แผนที่เว็บไซต์ Sitemap หน้าแรกWebboard หน้าแรกHomepage   ดูดวง  Webindex thai

นักข่าวจอมเปิ่น .............ตอนที่ 26
ณัฐณิชา
IP : 203.188.49.135

29 ธ.ค. 2548
เวลา 11:34:35 น.
ตอนที่ 26........เกือบไปแล้ว



..................



ตอนนี้เวลาไหนแล้วนะ  ฟ่างทั้งเหนื่อย ทั้งหิว ทั้งเจ็บระบม ไปหมดทั้งตัว เรี่ยวแรงของฟ่างตอนนี้ หมดสภาพ แล้ว
ไม่มีเรี่ยวแรงเลย ตอนนี้ได้แต่ นั่งพิง ตรงมุมห้อง อย่างหมดแรง  น้ำตาหน่ะหรอ ตอนนี้ มันไหลจนไม่มีจะไหลแล้ว ได้แต่ทอดถอนใจ
ในโชคชะตา  ทำไม ใคร ไม่เข้าใจเลย

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ไม่รู้แต่ ฟ่างรู้สึกเหมือนนานมาก   หูแว่ว ๆ คนคุยกัน แต่จับใจความไม่ได้ ได้ยิน เลา ๆว่าลูกพี่เจิด ลูกพี่เจิด
อ้อ ลูกพี่มันคงจะชื่อลูกพี่เจิดหน่ะสิ    ตอนนี้ฟ่างขอนอนเอาแรงนิดนึงก่อนเถอะไม่อยากรับรู้อะไรละตอนนี้ ขอนอนเอาแรงก่อน

หลับไปนานเท่าไหร่ฟ่างไม่รู้ แต่พอมารู้สึกตัวอีกที  จากที่ได้ยินเสียงคุยกันตอนนี้เงียบกริบ พวกมันทำอะไรกันอยู่ทำไมเงียบแบบนี้
พยายามพยุงตัวหรือเรียกว่าลากสังขารตัวเองมาที่ช่องว่างระหว่างประตู เพ่งมอง ลอดช่องประตูออกไป
อ่ะ ตอนนี้ ไปไหนกันหมดแล้ว เหลือคนเดียวเอง มันไปไหนกันหมด นะ  พลางนึก มันอาจจะไปขนของ หรือส่งของก้อได้

แต่เหลืออีกคนมัน คงจะให้อยู่เฝ้าเราแน่ ๆ  ทำยังไงดี ถึงจะหนีไปได้  ฟ่างพยายามมอง เจ้าคนที่เหลือ  เห็น มันเดินวนไปวนมา อยู่นาน
ในที่สุดมาหยุดที่หน้าห้อง แล้วเปิดล๊อคประตูเข้ามา  ฟ่างรีบถดตัว ไปนั่งมุมห้อง ทำท่าเหมือนคนหมดไร้เรี่ยวแรง


*************************

             “   ของหล่ะนายเจิดผม ต้องการเห็นของก่อน  ทำไมต้องนัดซื้อขายกันในป่าด้วย เข้ามาก้อลำบาก ”   ชายหนึ่งในสองคนเอ่ยขึ้น ในมือถือกระเป๋า ใบใหญ่  นายเจิดพยักหน้ากับลูกน้องที่อยู่ด้านหลัง

              “  เปิดให้ลูกค้าดูสินค้า สิ  ”      ลูกน้อง เปิดกระเป๋าใบใหญ่ ออกมา เป็นห่อกระดาษ สีขาว ๆ  เป็นมัด ๆ อยู่เต็มกระเป๋า

              “ ในป่าหน่ะดีแล้วครับคุณยุทธนา  เผื่อมีปัญหา จะได้มีทางหนีดีไล่ได้   แล้วเงินหล่ะ  “     ลูกพี่เจิด สีหน้าเรียบเฉย

             “  ต้องดูสินค้าเสียก่อน ว่าของจริงหรือเปล่า “    ว่าแล้วยุทธนา สั่งลูกน้อง แกะ ออกมาหนึ่งห่อ มองอย่าพอใจ
ก่อนยื่น กระเป๋าใบใหญ่ให้

              “  หวังว่าเงินคงจะครบนะ  ”    นายเจิดบอกกับยุทธนา  เมื่อเปิดดูกระเป๋าแล้วทำสีหน้าพอใจ มองหน้า ยุทธนา  

             “  หวังว่าคราวหน้าคงจะได้ซื้อขายกันอีก เอาหล่ะ ผมต้องรีบไปละ โชคดี  ”  พยักหน้าให้ลูกน้อง 2 คนที่อยู่ด้านหลังเดินหันหลังกลับจากทางที่มา  

            “  เดี๋ยวอย่าเพิ่งไป  ”    ชายที่ เพิ่งซื้อขายของด้วยกัน หยก ๆ  เรียกนายเจิดไว้     นายเจิดและลูกน้องทั้ง  2  หันมา

            “  ยังมีปัญหาอะไรอีกหรอ ”           นึกเอะใจ  เอามือ กุมปืนที่เหน็บไว้ที่ข้างเอว

           “ ผมขอจับคุณในข้อหา มียาเสพติดไว้ในครอบครอง  ”  

เพียงแค่นั้น นายเจิดและลูกน้องชักปืนออกมายิงใส่ หมวดยุทธนาทันที พร้อมกระโดดหลบเข้าหลังต้นไม้ใหญ่
หมวดยุทธ ที่ปลอมตัวเป็นคนล่อซื้อยาบ้าพร้อมลูกน้อง กระโดดหลบเข้าหลังต้นไม้เป็นที่กำบังเหมือนกัน เมื่อโดนนายเจิด
และลูกน้อง รัวปืนใส่  อย่างไม่ยั้ง

             “  เอาไงดีพี่  ตำรวจมากันเต็มเลย จะหนียังไง ไม่น่าเลย สังหรณ์ใจอยู่แล้วเชียว “

              “  พวก* รีบหนีไปก่อนเอากระเป๋าเงินไปด้วย เดี๋ยวทางนี้ *จะยิงคุ้มกันให้เอง ”   นายเจิดบุ้ยให้ลูกน้อง หนีไป
ธนกฤตและตำรวจอีกหลายสิบนายที่ซุ่มอยู่ ออกมาจากที่ซ่อน

               “  ถ้าไม่อยากให้จับตายหล่ะก้อ ยอมมอบตัวซะโดยดีเถอะนายเจิด  ”   เสียงของหมวดยุทธตะโกนออกมา

               “  พวก*หลอกล่อซื้อยา * อย่าอยู่เลย ”  นายเจิด กระโดดออกมา จากหลังต้นไ ม้ หมอบลงพื้น ให้ต่ำที่สุด  หลังจากให้ลูกน้อง คลานหนีไป  หลบลูกปืนของตำรวจไปทางด้านหลัง ของ นายเจิด จากนั้น ยิงปืนใส่ ตำรวจอย่างไม่ยั้ง  อย่างไม่กลัวตาย
ตอนนี้ ปืนเป็น สิบๆ  กระบอก หันปากมาทางนายเจิด

              “ ถ้าไม่มอบตัวโดยดี คงจะรู้นะว่า จะเกิดอะไรขึ้น ยกมือขึ้นแล้ววางปืนลงอย่างช้า ๆ   ”   เสียงของหมวดยุทธนา   เพียงเท่านี้ นายเจิดก้อสิ้นฤทธิ์ กำลังจะวางปืนลง

สายตามองไปเห็นธนกฤต มาพร้อมกับตำรวจ ไอ้กฤต *หลอกนายของ* ปืนที่กำลังจะวางลง กลับกระชับแน่นขึ้น
นายเจิดเล็งปืนยิงไปที่ธนกฤต ยืนอยู่     เปรี้ยง!!!   ธนกฤต ไม่ทันตั้งตัว ลูกปืนเฉี่ยวหัวไหล่ธนกฤตไปเพียงนิดเดียว เลือดซิบซึม
ธนกฤต เซเอียงไปข้างนึง ก่อนทรุดตัวลง เท่านั้น ลูกปืนทั้งหมด รัวใส่นายเจิดไม่ยั้ง จน ล้มแน่นิ่งคาที่ตรงนั้นเอง

             “  ตามไอ้พวกที่หนีไป ”         หมวดยุทธหันมาสั่งลูกน้อง จากนั้นวิ่งมาทางที่ธนกฤต ทรุดตัวลงไป

             “  เฮ้ยไอ้กฤต เป็นไงบ้างวะ  ”  หมวดยุทธ วิ่งมาถึงตัวธนกฤต

             “  แค่เฉี่ยว ๆ ว่ะ ไม่เป็นไรมาก แต่ ตอนนี้ข้า ร้อนใจเรื่องคุณฟ่างมากกว่า   ไม่รู้มันเอาคุณฟ่างไปซ่อนที่ไหน  ”  ธนกฤต พูดพลางเอามือกุม แผลที่หัวไหล่ไว้

             “  หมวดครับ จับได้แล้ว 2 คนที่วิ่งหนีไปได้ ”  ลูกน้องวิ่งมารายงานหมวดยุทธ เท่านั้น ธนกฤตลืมความเจ็บ วิ่งไป
  รัวหมัดใส่พวกมัน ทันที


           “  เอาคุณฟ่างไปไว้ที่ไหน ตอบมาสิ *  ”  ธนกฤต ร้องอย่างเดือดดาน

……………………………….


             “  แกต้องการอะไร อย่าเข้ามานะ ”     ฟ่างมองหน้า เจ้าคนที่เดินเข้ามาหาฟ่าง ดุ่ม ๆ หน้าตามันชักเหมือนพวกบ้ากาม

            “  ผู้ชาย กับผู้หญิง อยู่กัน 2 คน จะให้ทำอะไรหล่ะจ๊ะ น้องสาว ”  มันเดินมาหยุด นั่งลงตรงหน้าฟ่าง แลบลิ้นเลียริมฝีปาก

ตอนนี้ฟ่าง ขยะแขยงเต็มที ถอยหลังกรูดจนหลังชนฝาแล้ว คงหนีไม่รอดแน่ ทำยังไงดี เอาไงดี   ต้องหลอกล่อ
สมองพลันคิด ขึ้นได้  จึงเปลี่ยนท่าทีทันที

             “  แล้วพี่คิดจะทำอะไร หล่ะ ถ้าชั้นโดนมัดไว้อย่างนี้ทำอะไรจะสะดวกหรอ  ”   ฟ่างยิ้มหวานให้มันเต็มที่  เห็นมันทำท่างง ๆ
ในท่าทีที่เปลี่ยนไปของฟ่าง

             “  ชั้นตัวแค่เนี้ย ถึงพี่แก้มัดให้ จะหนีไปไหนได้พี่ออกจะตัวโตขนาดนี้ ยังไงก้อหนีไม่รอดอยู่แล้ว  ”     ฟ่างพูดต่อเมื่อเห็นมัน
ทำท่าลังเล

             “  มันก้อจริงของแก นะ  ก่อนจะฆ่า พี่สิน ขอ เป็นผัวน้อง ซักครั้งเหอะ”       มันเอื้อมไปแก้มัดให้ฟ่าง   สายตามอง
หน้าฟ่างตลอดเวลา

  ตอนนี้ฟ่าง มือเป็นอิสระ พลางสะบัดมือ คลายความปวดเมื่อและความเจ็บ  พลาง มองหาทางหนีทีไล่  ประตู ถ้าเผื่อ ถีบมันล้ม
ก้อวิ่งไปที่ประตู ล๊อค อุ๊ย ขาสั้น ๆ วิ่งหนีคงไม่รอดแน่ ทำไงดีหล่ะเรา

            “  ถอดเสื้อสิพี่ ”       ฟ่างยังยิ้มให้เจ้าสิน  แต่ในใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

           “  งั้นน้องก้อมาเป็นเมียพี่สิน เถอะ ”  ว่าไปพลางถอดเสื้อที่ใส่อยู่ออก ฟ่างมองเห็นปืนที่มันเหน็บไว้ที่เอว คงเพราะมัวแต่ถอดเสื้อ
ไม่ทันระวังตัว เพียงอึดใจฟ่างดึงปืนที่มันเหน็บไว้ที่เอวออก มา ได้ อย่างง่ายดาย แล้วเอาปืนเล็งไปที่หน้าของเจ้าสิน

           “  หยุดเลยนะไม่งั้นชั้นยิงแกจริง ๆ ด้วย  อยากลองกินมั้ยลูกปืนหน่ะ  ”    พลางเอาปืนจ่อไปที่หน้ามัน แล้วเอาตัวเขยิบออกมาทางประตูให้ห่าง เจ้าคนนั้นให้มากที่สุด   มันชะงัก

             “  หนอยนังนี่*หลอก*หรอ   อ่อ !!!   อย่าล้อเล่น  น่าาา  ลูกปืนนะนั่น “    มันยกมือขึ้นทั้งสองมือ แต่ขา เดินเขิยบเข้าหาฟ่าง

             “  หยุดตรงนั้นแหละ ถ้าแกเข้ามาชั้นยิงแกจริงๆ  ด้วย  ชั้นหน่ะนักแม่นปืนมือหนึ่งเชียว ”      มือที่ถือปืนหน่ะสั่น แล้ว
ปืนยิงเป็นที่ไหน กัน  ขู่ไว้ก่อนหล่ะน่า  ว่าพลาง ถอยหลังออกไปจากห้องทีละนิด ๆ    

อาจเพราะเจ้าสิน ไม่คิดว่าฟ่างจะกล้า มันจึงเดินดุ่ม ๆ เข้ามาหาฟ่าง อย่างไม่เกรงกลัวปืนที่จ่อมาที่ตัวเอง

              “ พี่กลัวจังเลยนะน้อง ”

             “  หย่ะ…อย่าเข้ามานะไม่งั้นชั้นยิงจริง ๆ ด้วย  ”     มันไม่ฟังเลย มันยังดุ่มเข้ามาทั้งที่ฟ่างเดินถอยหลัง ระวังอย่างเต็มที่
ฟ่างเอานิ้วเข้าไปที่ไกปืน อย่างอัตโนมัติ

เปรี้ยง !!!    ด้วยความตกใจที่ เจ้าสินกระโดด โถมตัวเข้ามาหาฟ่าง มือของฟ่างไปเหนี่ยวไกปืนตอนไหนไม่รู้ ลูกปืน โดนขาเจ้าสิน
มันทรุดลงไปเลือด กระจาย ฟ่างตกใจจนมือสั่นปืนหลุดจากมือกระเด็นหลุดไป อย่างไม่ตั้งใจ ตอนนี้มือฟ่างยังสั่นไม่หาย
พะ... เพิ่งเคยยิงคนเป็นครั้งแรก   นะ...น่ากลัวจัง

              “  * ๆ ยิง*จริง ๆ หรือนี่ โอ้ย  ” เจ้าสิน ฝืนลุก ก้าว สามขุมมาที่ฟ่าง กระชากผม ฟ่าง จนหงายหลัง เพราะความตกใจ
ที่ยิงปืนออกไปจนตอนนี้ฟ่างทำอะไรไม่ถูก     มันตบหน้าฟ่างอย่างแรงหลายหน จนฟ่างฟุบลง ไปใกล้โต๊ะ

               “ งั้น*อย่าอยู่เลย ”    เจ้าสินพยายาม  เอื้อมมือหยิบปืนที่กระเด็นมา ใกล้

ฟ่าง มองเห็น ไม้หน้า 3 อยู่ใกล้ ๆ พยายามคลานเอามือ เอื้อมไปหยิบ อย่างทุลักทุเล มาจนได้     พร้อมกับหลับตาฟาดมันไป
รัว ๆ อย่างแรงโดยไม่ยั้ง
คงเพราะมันมัวแต่ ก้มหยิบปืนจึงไม่ทันระวังตัว จึงโดนฟ่างฟาดอย่างแรงไปหลายที มันเอามือข้างนึงปัดป้อง

         “  ฤทธิ์มากนะ*  ตายซะเถอะ “  มือที่ถือปืนเล็งไปที่ฟ่าง แต่คงไม่ถนัดนัก เพราะฟ่างยังคงเอาไม้ฟาดลงมาอย่างแรง

เปรี้ยง !!!  เสียงปืนดังขึ้นอีก      ฟ่างทรุดลงไป รู้สึกเจ็บแปล๊บที่สีข้าง แต่มือยังฟาดเจ้าสินต่อตอนนี้เห็นมันแน่นิ่งไปแล้ว
ตายแล้วมีแต่ เลือด ๆ เต็มไปหมดเลย มะ.......มา จากไหน ฟ่างมองไปที่เจ้าสิน เห็นมัน ฟุบแน่นิ่งไปเลือดเต็ม หัว เต็มตัว มันไปหมด
มะ........มันตายแล้วหรอเนี่ย ชั้น ฆ่าคนหรอเนี่ย  

ฟ่างโยนไม้หน้าสามทิ้งไป อย่างหมดเรี่ยวแรง ก่อนจะเจ็บแปลบที่สีข้าง  พลางเอามือถลกเสื้อขึ้นมาดู เลือด  ๆๆ  ทั้งนั้นเลย
เลือดฟ่าง  ชั้นถูกยิงหรอเนี่ย  โอ๊ยชั้นถูกยิง ฟ่างหน้าซีด
ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยถูกยิงเลย  โอ้ย จะบ้าตาย............ เป็นลมดีกว่า จากนั้นฟ่างไม่รู้สึกตัวอีกเลย


*********************************************


ธนกฤต พร้อมกับหมวดยุทธนาและตำรวจอีกหลายนาย วิ่งกรูกันเข้ามาในบ้านกลางป่า ที่ต้องเดินลึกเข้ามาจากที่ไปล่อซื้อยาอีกไกล
กว่าจะเค้น จากลูกน้อง 2 คนที่จับได้  ก้อนานโข กว่าจะให้มันพามาที่กระท่อมที่ พวกมันจับตัวฟ่างมา ก้อนานพอควร
เขาได้ยินเสียงปืนดังขึ้นถึง 2 นัด ใจหาย นัก ไม่รู้ว่าตอนนี้ฟ่างจะเป็นไงบ้าง

จากปากคำ เจ้า 2 คนนั่น  เจ้านายมันสั่งให้ ฆ่า ฟ่างซะ ตอนนี้เค้าวิ่ง มาที่บ้านกลางป่าแม้วิ่งเร็วสุดชีวิตแต่ มันไม่ทันใจเลย

ธนกฤตเปิดประตูเข้า ไป ประตูไม่ได้ล๊อค ในมือถือปืนจ่อ เข้าไปก่อน อย่างระวังตัว จากนั้นค่อย ๆ แทรกเอาตัวเข้ามา
สายตาเหลียวมองไปรอบ ๆ ภายในบ้าน มองหาหญิงสาว  ร้องเรียกหญิงสาวตลอดเวลา

           “  ฟ่าง ๆ คุณอยู่ไหน  ตอบผมหน่อยสิ  ”  ในใจภาวนา อย่าให้ฟ่างเป็นอะไรเลย

  ตำรวจที่วิ่งมาตามหลัง กรูกันถือปืนเข้ามา พลางสำรวจ ภายในบ้าน สายตาสะดุดไปที่ร่างที่นอนกองอยู่กับพื้น
เขามองเห็นหญิงสาว นอนคว่ำหน้าลงไป หน้าห้อง หัวใจตอนนี้ แป้วไปหมด ใจหาย วิ่งเข้าไป พลิกตัวหญิงสาว ขึ้นมา

            “  คุณฟ่าง ๆ ๆ เป็นยังไงบ้าง โธ่ ไม่น่าเลย เพราะผมแท้ ๆ “       ธนกฤตสำรวจ ดูหญิงสาว หน้าตาเขียวฃ้ำ
ข้อมือเป็นรอย แดงไปหมด มีเลือดซึมออกมาบริเวณสีข้างของหล่อน  ธนกฤตเจ็บปวดแทนหล่อน ปากเรียกชื่อหญิงสาวตลอดเวลา

           “ ฟ่างๆๆๆ  คุณเป็นไงบ้าง  ตอบผมหน่อยสิ ฟ่าง อย่าเงียบไปสิ    “ ธนกฤตเรียกพลางลูบไรผมหญิงสาวที่ปรกหน้าลงมา
เห็นหญิงสาวแล้วเขารู้สึกเจ็บ จนทนไม่ได้ พลางวางหญิงสาว ลงอย่า เบา ๆมือ วิ่งเข้าไปที่ ผู้ชายที่นอนนิ่งอีกคนด้วยความแค้นใจ
ทั้งเตะ ทั้งถีบ  กระทืบ ทั้งๆ  ที่เจ้าของร่างไม่รับรู้อะไรเลย

            “ เฮ้ย ๆๆ ไอ้กฤต พอแล้ว มันสลบไปแล้ว ไม่รู้ตัวหรอก  แถมข้าว่านะ “  หมวดยุทธ ดึงธนกฤตไว้ พลางมองไปที่ฟ่างที่นอนอยู่

            “  คนที่เจ็บหนักมากว่าน่าจะเป็นไอ้เจ้านี่มากกว่าคุณฟ่างนะ  “  ใจอยากจะหัวเราะ เพราะมองไปแล้ว ทั้งหัวคงจะแตก ยับ
ทั้งตัวคงจะน่วม น่าดู เลือดซึมออกมาตลอด ที่ขาก้อดูเหมือนจะโดนยิง แถม รอยเขียว  ๆ เต็มตัว  ดู ๆ อาการแล้ว มันหนักกว่าคุณฟ่าง
มากเลย  

แต่ดูหน้าเจ้ากฤตแล้วหัวเราะไม่ออก มันหน้าซีด เผือด  จึงใช้วอเรียก รถพยาบาล

ธนกฤต ช้อนหญิงสาวขึ้นอย่างทนุถนอม แล้ว อุ้มออกไปทันที  


************************


ขอโทษด้วยนะคะ ถ้าอ่านตอนนี้แล้ว จะงง ๆ หน่อย เพราะ เขียนแนว ยิง  ๆ ฆ่า ๆ ไม่ค่อยถนัด
อ่านแล้ววกไปวนมาต้องขออภัยด้วยค่ะ

+ + +ร่วมกันแสดงความคิดเห็น + + +

 
ร่วมกันแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น *
สามารถพิมพ์ข้อความได้อีก ตัวอักษร
- สำหรับสมาชิกจะได้รับสิทธิในการเลือกสีพื้นหลังและแนบไฟล์ได้
- บุคคลทั่วไป การเลือกสีพื้นหรือแนบไฟล์จะไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น หากอยากได้สิทธิพิเศษในการโพสต์ก็คลิก
สมัครสมาชิก เลย
กรอกข้อมูลส่วนตัว
ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กรอกข้อมูลที่นี่
โดย *
อีเมล์
สมัครสมาชิก คลิกที่นี่
- ใส่สีพื้นได้
- ได้นามแฝงประจำบอร์ด ไม่ซ้ำใคร
- อัพโหลดไฟล์ได้
สมาชิกกรอกข้อมูลที่นี่ ระบบจะดึงข้อมูลส่วนอื่นๆ มาให้โดยอัตโนมัติ
แนบไฟล์
แทรกรูปภาพได้ไม่เกิน 999 K, ไฟล์อื่นๆ (.zip, .swf) ไม่เกิน 500 K
รูปภาพต้องเป็น *.jpg หรือ *.gif เท่านั้น
ชื่อล็อกอิน *
รหัสผ่าน *