน “
มิรันอ้าปากค้างเอามือปิดปากแล้วทำตาโต “ ขอบคุณมากค่ะ “ เธอโค้งให้เขาจนเกือบหน้าคะมำ หัวโขกกับโต๊ะทำงานของเขาแล้วก็หัวเราะแหะๆ คังจุงวานมองแล้วขำ ในใจรู้สึกว่ายัยนืมันฮันเชยองชัดๆ ทั้งหน้าตาทั้งนิสัยเปิ่นๆนั่น ยังไงก็เชยอง ...

+ + +ร่วมกันแสดงความคิดเห็น + + +

 


 
ความคิดเห็นที่ 1
tik
IP : 58.8.44.116

6 ก.ย. 2550
เวลา 8:51:33 น.
สนุกดีค่ะ..ขอบคุณน่ะที่เสียสละเวลามาเขียนให้อ่าน..^_^..

ความคิดเห็นที่ 2
แอม
IP : 203.113.19.80

6 ก.ย. 2550
เวลา 14:32:32 น.
สนุกมากค่ะ

ร่วมกันแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น *
สามารถพิมพ์ข้อความได้อีก ตัวอักษร
- สำหรับสมาชิกจะได้รับสิทธิในการเลือกสีพื้นหลังและแนบไฟล์ได้
- บุคคลทั่วไป การเลือกสีพื้นหรือแนบไฟล์จะไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น หากอยากได้สิทธิพิเศษในการโพสต์ก็คลิก
สมัครสมาชิก เลย
กรอกข้อมูลส่วนตัว
ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กรอกข้อมูลที่นี่
โดย *
อีเมล์
สมัครสมาชิก คลิกที่นี่
- ใส่สีพื้นได้
- ได้นามแฝงประจำบอร์ด ไม่ซ้ำใคร
- อัพโหลดไฟล์ได้
สมาชิกกรอกข้อมูลที่นี่ ระบบจะดึงข้อมูลส่วนอื่นๆ มาให้โดยอัตโนมัติ
แนบไฟล์
แทรกรูปภาพได้ไม่เกิน 500 K, ไฟล์อื่นๆ (.zip, .swf) ไม่เกิน 0 K
รูปภาพต้องเป็น *.jpg หรือ *.gif เท่านั้น
ชื่อล็อกอิน *
รหัสผ่าน *