แผนที่เว็บไซต์ Sitemap หน้าแรกWebboard หน้าแรกHomepage   ดูดวง  Webindex thai

นักข่าวจอมเปิ่น .............ตอนที่ 24
ณัฐณิชา
IP : 203.188.49.135

29 ธ.ค. 2548
เวลา 11:37:02 น.
ตอนที่ 24........ ถูกลักพาตัว


.......................


“  หมวดยุทธส่งข่าวมาว่า พวกนั้นส่งของคืนนี้แน่นอน ให้พวกเราเตรียมพร้อม “      ธนกฤต พยักหน้า  

            “   ดีแล้วที่ คุณฟ่างกลับไปแล้วจะได้ไม่ต้องห่วงเท่าไหร่ จะได้ทำงานอย่างสบายใจ “  แหมไอ้นี่ ไม่ทันไรห่วงกันเชียวธวัชได้แต่นึก

2 หนุ่ม หยุดคุย เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า อันดังของหญิงสาว  เดินออกมาจากห้องนอน  ธนกฤต อมยิ้ม ส่วนธวัช หัวเราะ พลางพึมพำส่ายหัว
ให้ธนกฤต  

             "   แม่เจ้าประคุณ เดินมาทีรู้ไปถึงหน้าปากซอย "    ทำให้ธนกฤตกระแอมให้ธวัช เบา ๆ โธ่  ไอ้กฤตเอ้ยไอ้กฤต ไอ้วัวแก่  

           “  ขอโทษด้วยนะคะ เมื่อคืนฟ่างจัดของจนดึกค่ะ  วันนี้ ฟ่างเลยตื่นสายค่ะ อายจัง  ”  หัวเราะกลบเกลื่อน เมื่อมองเห็น 2 หนุ่มแต่งตัวเรียบร้อบนั่งรอที่โต๊ะอาหาร

         “  โอ๊ยไม่เป็นไรครับสำหรับ คุณฟ่างเดี๋ยวนี้ทำอะไรไม่ผิดอยู่แล้ว    อุ๊บ......... ”       ธวัชโดน ศอกธนกฤตกระทุ้ง อย่างแรง
ชิชะ ไอ้นี่ แกล้งเพื่อนที่แสนดีได้ไงวะ  ไม่ถึงทีข้าก้อแล้วไป

           “  คุณเตรียมของพร้อมแล้วหรอ ”    ธนกฤตถามขึ้น หลังจากหญิงสาวนั่งลง ทานข้าว

          “  พร้อมแล้วค่ะ  พอเข้าเมืองจะได้*หา บอกอ หาแม่ ว่าจะกลับวันนี้   ”  พูดพลางตักข้าวเข้าปากคำใหญ่ อย่างไม่อายเชียว

         “  *ที่นี่ก้อได้ครับคุณฟ่าง   ไม่ต้องเกรงใจ เพราะไหน ๆ เราก้อ จะมาเป็น โอ๊ย .......“  ธวัชร้องอีกที  ทำให้ฟ่างหันมามองหน้าธวัช

          “  คุณวัชเป็นไรคะ วันนี้ อุ๊ย ๆ โอ๊ย ๆ หลายทีแล้วค่ะ  ไม่สบายหรือเปล่าคะ  “  ฟ่างถามด้วยความเป็นห่วง

         “  โอ๊ะ เปล่าครับ แค่มดกันเท้าหน่ะครับ แต่เผอิญ มดมันตัวใหญ่ไปหน่อย   “  ฮึ่มฝากไว้ก่อนนะได้กฤต กระแทกลงมาได้ที่เท้าข้า  

         “    บ่าย ๆ ค่อย ออกไป ที่ท่ารถ ผมให้ลูกน้องจองตั๋วไว้ให้แล้ว ไปถึงคุณก้อขึ้นรถได้เลย   “     ธนกฤต เอ่ยกับฟ่าง อ่อนโยน

          “ ค่ะ   ยังไงก้อได้  “   ฟ่างจึงยิ้มตาหยีให้ธนกฤต

อ้าว แล้วเราอยู่ทำไมเนี่ย เฮ้อ มันสวีท  มันสวีท  เรามานั่งหัวโด่ทำไมเนี่ย คนไร้คู่  ไปทำงานดีกว่า

             “  งั้นผมลาคุณฟ่างตรงนี้เลยนะครับ  แต่คงไม่ลากันแค่นี้หรอก ใช่มั้ยครับคุณกฤต  “  ธวัชรีบยกเท้าหนี ก่อนจะโดนอีกรอบ
เพราะเห็นธนกฤต ทำท่าแล้ว ไม่ทันข้าหรอก

            “  ค่ะ ฟ่าง  ลาคุณวัชเลยนะคะ  ขอบคุณคุณวัชมากค่ะสำหรับทุกอย่าง “  ฟ่างพนมมือไหว้ธวัช  หน้าเศร้าเล็กน้อย เมื่อจะได้กลับ

        “  เอาหล่ะ ผมไปทำงานดีกว่านะครับ “    ธนกฤตพยักหน้า  เมื่อธวัชส่งสายตาให้ธนกฤต เป็นสัญญาณ  

**************************

หลังจาก* บอกบอกอ กับแม่แล้วไปลาป้านุ่ม

              “   คุณฟ่างขา แวะมาอีกนะคะ ป้าคิดถึง “      ป้านุ่ม เอานู่น   เอานี่ แพคใส่ลัง ขยั้นขยอให้ฟ่างเอากลับ  
แม้ฟ่างจะปฏิเสธก้อไม่ยอม  จนฟ่างจำใจต้องขนไปให้หมด

           “  เอาไปฝากคุณแม่ กับเพื่อน ๆ นะคะ  ”    ฟ่างพนมมือไหว้ป้านุ่มร่ำลากัน  กว่าจะลาป้านุ่มเสร็จป้านุ่มเสียน้ำตาไปหลายปี๊ป
ฟ่างหอบหิ้ว กระเป๋า อุปกรณ์ เดินลงมาที่รถ ธนกฤตยืนมอง ยิ้มอยู่ไม่ห่าง

            “  ป้านุ่มเสียน้ำตาไปกี่ปี๊ปหล่ะ รายนั้นเป็นแบบนี้ประจำ จำได้ว่าสมัยผมไปเรียนเมืองนอก ร้องห่มร้องไห้เป็นอาทิตย์ ๆ  ”

ฟ่างยิ้ม ดีใจที่นี่มีแต่คนให้ความรัก กับตัวเอง         “ แหมไม่ขนาดนั้นหรอ ค่ะ ฟ่างดีใจที่ได้มาที่นี่ เจอแต่คนดี ๆ  ”  

****************

             “  เอาของขึ้นรถหมดหรือยัง “  ธนกฤตถามเมื่อ ยกกระเป๋าสัมภารก ของฟ่างขึ้นรถ

           “  ยังขาดอะไรอีก เช็คหมดแล้วใช่มั้ย “    เอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวถือกระเป๋ามาใบเดียว

           “  ค่ะ หมดแล้ว ของฟ่างมีแค่กระเป๋า เสื้อผ้าใบเดียวค่ะ กับกระเป๋า อุปกรณ์    กระเป๋านี้สะพายได้ใกล้ตัวดีกว่าค่ะ
มีแต่ของมีค่า  “        ธนกฤตยิ้ม ของมีค่าของเจ้าหล่อน ก้อคงมีแค่กล้อง เทป กับ บทสัมภาษณ์เค้าแค่นั้นเอง
แต่ไม่ได้ขัดเมื่อหญิงสาว จะสะพายไว้กับตัว

             “  ขึ้นรถเถอะ ของฝากป้านุ่ม เอาขึ้นรถหมดแล้วใช่มั้ย  ไม่ลืมอะไรแล้วนะ  “    ชายหนุ่ม เดินขึ้นรถนั่งประจำที่คนขับ

              “ ค่ะ ป้านุ่ม หอบทั้ง ห่อชา กาแฟ ผลิตภัณท์ ของไร่คุณมาให้ซะเยอะแยะเลย แถมยัง ให้ลิ่นจี่ ลำไย ลองกองมาซะเยอะ แล้วฟ่างจะกินหมดได้ไงเนี่ยคะ เกรงใจด้วย     “             ของชอบทุกอย่างเลย หล่ะ จริง ๆ ก้อพูดไปงั้นแหละน้า

                “ เอาไปเถอะน้ำใจป้านุ่ม ไม่ง่ายนักนะ ที่ป้านุ่มจะ ชอบใคร  แล้วผลไม้พวกนี้ก้อ ปลูกไว้ทานในไร่อยู่แล้ว
ผมว่าแค่นี้ไม่รู้ จะพอให้คุณทานหรือเปล่านะ “        ธนกฤตยิ้มเมื่อเห็นฟ่าง หันมามองทำหน้ามุ่ย  

            “  เอ๊ะ ฟ่างไม่ได้กินจุขนาดนั้นนะคะ ” ชายหนุ่มยิ้มให้ฟ่าง ทำหน้าตาไม่อยากเชื่อ     ฟ่างเลยได้ยิ้มให้คนรู้ทัน ไม่แก้ตัวดีกว่า

เมื่อมาถึงท่ารถ ชายหนุ่ม หอบหิ้วของ ๆ หญิงสาวขึ้นไว้บนรถ ฝากฝัง คนขับดูแล แม่นักข่าว จอมยุ่งแล้ว เดินมาร่ำลา หญิงสาวที่ยืนคอยอยู่
ฟ่างพนมมือไหว้ชายหนุ่มอีกหน  เฮ้อออ จะกลับจริง ๆ แล้ว เศร้าจัง

              “  คุณกฤตคะ  ฟ่าง ขอบคุณคุณมากค่ะ สำหรับทุกอย่างที่คุณช่วยเหลือฟ่าง ”  ธนกฤตมองหน้าฟ่    ชายหนุ่มจับมือฟ่างไว้

             “  ผมยังไม่อยากจะพูดอะไรในตอนนี้ คุณอาจจะคิดว่ามันเร็วเกินไป ให้ผมสะสางธุระของผมทางนี้เสร็จก่อน แล้วผมจะขึ้นไปกรุงเทพ คุยกับคุณอีกที  ”     ตอนนี้ ฟ่างหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว  กรี๊ด เค้ากำลังจะบอกว่า   อ่ะอ้าว   นึกว่าจะบอกรักซะอีก เฮ้อ

เห็นสีหน้าผิดหวังของหญิงสาวเล็กน้อย อดไม่ได้จะเอามือ จับหัวฟ่างโยกไปมา

            “  แม่นักข่าวจอมยุ่ง  อย่าทำหน้ามุ่ยไปเลย เดี๋ยวก้อไม่สวยหรอก  "   แหนะ อะไรเนี่ยรู้หรอกว่าไม่สวยไม่ต้องมาย้ำ

           "  ฝาก สวัสดีพี่ชายคุณด้วยนะ ผมดีใจนะที่คุณมีพี่ชายที่ดี มาก  ”     ฟ่างหน้ามุ่ย แหม ทำไมมาโยกหัวฟ่างเหมือนพี่ฟิวส์เลยเนี่ย
ผมยุ่งหมดสวย พอดี  

            “ แล้ว  คุณกฤตรู้ได้ไงคะว่าฟ่างมีพี่ชายที่ดี ยังไม่เคยคุยกันซะหน่อย  ”  ว่าแล้วเอามือมาจัดทรงผมที่ธนกฤต ทำยุ่งตะกี้

            “   ดีตรงที่พี่ชายคุณ หวงคุณไม่ยอมให้ใครมาจีบไงหล่ะ  อันนี้เป็นความดี ข้อแรก เลยนะ  ”    ทำให้ฟ่างอายม้วนต้วนไปเลยหล่ะ
คุณกฤตนะ เฮ้อ บทจะหวานขึ้นมาไม่มีปี่มีขุ่ยเชียว  

เสียง*ศัทพ์มือถือของชายหนุ่ม ดังขึ้น ธนกฤตรับ คุยได้ซักพัก

              “  คุณฟ่าง เจ้าวัช*มา มีธุระด่วน ผมต้องรีบไปก่อน คงไม่ได้ส่งคุณขึ้นรถ "  ธนกฤตทำท่าจะเดินไปแต่ไม่วายสั่ง

              "  อ้อ พอผมไปแล้วคุณรีบขึ้นรถเลยนะ  เดี๋ยวป้ำ ๆ  เป๋อๆ  ขึ้นไม่ทันรถออกก่อน ได้นอน ต่อแม่ฮ่องสอนแน่ ๆ  ”

              “  เจ้าค่า โตแล้วนะคะ  ” แหมสั่งยังกะเราเป็นเด็ก  6 ขวบ

                “  อ้อ แล้วอย่าลืมห่มผ้าด้วยหล่ะ เวลาอยู่บนรถ เดี๋ยวจะไม่สบาย ” ธนกฤตสั่งอีกรอบ
   
              “  เจ้าค่าาาาา  ”  ตอนนี้ฟ่างเสียงยานคาง เพราะประชดธนกฤต แต่ในใจยิ้มหัวใจพองโต

             “  เอาหล่ะ ๆๆ ผมต้องไปก่อน  ถึงแล้ว รีบ*หาผมเลยหล่ะ อย่ามัวแต่หลง ๆ ลืม ๆ  ”

             “ คับผม เจ้านาย ”  ฟ่างเอามือตะเบ๊ะ  สั่งจิ้ง  ธนกฤต ยิ้มอย่างพอใจก่อนจะเดินไปขึ้นรถ

ฟ่างโบกมือให้ธนกฤตที่ ขับออกไป ยิ้มตอนนี้ฟ่างไม่นึกสงสัยแล้วว่าเค้าคิดอย่างไรกับฟ่าง ถึงเค้าจะไม่พูดอะไรแค่นี้ฟ่างรู้สึก ดีมาก
ไม่ใช่สิ ดีมากๆๆๆๆๆเลย เค้าต้องมีใจให้เราบ้างหล่ะ  ถึงจะโง่ขนาดไหน พูดแบบนี้ แสดงแบบนี้  น่าจะเดาออกนะ   ยัยฟ่างเอ้ย

เดินเตรียมตัวจะขึ้นรถ อย่างอารมณ์ดี    ฟ่าง รู้สึกเหมือนมีผู้ชายเดินตามหลังมา  รีบหันกลับไปมอง  อีกคนนึงเดินมาดักหน้า
ฟ่างเดินหลบไปอีกทางเพื่อหลีกทางให้  แต่เจ้าสองคนนั่นก้อยังเดินขวาง หน้าฟ่างอยู่
   
               “  เอ๊ะ อะไรกันคุ๊ณ มีมารยาทหน่อยสิ ขวางทางคนอื่นเค้าได้ไง    ”

              “   ชื่อฟ่างหรือเปล่า ” หนึ่งในสองคนนั่นพูดขึ้นมา

              “  ใช่แล้วทำไม ไม่ใช่แล้วทำไม ”  ตอนนี้ฟ่างเริ่มใจเสีย แต่ขอรวนพวกมันก่อน  รีบเดินขึ้นรถดีกว่า ท่าจะไม่ดี

             “  ใช่แน่ ๆ ลูกพี่ ไม่ผิดตัวหรอก “  หนึ่งในสองคนนึงเอามืออุดปากฟ่าง แล้วลากขึ้นรถที่กำลังจอดรออยู่ ฟ่างดิ้น
พยายามจะสบัดตัวให้หลุดออก จากไอ้ 2 คนนั้น

              “ ลูกพี่ นังนี่มันดิ้นแรง ผมเจ็บไปหมดแล้ว  “  ทั้ง ๆ ที่มือมันยังอุดปากฟ่างอยู่

            “  แรงเยอะชะมัดเห็นตัวแค่นี้ เร็ว ๆ สิพี่ เดี๋ยวคนก้อแห่มากันหมดหรอก”  

ช่วย ด้วย ๆ ๆ  ฟ่างพยามยามจะ เปล่งเสียงแต่ไม่ทันแล้ว คนนึงมันเอาหมัดตุ๊บท้องฟ่างจนแน่นิ่งไปเพราะความเจ็บปวด

             “ รุ้งี้ต่อยมันไปแต่แรกแล้วจะได้ไม่เหนื่อย “  ไอ้ 2 คนพาฟ่างขึ้นรถตู้จับฟ่างยัดเบาะหลัง แล้วขับออกไป อย่างรวดเร็ว

***********************

ธนกฤต หลังจากขับรถออกมาอารมณ์ดีถึงขนาดผิวปาก ไปด้วยตอนนี้กำลังมุ่งหน้าไปทางสถานีตำรวจที่ ธวัช รออยู่ก่อนแล้ว
รอหน่อยเถอะนะ แม่นักข่าวตัวป่วน จอมยุ่ง นี่ถ้าไม่ติด ว่าเค้าต้องไปดักพวกค้ายาหล่ะก้อ จะไปส่งถึงกรุงเทพไม่ต้องให้เจ้าหล่อน
มาทำหน้ามุ่ยแบบนั้นแน่นอน

จากหางตา ธนกฤต เห็นกระเป๋าอุปกรณ์ของฟ่างธนกฤต ได้แต่ส่ายหัว ยิ้มอยู่ในใจ ท่าทางจะลืมไว้แน่ ๆ ไหนว่าของสำคัญนักสำคัญหนา
ห่างตัวไม่ได้     เฮ้อ ถ้าจะได้อบรมแม่ศรีเรือนให้เจ้าหล่อนใหม่ซะแล้ว     ธนกฤต จึงเลี้ยวรถกลับไปทางเดิมที่ขับออกมา

******************

ฟ่างสลืมสลือ ไม่แน่ใจว่าตอนนี้ตัวเอง ตายหรือยัง จะเอามือมาหยิกตัวเองซะหน่อย อ้าว โดนมัด ตอนนี้เริ่มรู้แล้วว่ายังไม่ตายแหงสิ
เจ็บอ่ะ ที่มันตุ้ยท้องตะกี้ยังจุกอยู่เลย  
อยู่ที่ไหนเนี่ย ฟ่าง พยุงดันตัวขึ้น เหลียวมองไปรอบ ๆ  เรา อยู่ในรถ โดนมัดมือ เราโดนเรียกค่าไถ่หรอเนี่ย ไม่จริ้ง  ไม่จริง
บ้านเราก้อไม่ร่ำรวยนี่นาจะเรียกเงินได้ซักเท่าไหร่กันเชียว ศัตรูหรอ จะมีที่ไหนกันหล่ะ  หรือจะเป็นพวก ค้าผู้หญิง
คิดเอาเราไปขายพม่า เอ้ยไม่ได้นะ  ช้านยังไม่ได้แต่งงาน ยังไม่เคยใส่ชุดเจ้าสาวเลย ไม่ยอม ไม่ยอม  ตั้งสติ สิ ยัยฟ่าง

เหลียว มองไปเห็นมี ผู้ชาย  2 คน คนนึงเป็นคนขับ อีกคนนั่งเบาะกลาง ส่วนฟ่างนั่งเบาะเกือบหลังสุด  พวกโจรแน่ ๆ

                “ กรี๊ดๆๆๆๆ พวกแกเป็นใคร จับชั้นมาทำไมเนี่ย ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะ ไอ้พวกบ้า จับมาทำไม คอยดูนะ จะเรียกตำรวจ
จับพวกแกเข้าคุกให้หมดเลย”    ทั้งที่ในใจ เต้นแรง กลัว แต่ฟ่างไม่วาย

             “  ปล่อยช้านนะไอ้บ้า แกระวังตัวเถอะถ้า   คุณกฤตรู้เข้า แกจะติดตาราง   รู้จักหรือเปล่า เค้าเป็นตำรวจนะ ตำรวจหน่ะ รู้มั้ย  ”  
คุณกฤตเป็นตำรวจไปก่อนละกัน   ฟ่างได้แต่กรี๊ด ๆๆ  ไอ้พวกโจร 2 คนมันหันมา ทำหน้ารำคาญ

            “  โอ๊ยลูกพี่ รำคาญนังนี่จริง ๆ พูดมากจัง เอาไงดี แสบแก้วหูไปหมดแล้ว   ”   ไอ้ลุกน้อง ท่าทางหงอ ๆ กว่าลูกพี่
ฟ่างมองหน้าลูกพี่ ไว้หนวดเครา หน้าเหมือนโจรไม่มีผิด
 
                “  แกก้อตุ๊บซักตุ๊บ ให้มันเงียบสิ ไม่งั้นแกก้อเอาผ้ามาอุดปากมันไว้  ”   ไอ้เจ้าลูกน้อง มันนปีนมาเบาะหลัง
ฟ่างถดหนี ขยะแขยง

             “  แกอย่าเข้ามานะ ไม่งั้น   โอ๊ย   ”  เจ้าลูกน้องลงมือ  ตุ๊บ ที่ท้องฟ่าง ฟ่างกรี๊ดอย่างแรง จุก มันตบไปที่หน้าอีกหลายฉาด
จนเลือดปากออกซิบ ๆ  

           “ แค่นี้ก้อเรียบร้อย “  

แค่นั้น ฟ่างเหมือนปิดสวิททันทีแน่นิ่ง   เงียบไปนาน เจ็บ  เจ็บมาก  มันต่อยมาที่ท้องฟ่างอีกหน จุกจนพูดไม่ออก

           “  นังนี่มันเงียบไปแล้วลุกพี่  ”  ฟ่างคิดในใจ ไม่ให้เงียบได้ไงหล่ะ เจ็บจนจุกขนาดนั้นจะเอาแรงที่ไหนมาร้องยะ
โอ๊ยไอ้พวกบ้านี่ เจ็บนะ รังแกผู้หญิง

จากประสบการณ์ นักข่าวที่อ่าน ๆของคนอื่น มา (  เพราะตัวเองทำแต่ข่าวบันเทิง ) และ เพิ่งโดนทำร้ายเมื่อตะกี้ ทำให้ฟ่าง รู้ว่าตอนนี้ต้องเงียบไว้ก่อน ฟ่างกำลังใช้สมองว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

คุณกฤต คุณจะรู้มั้ย ตอนนี้ฟ่าง โดนจับตัวมา  



***************

+ + +ร่วมกันแสดงความคิดเห็น + + +

 
ร่วมกันแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น *
สามารถพิมพ์ข้อความได้อีก ตัวอักษร
- สำหรับสมาชิกจะได้รับสิทธิในการเลือกสีพื้นหลังและแนบไฟล์ได้
- บุคคลทั่วไป การเลือกสีพื้นหรือแนบไฟล์จะไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น หากอยากได้สิทธิพิเศษในการโพสต์ก็คลิก
สมัครสมาชิก เลย
กรอกข้อมูลส่วนตัว
ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กรอกข้อมูลที่นี่
โดย *
อีเมล์
สมัครสมาชิก คลิกที่นี่
- ใส่สีพื้นได้
- ได้นามแฝงประจำบอร์ด ไม่ซ้ำใคร
- อัพโหลดไฟล์ได้
สมาชิกกรอกข้อมูลที่นี่ ระบบจะดึงข้อมูลส่วนอื่นๆ มาให้โดยอัตโนมัติ
แนบไฟล์
แทรกรูปภาพได้ไม่เกิน 999 K, ไฟล์อื่นๆ (.zip, .swf) ไม่เกิน 500 K
รูปภาพต้องเป็น *.jpg หรือ *.gif เท่านั้น
ชื่อล็อกอิน *
รหัสผ่าน *