แผนที่เว็บไซต์ Sitemap หน้าแรกWebboard หน้าแรกHomepage   ดูดวง  Webindex thai

นักข่าวจอมเปิ่น .............ตอนที่ 22
ณัฐณิชา
IP : 203.188.49.135

29 ธ.ค. 2548
เวลา 11:40:29 น.
ตอนที่ 22 * รู้จักธนกฤตมากขึ้น


........................


ฟ่างตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เตรียมของให้พร้อม ก้อแค่เทปสัมภาษณ์ กล้อง กับสมุด โน๊ตแค่นั้นแหละ
ถือออกมาวางบนโต๊ะพร้อมไว้  
         
           “       คุณฟ่างตื่นแต่เช้าเลยนะคะ  หิวหรือยัง  แล้วมือเป็นไงบ้างหายหรือยังคะ  ”        ป้านุ่มหน่ะเอง

           “  ดีขึ้นมากแล้วค่ะ ฟ่างมีหมอดี ป้านุ่มไงคะ  “          ฟ่างยิ้มประจบ               “ ป้านุ่มทำอะไรคะ ให้ฟ่างช่วยมั้ยคะ  “

            “  อุ๊ยอย่าเลย เดี๋ยวเจ็บแผล  แล้วอีกอย่าง เดี๋ยวจานชามแตก  ”

          “     แหม ป้านุ่มหล่ะก้อ  นึกว่าห่วงฟ่างที่แท้ ก้อห่วงจานชาม   ”   ฟ่างได้แต่ยิ้ม ส่วนป้านุ่มหัวเราะ  

           “  หัวเราะอะไรกันครับ  2 สาว   ดังไปถึงห้องเลย  อารมณ์ดีแต่เช้าเลยนะคร๊าบ   ”   ธวัช หน่ะเอง
     
            “     เรื่องของผู้หญิงค่ะ  ผู้ชายไม่เกี่ยว    ”

            “  โอ๊โห  ป้านุ่มเดี๋ยวนี้มีความลับซะแล้ว  ป้านุ่มแปร พรรคแล้ว ผมกับไอ้กฤต เป็นหมาหัวเน่าซะแล้ว “       ธวัชยังอารมณ์ดีเหมือนเดิม    

          “   คุณวัชคะ  วันนี้คุณกฤตให้ฟ่างสัมภาษณ์แล้วหล่ะค่ะ  สัมภาษณ์เสร็จ พรุ่งนี้  ฟ่างอาจจะกลับเลยค่ะ เพราะฟ่างมาหลายวันแล้ว  ” ธวัชมองหน้าฟ่าง

          “  แล้วไอ้กฤตมันว่าไงครับคุณฟ่าง  ”  ไม่รั้งไว้หรอไงไอ้นี่

          “  ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ เค้าก้อยอมให้สัมภาษณ์ดี ๆ   ”    นึกถึงเรื่องเมื่อคืนยัง อายไม่หายเลย
         
           “    งั้น ยินดีกับคุณฟ่างด้วย   กลับบ้านแล้วอย่าลืมคิดถึง คนแถวนี้ด้วยนะครับ  คนที่นีคงคิดถึงคุณฟ่างแย่เลย  ”

           “     แหม จะมีคนคิดถึงอยู่หรอคะ ฟ่างนึกว่าจะดีใจ ที่ตัวยุ่งไปได้ซะที  ”    

          “     มีสิครับ   ผมคนนึงหล่ะ  คิดถึงวีรกรรมของคุณฟ่างแน่ ๆ   “  ฟ่างได้แต่ยิ้ม  

เสียงฝีเท้าธนกฤตเดินเข้า มา หวายมาแล้วฟ่างรีบเดินหนีไปที่โต๊ะอาหาร ตอนนี้ไม่อยากเผชิญหน้าเลย ยังอายอยู่เลย
พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ส่วนธนกฤต เดินมานั่งทานข้าวอย่างปกติธรรมดา มีแต่ฟ่างแหละนะ ที่เขินอาย ธวัชจับสังเกตุ ไอ้ 2 คนนี่ มีอะไรหรือเปล่า คนนึงนั่งบิดเขิน อีกคนนึง ทำหน้าเฉย ไอ้ที่เฉยนี่แหละ แปลว่ามันเขินอยู่  แล้วเราอ่ะ ส่วนเกิน

              “  อืมม อิ่มแล้วผม ไปทำงานดีกว่า เฮ้ย ข้าไปก่อนนะไอ้เพื่อนยาก   รีบว่ะ”   ธวัชไม่ลืมยักคิ้วหลิ่วตาให้ธนกฤต

                “ เออ  “  หมั่นไส้ความรู้ทันของเพื่อน

*************************************************************************

ฟ่างต้องหอบหิ้วอุปกรณ์ พร้อมสัมภาษณ์ ลงมา ศาลาหน้าเรือน ที่ธนกฤตนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ชายหนุ่ม อาสาจะถือมาให้ แต่ฟ่างไม่ยอม          

             “    ฟ่างหิ้วจนชินแล้วค่ะ   ”

ธนกฤต นั่งมองฟ่างที่กำลังสาละวน กับการเช็ค เทป เช็คกล้อง ตรวจนั่น ตรวจนี่ ไอ้นั่นตกบ้าง ไอ้นี่หล่นบ้าง อยู่นานกว่าจะเสร็จ
ทำให้ธนกฤตอดยิ้มไม่ได้ แม่นักข่าวจอมเปิ่น  ความเป็นระเบียบ  เรียบร้อยคงจะหายากจากแม่สาวนักข่าวคนนี้

            “    เสร็จแล้วค่ะ  คุณกฤต พร้อมจะให้สัมภาษณ์หรือยังคะ ” ธนกฤต อดที่จะหัวเราะ กับท่าทางตอนนี้ที่เอาจริงเอาจังของฟ่างไม่ได้

             “    ผมพร้อมนานแล้ว หล่ะ เริ่มคำถามของคุณสิ  ”           ธนกฤต นั่งท่าทางสบายปล่อยตัวไม่เคร่ง   ทำให้ฟ่าง ไม่เกร็งมากนัก จึงเริ่มคำถาม

              “  ฟ่างอยากให้คุณเล่า ความเป็นมาของคุณค่ะ ว่า ความเป็นมาอย่างไร  เข้าวงการได้อย่างไร แล้ว ในที่สุด      
ถึงออกมาทำไร่ได้ค่ะ ทั้ง ๆ ที่กำลังรุ่ง สุดขีด    ”

ธนกฤต หลับตา     เงียบไปนานจนฟ่างนึกว่าจะไม่ได้คำตอบ

               “ ประวัติผมไม่มีอะไรเลย ไม่มีอะไรซับซ้อนซ่อนเงื่อนอะไรอย่างที่ใคร ๆ คิดนักหรอก ที่ผมไม่เคยเปิดเผยให้นักข่าวเพราะผมอยากจะลืม ผมไม่อยากจะพูดถึงมันอีก “    ธนกฤต เงียบอีกครั้ง เหมือนจะข่มใจ  ฟ่างมองหน้าธนกฤต เหมือนซ่อนความเจ็บปวดเอาไว้

               “  ผมเป็นลูกชายคนเดียว   เป็นคนแม่ฮ่องสอนนี่แหละ พ่อกับแม่เป็นข้าราชการ ท่านมีมรดกที่ได้จากปู่กับย่า
จึงไม่เดือนร้อนนัก ผมเรียนที่แม่ฮ่องสอน ตั้งแต่เด็ก จน ม3  พ่อผม ส่ง ผมไปเรียน รร ประจำที่ อเมริกา พร้อมกับไอ้วัช
พ่อผมกับพ่อไอ้เจ้าวัช เป็นเพื่อนกัน จึงทำให้ผมกับไอ้เจ้าวัชสนิทกันจนรู้ใจ  ทุก ๆ ปีเราจะกลับมาเยี่ยมบ้านทุกครั้ง  ”

เห็นหญิงสาวทำหน้าสงสัย ธนกฤตจึงต่อให้  

                   “ ผมกับไอ้วัชไปอยู่อเมริกา เป็นสิบ ๆ ปีจนเรียนจบ ปริญญาตรีที่นั่น   พ่อกับแม่ผม ลาออกจาราชการมาทำไร่ชา ตั้งแต่ส่งผมไปเรียน       ”             อืม หญิงสาวพยักหน้า มันก้อไม่มีอะไร ก้อเหมือนครอบครัวธรรมดาทั่วไป

                    “    ตั้งแต่ฟ่างมาอยู่ที่นี่ ฟ่างไม่เคยเห็นคุณพ่อคุณแม่คุณกฤตเลยนะคะ “  ฟ่างนึกได้จริง สิไม่เคยเห็นท่านเลย

                     “  เพราะท่านทั้ง  2  เสียไปแล้ว  “         อยากจะถามนัก ว่าเพราะอะไร  แต่ธนกฤต เล่าต่อเสียก่อน    

                    “  ท่านดีใจที่ผมจบปริญญาโท ท่านทั้ง  2  เตรียมจะบินมาอเมริกาเพราะผม แต่ยังไม่ทันไร เครื่องบินตกเสียก่อน
ท่านทั้ง  2 ตาย คำสุดท้ายที่ผม ได้ยินจากแม่กับพ่อ คือ รักลูกนะ    ผมไม่น่า  ไม่น่า ชวนท่านมาอเมริกาเลย  “           ธนกฤต หยุดเล่า จากน้ำเสียงแล้ว เค้าคงเสียใจ มาก ทำให้ฟ่างนึก เราไม่น่ามาขุดคุ้ยเรื่องเก่า ๆ ที่เค้าอยากจะลืมเลย

                  “ คุณเลยคิดว่า ท่านตายเพราะคุณ “   ธนกฤตพยักหน้า

                  “ ใช่  ผมคิดว่าถ้าท่านไม่มาอเมริกา  ท่านก้อไม่ต้องตาย เป็นเพราะผมแท้ ๆ  “     ธนกฤต นั่งเอามือ ปิดหน้า พยายามสะกดกลั้น อยู่นานกว่าจะเล่าต่อได้

                  “ คุณกฤตคะ ถ้าคุณไม่อยากเล่า ฟ่าง  “    ธนกฤต เล่าต่อเหมือนไม่ได้ยินที่ฟ่างพูด

                  “  ผม เป็นบ้าเป็นหลังอยู่นาน ไม่ยอมกลับมาที่บ้านนี้ เสียใจ มาก วัน ๆ กินแต่เหล้านาน เป็นปี ปล่อยตัวไม่สนใจดูแล  มีแต่เจ้าวัช มันดูแลผม  คอยส่งข้าวส่งน้ำ  ให้ผม เพราะตอนนั้นมันทำงานแล้ว   ผม ประกาศไว้จะไม่ยอมกลับมาที่นี่อีก เพราะยอมรับความเจ็บปวดไม่ได้  ไร่นี้พ่อกับแม่สร้างมา ก้อถูกทิ้งร้างไว้ ไม่มีคนคอยดูแล  ถ้าไม่มีป้านุ่มบ้านนี้คงทรุด*ม เพราะผมไม่กลับบ้าน 5 ปี 6 ปี ชีวิตล่องลอยไปวัน ๆ ไม่มีจุดหมาย “  

                  “  แล้วคุณเข้าวงการได้ยังไงคะ  “  ตอนนี้หน่ะฟ่างหน้าเศร้าตามธนกฤตไปด้วยแล้ว

                  “      เพื่อนของเจ้าวัช มาเจอผมเข้า จึงชวนผม ให้ไปเป็นตัวประกอบ  ผม ไม่อยากกลับบ้านอยุ่แล้ว  เจ้าวัช มันบอกว่า ลองดูไม่ให้มีเวลาว่าง จะได้ไม่ต้องคิดมาก  ผมคิด ๆ ดู ก้อยังดีกว่าอยู่ ไปวัน ๆ  เรื่องแรก ผมแสดงเป็นตัวประกอบ กิ๊ก ๆ ก๊อก แต่ อาจเป็นดวงของผมก้อได้  เป็นตัวประกอบกลับเข้าตาผู้กับกับ พอเรื่องที่   2  ผู้กับกับคงเห็นผมเหมาะกับพระเอกเรื่องนั้น จึงเรียกผมไปแคสติ้ง  ปรากฏว่า ผมผ่าน  ผมจึงได้แสดงเป็นพระเอกเรื่องแรก “           ธนกฤตบอกชื่อหนังเรื่องแรก ที่เค้าแสดง

                    “  เรื่องแรกที่ผมแสดงเป็นพระเอก มันดันได้  100 ล้าน เลยทำให้ผู้จัด ผู้กับกับหนัง จองคิว แย่งตัวผมกันหมด
เลยแสดงยาวเรื่อยมา และเจ้าวัชมันก้อเลยออกจากงานมาดูแลผมทำให้เจ้าวัชเป็นผู้จัดการของผม ไปโดยปริยาย  “

ฟ่างนึกถึงหนังที่ธนกฤตแสดงเป็นเรื่องแรก ฟ่างก้อได้ดูแต่ตอนนั้นฟ่างยังเรียนมัธยมอยู่เลย

                    “ และเรื่องแรกคุณก้อได้รางวัลด้วยใช่มั้ยคะ “

ธนกฤตพยักหน้า     “  ผม รับงานแสดงเยอะมาก รับที 3*4 เรื่อง เพราะ ผมไม่อยากจะมีเวลาว่างไว้คิดอะไร    ให้กลับมาถึงบ้านปุ๊ปหลับ ตื่นมาก้อทำงาน จะได้ไม่ต้องคิดมาก  วัน ๆ วิ่งรอกแต่กองถ่าย   อยู่กองถ่ายผมไม่เคยสุงสิงกับใคร ไม่คุยกับใคร  ทำให้ใคร ๆ จึงไม่ชอบหน้าผมนัก   ถ้าไม่ติดที่ฝีมือการแสดงของผม คงไม่มีใครจ้างหรอก   “          ฟ่างทำหน้าเข้าใจ

                      “    แล้วทำไมคุณถึงไม่ชอบนักข่าวหล่ะคะ  “

ธนกฤต หัวเราะ หึหึ  กัดฟัน        “  เพราะไอ้พวกนักข่าวแต่ละคน ไม่มีจรรยาบรรณหน่ะสิ  เวลามาสัมภาษณ์ เรื่องประวัติ ผมไม่เคยพูดไม่เคยเล่า เพราะผมคิดว่า ไม่จำเป็นต้องเล่า ใครจะดูจะรักจะชอบก้อต้องที่ผลงาน ไม่ใช่ ที่ประวัติ และอีกอย่างผมไม่อยากจะเอ่ยถึงเรื่องครอบครัวผมอีก  “

ฟ่างพยักหน้าเข้าใจ          “  นักข่าวก้อเลยโกรธ ประโคมข่าวว่าคุณเสีย ๆ หาย ๆ ใช่มั้ยคะ ”        ธนกฤตพยักน้า                        

               “ ใช่ที่ผมไม่เคยให้ความร่วมมือ คงทำให้พวกนักข่าวโกรธ เขียน ใส่สี ตีข่าว ผมเป็นพระเอก ดังแล้วหยิ่งบ้างหล่ะ  พระเอกเกย์ควงคู่ขาซึ้งก้อคือเจ้าวัช  บ้างหล่ะ  สารพัดจะเขียนด่าผม  บางทียังว่าพระเอกขายตัวก้อมี  ซึ่งผมเฉย ไม่อยากจะตอบโต้  ผมไม่เคยคิดแก้ข่าว สักครั้ง เพราะผมคิดว่าไม่จำเป็น  ”

ฟ่างเข้าใจธนกฤต เพราะตอนนั้น ใคร ๆ ก้อเรียก ธนกฤต ว่าเป็น   เจ้าชายของวงการ หยิ่ง เคยได้ยินข่าวว่าเค้าชกนักข่าวด้วย

                 “  พวกนักข่าวไม่ยอมลดละ ติดตามผมตลอดเวลา จนไม่มีเวลาส่วนตัว เอาไปเขียน ด่าผมลงหนังสือ เป็นข่าวทุกวัน จนผมเบื่อวงการ อยากออกจากพวกจอมปลอมนี้ซะที ผมเลยเกลียดนักไอ้พวกนักข่าว “

ฟ่างนั่งฟังซะเพลินเลยสะดุ้ง แหะ แหะ  เหมือนโดนด่าทางอ้อมไงก้อไม่รู้         “  แต่ยกเว้นคุณนะ “        ธนกฤต ต่อให้ ทำให้ฟ่าง นั่งยิ้มเขิน ไปเลย       ไม่ได้ ๆ ทำงาน ๆ ปรับสีหน้าให้ปกติ ทำงาน ๆ ต่อ
               
              “  แล้ว คุณกฤต กลับมาสานต่อไร่ ของคุณพ่อคุณแม่ได้ไงคะ  “

             “ หนังเรื่องนึงที่ผมแสดง ได้รู้จักผู้หญิงคนหนึ่ง แสดงเป็นตัวประกอบ  รู้ว่าเธอเป็นคนแม่ฮ่องสอนเหมือนผม เลยได้พูดคุยกัน เธอบอกกับผมว่า  ผู้หญิงที่หมู่บ้าน ไม่มีงานทำ ไม่มีอาชีพ ตั้งแต่เลิกปลูกฝิ่นปลูกกัญชา   มีแต่นายหน้ามาหลอกผู้หญิงในหมู่บ้านไปเป็นโสเภณี พอหมดสภาพ ก้อโดนไล่กลับมา บางคนเป็นเอสด์ ก้อมี   เธอโชคดีที่หนีมาได้ แต่อีกหลายชีวิต ยังตกอยู่ในขุมนรกอยู่   ทำให้ผมเริ่มคิด  “

อืม ใช่  ฟ่าง พยักหน้าเข้าใจ

              “  ผม กับ เจ้าวัช จึงตัดสินใจ อยู่นาน เจ้าวัช มันเป็นคน พูดให้ผมเข้าใจ เพราะไร่นี้ พ่อกับแม่ผมสร้างมันขึ้นมาเพื่อให้
ชาวบ้านมีงานทำ จะได้ไม่ต้อง จากถิ่นฐาน ผู้หญิงจะได้ไม่ต้องไปเป็นโสเภณี เพราะชาวบ้านไม่มีความรู้ผม คิดอยู่นานกว่าจะทำใจ ยอม
กลับ มาที่นี่ เพื่อ ทำไร่นี้ต่อ  และอีกอย่าง พวกชาวเขาจะได้เลิกปลูกฝิ่น ขายกัญชา ยาบ้า เพราะมีงานทำ   “
ฟ่างสังเกตุ คนงานส่วนใหญ่จะเป็นคนท้องถิ่นจริง ๆ

                   “  และที่คุณไม่รู้อีกอย่าง  ไร่รุ่งอรุณ ไม่ใช่ของผมคนเดียว   ผมกับเจ้าวัชเป็นหุ้นส่วนกัน แต่ไม่เคยมีใครรู้ ทุกคนคิดว่าผมเป็นเจ้าของคนเดียว      เพราะเจ้าวัชมันไม่อยากให้ใครรู้ ให้คนอื่น ๆ คิดว่ามันเป็นเจ้าของ “          ฟ่างพยักหน้าทำท่าเข้าใจ  คุณวัช  ใช่สินะ คงกลัวสาว ๆ ตามตื้อหล่ะสิ หรืออีกอย่างคุณวัชออกจะสมถะ ไม่อยากเด่นอยากดังหล่ะมั้ง

ธนกฤตเห็นฟ่างพยักหน้า หลายรอบทำให้อดยิ้มไม่ได้

            "  คุณนี่ขุนพลอยพยักจริง ๆ นะ พูดอะไร ก้อพยักหน้าเหมือนเข้าใจ  “  
           
             " แหม  ก้อฟ่างเข้าใจจริงนี่  แล้วคุณรู้ได้ไงหล่ะว่าฟ่างไม่เข้าใจ  “    

            “   คุณเป็นคนอ่านง่าย  คิดอย่างไรก้อแสดงสีหน้าออกไปอย่างนั้น  "   ธนกฤตหยุดพูดนิดนึง

            "   และผมก้อชอบคนที่อ่านไม่ยากเสียด้วยสิ  “

ฟ่าง ได้แต่หน้าเหวอที่ธนกฤตพูดไป จะให้ฟ่างทำอะไรหล่ะ ก้อนั่งบิดหน่ะสิ  

                “เอาหละ ๆ เลิกบิดเถอะ   คุณมีอะไรจะถามผมอีกมั้ย  “    

ฟ่างถามรายละเอียดปลีกย่อยต่าง ๆ  เกี่ยวกับปัญหาเมื่อได้มาทำไร่ ที่นี่  อยู่อีกนาน ธนกฤต ตอบได้ไม่เบื่อทุกคำถามเหมือนกัน
ฟ่าง ขอถ่ายรูปธนกฤตในอิริยาบท ต่าง ๆ  ในท่าทางสบาย ๆ เขาก้อให้ความร่วมมือโดยดี ฟ่างกดไปเสียหลายม้วน   "  เอาไว้ลงประกอบข่าวค่ะ "
ธนกฤต โพสท่า หรือ ให้ว่ากันตามจริงแล้วเค้าไม่ต้องโพส รูปออกมายังไงก้อดูดี อยู่แล้ว ฟ่างได้แต่คิด

ป้านุ่ม ยกของว่างมาให้  2 หนุ่มสาว ได้นั่งคุย แล้วปลีกตัวออกไป ยืนยิ้มมองอย่างมีความสุข เฮ้อ ถ้าคุณฟ่างได้มาเป็นนายหญิง
ของที่นี่คงจะดี ดีกว่าแม่อรจิราเป็นไหน ๆ

           “  ขอบคุณคุณกฤตมากนะคะ  ที่กรุณาให้ฟ่างสัมภาษณ์ “    ฟ่างพนมมือไหว้ธนกฤต  หลังจากที่เก็บ รายละเอียดทุกอย่าง จนครบ

           “  แล้วผมจะได้อ่าน ประวัติผมเมื่อไหร่  “  ธนกฤตถามขณะที่ฟ่าง จัดอุปกรณ์ ใส่กระเป๋า

             “  ฟ่างจะส่งมาให้คุณอ่านเป็นคนแรกเลยค่ะ  แต่ถ้าคุณรอไม่ไหว ซื้ออ่านไปก่อนก้อได้ ถือว่าอุดหนุนหนังสือพิมพ์
แล้วอีกเล่มที่ส่งมาคุณก้อเก็บเป็นที่ระลึกไว้ไงคะ  “   ฟ่างจ้อ ต่อ

           “  คุณทำให้ผมรู้สึกดี ๆ กับนักข่าวขึ้นมาเยอะเลยนะ  อย่าทำให้ผมผิดหวังหล่ะ ผมจะรออ่าน ว่าคุณเขียนประวัติผมออกมาเป็นอย่างไร “         อึ๋ย ฟ่างได้แต่หนาวสันหลัง  ทำหน้าทำตาซะโหดเลยนะตอนนี้

                “  ฟ่างรับรองค่ะ  ว่าใครได้อ่านประวัติคุณปุ๊บ จะรัก คุณมาก ขึ้นปั๊ป ค่ะ จะเรียบเรียงให้สุดฝีมือเลยค่ะ  “      ฟ่างทำหน้ามั่นใจ

ธนกฤตได้แต่ยิ้ม      เหมือนโดนสะกดธนกฤต  มองตาฟ่าง  ตอนนี้ฟ่างไม่อาจถอนสายตาได้ ฟ่างได้แต่ยิ้มเขิน ฟ่างจ้องมองลึกลงไปเหมือนเค้า จะมีความรู้สึกดี ๆ ให้กับฟ่างเสียมาก  แต่ฟ่าง ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองจนเกินไป  เค้าไม่เคยพูดอะไรที่จริงจังนัก  จึงหลบสายตา หน้าแดง

                  “  เอาหล่ะ  ในเมื่อคุณรู้ประวัติผมจนหมดแล้ว ถึงคราวคุณบ้าง เล่าประวัติให้ผมฟังบ้างสิ  “  

ฟ่างมองหน้าธนกฤต เพื่อความแน่ใจ

                “  คุณอยากรู้จริงหรอ ประวัติฟ่างไม่มีอะไรน่าสนใจเลยนะคะ  “  ก้อจริงอ่ะ ธรรมด้า ธรรมดา มาก เล่าไปเค้าจะเบื่อเปล่า ๆ

                  “  แต่ผมอยากรู้  “    ธนกฤต ทำหน้าจริงจัง

ฟ่างจึงเริ่มจ้อ     ประวัติของตนเองให้ธนกฤตฟัง



............................

+ + +ร่วมกันแสดงความคิดเห็น + + +

 
ร่วมกันแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น *
สามารถพิมพ์ข้อความได้อีก ตัวอักษร
- สำหรับสมาชิกจะได้รับสิทธิในการเลือกสีพื้นหลังและแนบไฟล์ได้
- บุคคลทั่วไป การเลือกสีพื้นหรือแนบไฟล์จะไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น หากอยากได้สิทธิพิเศษในการโพสต์ก็คลิก
สมัครสมาชิก เลย
กรอกข้อมูลส่วนตัว
ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กรอกข้อมูลที่นี่
โดย *
อีเมล์
สมัครสมาชิก คลิกที่นี่
- ใส่สีพื้นได้
- ได้นามแฝงประจำบอร์ด ไม่ซ้ำใคร
- อัพโหลดไฟล์ได้
สมาชิกกรอกข้อมูลที่นี่ ระบบจะดึงข้อมูลส่วนอื่นๆ มาให้โดยอัตโนมัติ
แนบไฟล์
แทรกรูปภาพได้ไม่เกิน 999 K, ไฟล์อื่นๆ (.zip, .swf) ไม่เกิน 500 K
รูปภาพต้องเป็น *.jpg หรือ *.gif เท่านั้น
ชื่อล็อกอิน *
รหัสผ่าน *