แผนที่เว็บไซต์ Sitemap หน้าแรกWebboard หน้าแรกHomepage   ดูดวง  Webindex thai

นักข่าวจอมเปิ่น .............ตอนที่ 28
ณัฐณิชา
IP : 203.188.49.135

29 ธ.ค. 2548
เวลา 11:31:55 น.
ตอนที่ 28........การมาพร้อมกับความวุ่นวาย


************************

ฟ่างรู้สึกตัวสลืม สลือ ขึ้นมาความรู้สึกยังเหมือนจะฝัน เจ็บจังเลย เจ็บไปทั้งตัว ตอนนี้ เราอยู่ไหนเนี่ย มองไป เห็นแต่สีขาว ๆ เต็มไปหมด
สีขาว ๆ   เฮ้ย  !!!   อย่าบอกนะว่าเราตายไปแล้ว โธ่!!!  ที่นี่ สวรรค์แหง ๆ (  เพราะคนอย่างเราถ้าจะตาย ไม่มีทางตกนรกแน่ ๆ  )
น้ำตาซึม ทำไม ชั้นต้องมาตายทั้ง ๆ ที่ยังไม่มีแฟนเลย เกิดมาเสียดาย ยังไม่ได้บอกธนกฤตเลยว่า ชอบเค้า
เพราะหญิงสาว กระดิกตัว ธนกฤตที่นั่งกุมมือไว้คิดว่าหญิงสาวตื่นแล้ว เรียกฟ่าง

                “  คุณฟ่าง คุณฟ่าง  เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหน คุณปลอดภัยแล้ว อย่าร้องไห้เลยนะ ” ชายหนุ่มเรียกฟ่างเบา ๆ พร้อมเอามือเช็ดน้ำตาของฟ่าง เบา ๆ เพราะกลัวจะโดนหน้าที่เขียวช้ำของหญิงสาวแรงเกินไป

             “  ฟ่าง ตายแล้ว หรอคะ ทำไม สีขาวเต็มไปหมด แถมยังเห็นหน้าคุณกฤตใกล้ซะขนาดนี้ ”  เสียงของฟ่างบอกเบา ๆ  
เพราะความที่ยังมึน ๆ ไม่รู้สึกตัวเต็มที่

             “  ไม่ ๆ คุณยังไม่ตาย คุณต้องอยู่กับผม  ผมสัญญาจะดูแลคุณ ตลอดชีวิต ผม รักคุณนะคุณฟ่าง ” ธนกฤต เอามือลูบหัวหญิงสาวอย่างอ่อนโยน
พร้อมกระซิบที่ข้างหู

จากที่สลืมสลือ ตอนนี้ฟ่าง ตาแป๋ว เหมือนจะตื่นเต็มตา   “  เอ่อ ตะ.... ตะกี้ คุณว่าอะไรนะคะ  ฟ่าง ได้ยินไม่ถนัด  ”

               “  ผมบอกคุณว่า ผมรักคุณ  คุณ .. คุณนั้นแหละ คุณฟ่าง คุณนักข่าว แม่นักข่าวจอมยุ่งคนนี้ แหละ  ทีนี้ได้ยินชัดเจนมั้ย  ”
ธนกฤตอมยิ้มกับท่าทางหญิงสาว

             “  อ้อ !!   ค่ะ ได้ยินชัดเจน  ว่าคุณบอกรักฟ่าง  อืมมม ฝันดีจังเลยค่ะ  ”  ฟ่างยิ้ม จากนั้นก้อหลับต่อ ด้วยฤทธิ์ยา

ธนกฤต อดจะยิ้มขำ หญิงสาวไม่ได้ ส่ายหัว อย่างเอ็นดู  แม่นักข่าวจอมยุ่ง แม่เด็กไม่รู้จักโต คงจะคิดว่าตัวเองฝันอยู่
ได้ยินเสียงเปิดประตู เบา ๆ พร้อมเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามา  

                “   นี่ๆๆ  คุณ คิดจะทำอะไรหน่ะ ออกไปให้พ้น ๆ จากเพื่อนชั้นเดี๋ยวนี้เลยนะ  คิดจะฆ่าปิดปากเพื่อนชั้นหล่ะสิ ถอยออกไปเลย  ” หญิงสาว  ผู้มาใหม่ท่าทาง
ห้าว ๆ เดินตรงมาที่เตียง ที่เขานั่งกุมมือฟ่างอยู่ ยืนค้ำหัวธนกฤต อย่างหวงก้าง ปลายตามอง ธนกฤตที่กุมมือเพื่อนตัวเองอยู่อย่างไม่พอใจ   ธนกฤต วางมือของฟ่าง แล้วลุกขึ้น  เมื่อเห็น ธวัชเดินตามเข้ามาพร้อมกับ ชายหนุ่มอีกคน

                “  ผมธนกฤต ครับ  คุณคงเป็น ฐิรณัทร พี่ชายของฟ่างสิครับ ส่วนคุณ คงเป็นคุณ ชัญญานุช เพื่อนสนิทคุณฟ่าง ” ธนกฤต พูดทำให้ แม่สาวจอมโวยวาย เลิกคิ้ว อย่างแปลกใจนิดนึง รู้ได้ไงหว่า

ฐิรณัทรไม่ตอบ เดินมาที่เตียงที่ฟ่างนอนอยู่ พอมองเห็นอาการของน้องสาวที่หน้าเขียวช้ำ ทั้งเนื้อทั้งตัว ช้ำไปหมดเขา หน้าแดงด้วยความโมโห เดินเข้ามาหาธนกฤต กระชากคอเสื้อของธนกฤต เข้าหาตัวแล้วชกหน้าธนกฤตไป 2*3 หมัด แล้วปล่อย จนะธนกฤตเซไปนิดนึงแต่ไม่ตอบโต้  ทำเอาธวัชที่เดินนำมา เดินเข้าไปประคองธนกฤต

                “  นี่คือสิ่งที่คุณทำกับน้องสาวผม    "  จากนั้นเดินมาที่เตียงของน้องสาว

                   "โธ่เจ้าฟ่าง พี่ดูแลแกมา ริ้นไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม    ” ฐิรณัทรหันมามองทั้งธวัชและธนกฤต  ธวัชยัง งง ๆ  แต่เห็นแม่สาวจอมโวยวาย ยืนยิ้มอย่างสะใจก่อนเดินไปหาเพื่อนเจ้าหล่อนที่เตียง

                “  เห็นสภาพเจ้าฟ่างแล้ว แค้นใจ คนที่นี่ ทำแกซะ หนักขนาดนี้เลย  ชกแค่นี้ยังไม่สาสมหรอกพี่ฟิวส์ " เอ่ยกับฐิรณัทร แล้วหันมาทาง ธนกฤตกับธวัช

               "   พวกคุณ เตรียมตัวไว้เลยนะ ชั้นฟ้องแน่ ” โวยวายอีกรอบก่อนจะ สำรวจเพื่อนสาวของตัวเอง

                “  คุณฐิรณัทร ผมยินดีรับผิดชอบเรื่องของฟ่างทุกอย่าง ผมเสียใจ กับเรื่องที่เกิดขึ้น ” ธนกฤต เอ่ยกับพี่ชายของฟ่าง

                “  ฮึ  มันแหงอยู่แล้ว ลองไม่รับผิดชอบดูสิ  ” เสียงของสาวจอมโวยวาย

                “  ผมจะพาน้องสาวผม กลับกรุงเทพ วันนี้  เจ้านุช ไปจัดการเรื่องย้าย โรงพยาบาลที ”  ฐิรณัทรบอกกับ 2 หนุ่ม เมื่อ ความโมโหเริ่มจางลง แล้วหันสั่ง ชัญญานุช

                 “  เดี๋ยวครับ ๆ  อย่าเราคุยกันดี ๆ ด้วยเหตุผลก่อนดีมั้ยครับ คุณฐิรณัทร ”  เสียงของธวัช บอก ทุกคนในห้อง

               “  นี่....คุ๊ณ  ถ้าให้ยัยฟ่างอยู่ต่อ มันมิตายเลยหรอ ขนาดมาแค่ 2 อาทิตย์มันยังเจ็บหนักขนาดนี้  ”  แม่สาวจอมโวยวาย บอกกับธวัช

               “  มันเป็นเหตุสุดวิสัย นอกเหนือการควบคุมนะคุณ  ผมว่า เราคุยกันด้วยเหตุผลดีกว่ามั้ยครับ คุณฐิรณัทร  ” ขี้เกียจจะ แก้ตัวกับแม่สาวจอมโวยวาย จึงหันมาบอกกับฐิรณัทร

                 “  ผมเป็นหมอ ผมดูแลน้องสาวผมได้ ผมขอบอกไว้เลยนะ น้องสาวผม เลี้ยงมา ทะนุถนอมมา พวกคุณทำผมเจ็บมาก ”
ฐิรณัทร สีหน้า เหมือนเจ็บแทนน้องสาว

                  “  ใช่  ๆ พวกคุณ ทำเจ็บมาก ”  ชัญญานุชเออ ออ ไปกับ ฐิรณัทร

                   “  เอาหล่ะครับ พวกคุณจะด่า จะว่าผมยังไงก้อได้ ผมขอให้ คุณฟ่างนอนที่โรงพยาบาลก่อนสักคืนสองคืนก่อน ตอนนี้เธออ่อนแอมาก เมื่อเธอพร้อม ผมรับรองให้คุณฟ่างได้กลับบ้านพร้อมพวกคุณแน่ ๆ  ”     ธนกฤต มองหน้าฐิรณัทร สีหน้าจริงจัง โดยไม่หลบสายตา

ถึงแม้จะเพิ่งมาถึงแต่   ฐิรณัทรทำไมจะดูไม่ออก ว่าธนกฤต เวลามองน้องสาวเขาสายตาเป็นอย่างไร แม้จะเพิ่งพบกัน ธนกฤต ก้อเปิดเผยความรู้สึก อย่างไม่ปิดบัง
  จึงได้แต่ถอนใจเบา ๆ รู้จักกันแค่  2 อาทิตย์  หึ คิดจะมาเป็นน้องเขย มันไม่ง่ายอย่างที่ นายคิดหรอกนะ ธนกฤต เจ้าพระเอกหน้าหล่อ

                 “  นี่ ตกลงกันได้หรือยังเนี่ย ว่าจะเอายังไง พี่ฟิวส์ พากลับเลยดีมั้ย  อยู่นี่ ไม่รู้จะปลอดภัยหรือเปล่า ดีไม่ดี ดึก ๆ มีคนย่องมาบีบคอยัยฟ่างทำไง  ”  เสียงแม่จอมโวยวาย รวน ทั้งธนกฤต และธวัช แถม ยืนท้าวสะเอว ( ท่าประจำของเจ้าหล่อน ) ยื่นหน้ายื่นตา

                “  นี่คุณ ทอมบอยที่นี่ ไม่มีใครเค้าคิดแบบนั้น กับคุณฟ่างหรอกนะ  ทุกคนที่นี่รักและเป็นห่วงคุณฟ่างทั้งนั้น ” ธวัชหมั่นไส้ กับท่าทางก๋ากั่นไม่กลัวใครของหญิงสาวนัก ตั้งแต่มาถึงนี่เจ้าหล่อนพูดไม่หยุด แดกดันทุกคน

                  “  เอ๊ะนี่  นายว่าใครทอมบอย ” ชัญญานุชก้าวมาถึงที่ธวัชยืนอยู่อย่างรวดเร็ว ด้วยสีหน้าแดงก่ำ ( ด้วยความโกรธ)

                “  ในนี้ จะมีใครหล่ะ ถ้าคุณฟ่างคงไม่ใช่แน่   โอ๊ะ….. ”  พูดไม่ทันขาดคำ  หญิงสาว กำหมัดสวนไปที่หน้าของธวัชทันที แว่นตาที่ใส่อยู่กระเด็นออก ไป จนธวัชเซไปนิดนึงถึงจะตั้งตัวได้ ว่าเกิดอะไรขึ้น โอ้ยนี่ แม่จอมโวยวาย เจ้าหล่อนตัวเล็ก ๆ หมัดหนักชมัด
ธวัชถึงกับกุมเบ้าตาตัวเอง ก้มหยิบแว่นตามาสำรวจว่าแตกหรือเปล่า ก่อนจะใส่มันกลับคืน มองหน้าแม่จอมโวยวายอย่างกินเลือดกินเนื้อ
เมื่อมองไปเห็น เจ้าหล่อน ยืนหัวเราะอย่างสะใจ

                  “ อุ๊ย…… ขอโทษ ค่ะ คือมือกระตุกค่ะ  ”  ชัญญานุชทำสีหน้าเหมือนเด็กไร้เดียงสา ทำเอาธวัช ชี้หน้า หญิงสาวอย่างแค้นใจ

                  “  คุณ คุณ นี่มัน ” ชัญญานุชลอยหน้าลอยตา

                   “  เอาหล่ะ เอาหล่ะ หยุดเล่นกันซะที  เอาเป็นว่า ให้น้องสาวผมนอนที่โรงพยาบาล นี่ วัน สองวัน ก้อแล้วกัน ถ้ายัยฟ่างพร้อม เดินทางได้แล้วผมจะพากลับทันที  ” ฐิรณัทรขัดขึ้นก่อนที่ เรื่อง จะบานปลายกว่านี่

                 “  โห พี่ฟิวส์  2 วันเลยหรอ แล้ววันนี้เราจะนอนไหนหล่ะ เอางี้ นุชจะเฝ้าไข้ยัยฟ่างเอง  ส่วนพี่ฟิวส์หน่ะ หาโรงแรมนอนเองนะ  ” หญิงสาวสรุปเอา คนเดียว แล้วปลายตาไปที่ คนอื่น ๆ ที่อยู่ในห้อง 2 คน

                 “  ส่วนคนอื่น เสร็จธุระแล้วคงกลับได้แล้วมั้ง จะอยู่ทำไม เจ้าของไข้ เค้ารำคาญแล้ว ”

ยังไม่ทันที่ 2 หนุ่มจะพูดอะไร เสียงของ ฟ่างขยับตัว ทุกคนหันไปทาง หญิงสาวที่อยู่บนเตียง

                “ คุณกฤต คุณวัช “ มองเห็นสองหนุ่มที่ปลายเตียง

               “  พี่ฟิวส์ ยัยนุช มาได้ไง” เสียงของฟ่างตื่นเต้น แต่เบา

              “  มาดูใจแกไงหล่ะ เฮ้อ แกนะแก มาที่นี่ซวยแท้  ๆ เชียว อยู่ดี ๆ ไม่ว่าดี เอาตัวไปรับลูกปืนเล่น ๆ   ” ฟ่างได้แต่ยิ้มให้เพื่อน อย่างเหนื่อยอ่อน รู้อยู่ว่าเพื่อนเป็นห่วงแม้จะโดนประชด

               “  ก้อยังไม่ตาย เห็นมั้ย ”  

              “  เออ ยังไม่ตาย แต่ไม่อยากให้แกดูกระจกเล้ย ตอนนี้เหมือน ช่วง ๆ กับหลินหุ้ยไปแล้ว นี่นะ ถ้า ออกจากโรงพยาบาลได้จะพาไปเจอเพื่อนที่สวนสัตว์เชียงใหม่   ” ฟ่างได้แต่ยิ้มมองมาทางพี่ชาย สีหน้าคลายห่วงเมื่อฟ่างตื่น แล้วอาการไม่เลวร้าย

             “  พี่ฟิวส์ มันไม่ใช่ความผิดของคุณกฤตเลยนะคะ มันเป็นเหตุสุดวิสัยจริง ๆ  ”

ฐิรณัทรได้แต่พยักหน้า                  “  อย่าเพิ่งพูดอะไรมากเลยฟ่าง นอนพักเยอะ ๆ เถอะ  ”

              “  คุณวัช หน้าไปโดนอะไรมาคะ ขอบตาช้ำเชียว  ” ฟ่างหันไปเห็นหน้าของธวัชพอดี ธวัชได้แต่ทำหน้า ปูเ ลี่ยน

             “ อ๋อ คุณวัชเค้า วัดหน้ากับหมัด ชั้นหน่ะแก ว่าพอดีกันหรือเปล่า อืมมม  ดู ๆ แล้ว พอดีเป๊ะ  ” พูดแล้วยิ้มสะใจ

              “  แกนี่ ……… คุณวัชเป็นคนดีนะ คอยช่วยชั้นตลอด  ฟ่างต้องขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะคะ เจ้านี้อารมณ์ร้อนไปหน่อยค่ะ ” บอกเพื่อนแล้วหันไปทางธวัช

             “   ผมว่าไม่หน่อยหรอกครับ มากเลยหล่ะ ตั้งแต่ มานี่ผมยังไม่เห็นเพื่อนคุณฟ่างอารมณ์เย็นเลย  ” เหน็บ แม่จอมโวยวายซะเลย

             “  เอ๊ะ ”  กำหมัด เหมือนจะบอกชายหนุ่มว่า จะเอามั้ยอีกหมัดหน่ะ

              “   พอละ ๆ  พอดีคุณฟ่างไม่ได้พัก ผ่อนพอดีกันเลย ฟ่างคุณเป็นยังไงบ้างยัง เจ็บตรงไหนอีกมั้ยตอนนี้  ”  ธนกฤต เอ่ยกับฟ่างอย่างนุ่มนวล ทำเอา แม่เพื่อน สาว งง ไปนิดหน่อย อะไรหว่าา  ไหนว่าไม่ชอบพวกนักข่าวไง

             “  ไม่แล้วค่ะ เจ็บสีข้าง  ตึง ๆ ที่หน้าค่ะ  ”  ฟ่างบอกกับธนกฤต พร้อมกับเอามือจับที่หน้า ฟ่างยิ้มให้ธนกฤต อย่าง อาย ๆ
เพราะ ไม่รู้ว่า ตัวเองฝันไปหรือเปล่า ที่ได้ยินธนกฤต บอกรัก ฟ่าง    "  โอ๊ย เจ็บจัง  " มองหน้าธนกฤตเห็นเค้ายิ้มให้ ก่อนจะหันตามเสียง
แวด ๆ
           
                "  จะไม่เจ็บได้ไงหล่ะยะ หน้าเขียวอืดขนาดนั้น พวกคุณคงต้องอธิบายเรื่องราวแล้วหล่ะนะ ว่า เป็นมายังไง ทำไมยัยฟ่างถึงโดนทำร้ายขนาดนี้  "  แม่จอมโวยวายหันมาถามธนกฤต

                 "  ผมเล่าให้คุณฟังแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ผมอยากให้คุณฟ่างพักผ่อนมากกว่า  "  ธนกฤตบอกกับแม่สาวจอมโวยวาย

                "  เล่ามาสิคะ  ฟ่างก้ออยากรุ้เหมือนกัน  ฟ่างยัง งง ๆ กับเหตุการณ์อยู่เลยค่ะ ฟ่างหน่ะพักผ่อน เต็มที่แล้วค่ะ ไม่ได้อ่อนแอขนาดฟังไม่ได้  ใช่มั้ยพี่ฟิวส์  " หันไปถามความเห็นพี่ชายที่ยืนเงียบ สังเกตุ ทุกคนอยู่

                "   อืมมมม   ผมก้ออยากรู้ต้นสายปลายเหตุเหมือนกัน  "  

                   

..................

+ + +ร่วมกันแสดงความคิดเห็น + + +

 
ร่วมกันแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น *
สามารถพิมพ์ข้อความได้อีก ตัวอักษร
- สำหรับสมาชิกจะได้รับสิทธิในการเลือกสีพื้นหลังและแนบไฟล์ได้
- บุคคลทั่วไป การเลือกสีพื้นหรือแนบไฟล์จะไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น หากอยากได้สิทธิพิเศษในการโพสต์ก็คลิก
สมัครสมาชิก เลย
กรอกข้อมูลส่วนตัว
ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กรอกข้อมูลที่นี่
โดย *
อีเมล์
สมัครสมาชิก คลิกที่นี่
- ใส่สีพื้นได้
- ได้นามแฝงประจำบอร์ด ไม่ซ้ำใคร
- อัพโหลดไฟล์ได้
สมาชิกกรอกข้อมูลที่นี่ ระบบจะดึงข้อมูลส่วนอื่นๆ มาให้โดยอัตโนมัติ
แนบไฟล์
แทรกรูปภาพได้ไม่เกิน 999 K, ไฟล์อื่นๆ (.zip, .swf) ไม่เกิน 500 K
รูปภาพต้องเป็น *.jpg หรือ *.gif เท่านั้น
ชื่อล็อกอิน *
รหัสผ่าน *