แผนที่เว็บไซต์ Sitemap หน้าแรกWebboard หน้าแรกHomepage   ดูดวง  Webindex thai

นักข่าวจอมเปิ่น .............ตอนที่ 36
ณัฐณิชา
IP : 203.188.49.135

29 ธ.ค. 2548
เวลา 11:18:18 น.
ตอนที่ 36........ไม่ลืม

*****************

  ไอ้กฤต อยู่ไหนครับป้านุ่ม ”  
ธวัชกลับมาจาก ออฟฟิศ เกือบพลบค่ำ เดินขึ้นมาบนเรือน มองหาเจ้าเพื่อนซี้ มันหายหัวไปไหนวะ
เดี๋ยวนี้กลับมาทีไรไม่เคยเจอหน้ามันเลย  จึงเดินไปถามป้านุ่ม

                       “  ที่เดิมหล่ะค่ะ คุณวัช นู่น ในไร่ค่ะทำงานหามรุ่งหามค่ำ ไม่เป็นอันกินอันนอน
                        ตอนนี้ใครก้อเข้าหน้าไม่ติดแล้วค่ะ พาลพาโลไปหมด คนงานนี่ กลัว จนหงอ
                        ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้แล้ว ….. ค่ะ ทำตัวยังกะเด็ก วัยรุ่นอกหัก  ”
ป้านุ่มรายงานธวัชอย่างประชด

                        “  เนี่ย ถ้าไม่ไปตามคงไม่ยอมขึ้นมาหรอกค่ะ  หนวดเคราไม่ยอม โกน
                             หมือนโจรแล้วค่ะ ตั้งแต่คุณกฤต กลับมาจากกรุงเทพ เปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย
                           ป้าเห็นแล้วหนักใจ ไม่รู้เมื่อไหร่จะดีขึ้น  ”  
เสียงป้านุ่ม ถอนหายใจ เป็นห่วงชายหนุ่ม

                       “  ผมก้อหนักใจกับมันเหมือนกัน ไม่รู้จะทำยังไงกับมันดีแล้วครับ ”
ธวัชก้อ ทำสีหน้าหนักใจ เช่นกัน

                       “  แล้วเรื่องคุณฟ่างหล่ะคะ คุณวัชไม่รู้ว่า ทำไมเรื่องถึงกลับกลายเป็นแบบนี้ ไปได้ ป้าว่า ถ้าคุณกฤต
                          พยายามอีกสักนิดนะคะ พี่ชายคุณฟ่างจะหวงขนาดไหนยังยังไงซะสักวันเค้าก้อเห็นใจเอง
                         ตามตำราที่ว่า น้ำหยดลงหิน ไงคะ ”

                       “  นั่นสิครับ ผมไม่เข้าใจมันเลย ไหนบอกว่ารักคุณฟ่าง ขนาดทิ้งไร่ ทิ้งงานไป  เป็นอาทิตย์ ๆ
                            เพื่อไปตามเค้า คุณฟ่างพูดประโยคเดียวมันหนีกลับแม่ฮ่องสอน ทันทีเลย
                          ไม่รู้ทำไมมันตัดใจง่าย ๆ ขนาดนี้  ไม่เข้าใจมันเลย แถมถามถึงไม่ได้อีกนะครับ
                           ทำตาขวางยังกับจะกัดอีกแหนะ  ”
ธวัชนินทาให้ป้านุ่ม

                       “   ป้าว่า คุณกฤตยังไม่ได้ตัดใจเลยตะหาก ไม่งั้นไม่ เป็นแบบนี้หรอก เพียงแต่คุณกฤต
                         อาจมีเหตุผลส่วนตัว หรือคงยอมรับในการตัดสินใจของคุณฟ่างมากกว่า ถ้าคนอื่นขวางหน่ะ
                         คุณกฤตจะไปยอมง่าย ๆ เสียเมื่อไหร่  แต่ในเมื่อคุณฟ่าง พูดออกมาจากปากแบบนี้
                         คุณกฤตคงเสียใจ แล้ว  ที่ทุ่มเทเวลาไป ทั้งหมดมันเลย หมด ๆ ทุกอย่าง  ”  
ป้านุ่มวิเครหาะเสียยืดยาว เมื่อไม่เห็นธนกฤตขึ้นมาซะที ป้านุ่มคิดว่าจะลงไปตามเอง ธวัชขัดไว้

                      “  ป้านุ่มครับเดี๋ยวผมลงไปตามมันเองดีกว่า ”  ธวัชบอกป้านุ่มแล้วเดินลงจากเรือน

******************

                       “  คุณฟ่างคะ ทางนี้ค่ะ  ”
ธารินีโบกมือเมื่อเห็น ฟ่างเดินข้ามถนนมา

                      “  ขอโทษ นะคะ  คุณฝ้ายรอนานมั้ยคะ กว่าฟ่างจะออกมาจาก สำนักพิมพ์ได้ ”
ฟ่างบอกอย่างอายนิด ๆ เจอกันวันแรกก้อมาสายซะแล้ว    

                      “  อุ๊ยไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฝ้ายก้อเพิ่งมาเหมือนกัน งั้นเราเข้า ศูนย์ประชุม เลยดีกว่าค่ะ
                            คนเข้างานเยอะแยะเลย ”

สองสาวเดินเข้าศุนย์ประชุมสิริกิต์ที่จัดงานเทศกาลหนังสือ เลือกเล่มนั้นเล่มนี้ อ่านอยู่
เป็นนานหลายชั่วโมงกว่าจะเลือกซื้อได้  กว่าสองสาวจะออกมาจาก งานได้ หอบหิ้วถุงออกมา
กันมาคนละถุง

                         “  คุณฟ่างได้อะไรมาคะ กี่เล่มเนี่ย โห  4 เล่มเชียวค่ะ  ฝ้ายได้มาแค่ 2 เล่มเอง  
                            เป็นนิยายทั้งนั้นเลย ”  
มองดูถุงของฟ่างแล้วชูถุงของตัวเองโชว์ให้เห็น

                      “   ฟ่างก้อได้นิยายเหมือนกันค่ะ ออกใหม่พอดีเลย  นักเขียนท่านนี้ฟ่างชอบมากค่ะ  ”
สองสาวคอนิยายเดียวกัน ยิ้มให้กัน

                      “  ฝ้ายว่าเราไปหาอะไรทานกันดีกว่านะคะ  หิวแล้ว  ”  

                    “  ค่ะ  ฟ่างก้อรู้สึกหิว ตงิด ๆ เหมือนกัน ”  

สองสาวไปทานข้าว ที่ร้านใกล้ ๆ ฟ่างรู้สึกว่าถูกชะตากับคุณฝ้ายมาก นิสัยดี คุยเก่ง ต่างคนต่างผลัดกันเล่าเรื่อง
ตั้งแต่สมัยเด็กจนโตเรียนจบตลอดจน วีร กรรม วีรเวร ของตัวเองให้แต่ละคนฟัง

                     “ ฝ้ายฟังดูแล้ว พี่ชายคุณฟ่างนี่ หวงน้องสาวเกินเหตุนะคะ  ไม่เหมือนฝ้ายเลย พี่ชาย
                       ก้อห่วงแต่ไม่หวงมากมายเหมือนพี่ชายคุณฟ่าง เลยค่ะ  ไม่งั้นไม่ปล่อยให้ฝ้ายมาทำงาน
                      กรุงเทพ คนเดียวหรอก ค่ะ  คุณพ่อคุณแม่ กับพี่ชายของฟ่าง ตอนนี้อยู่ ต่างจังหวัดกันหมดเลย
                      ฝ้ายมาอยู่กรุงเทพนี่ก้อมาอยู่ บ้านของเพื่อนพี่ชายด้วยนะคะค่ะ ครอบครัวเราสนิทกันเหมือนพี่
                      เหมือนน้องเลยค่ะ”
ธารินี เริ่มเข้าเรื่อง

                    “พี่ชายคุณฝ้ายดีจังนะคะ มี เพื่อนดี  น้องสาวมาอยุ่กรุงเทพ ยกบ้านให้อยู่เฉยเลย
                    แล้ว  พี่ชายคุณฝ้ายทำงานอะไรคะ  ”

                     “   เป็นพวกชาวสวน ชาวไร่หน่ะค่ะ มีหุ้นกับเพื่อน ทำสวนอยู่ที่บ้านเกิด   ตั้งแต่พี่ชายเค้า
                       มาทำสวนพี่เค้าก้อย้าย ไป  อยู่ในไร่เลยค่ะ นาน น๊าน จะเห็นหน้าที  เวลาวันหยุด
                         หรือเทศกาลฝ้ายถึงได้กลับบ้านที  หรือถ้าพี่เค้ามีธุระที่กรุงเทพ ถึงจะได้เจอหน้า
                      เนี่ยก้อเพิ่งกลับไปได้ หลายอาทิตย์แล้วค่ะ ”
ธารินีจ้อ
ฟ่างได้แต่นั่งฟัง ธารินี คุยถึงพี่ชายเพลิน หน้าตา หมองลงเมื่อธารินีพูดถึงการทำไร่ทำสวน พลอยอดคิด
ถึงไร่ รุ่งอรุณ  ไม่ได้
จนธารินีสังเกตุ

                   “ คุณฟ่าง คุณฟ่าง  คะดูจากสีหน้า  คงคิดถึงใครอยู่แน่ ๆ เลย บอกนะนะคะ ว่าคิดถึงใคร
                     แฟน ใช่มั้ยคะ ......ใครน้อ เป็นผู้โชคดี ”    ทำเอาฟ่างสะดุ้งยิ้ม ๆ
   
                     “  ฟ่างยังไม่มีแฟน หรอกค่ะ และยังไม่เคยมีแฟนด้วย “
  เรื่องที่ธารินีถามทำให้ฟ่างหน้า สลดไปนิดนึง

                     “  มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ เล่าให้ฝ้ายฟังก้อได้นะคะ ถือซะว่าฝ้ายเป็นเพื่อนคนนึง  ”

ธารินี มองหน้าฟ่าง สีหน้าจริงใจ ตั้งใจจะฟังเต็มที่  ทำให้ฟ่างหยุดคิดนึดนึง ก่อนจะ เล่าให้เรื่องราวให้ธารินีฟัง  
ธารินีนั่งฟังฟ่างเล่า อย่างระบาย

                      “  เอ่อ คุณฟ่างคะพี่ชายคุณฟ่างนี่ออกจะ หวงน้องสาวเกินไป นิ๊ด นะคะ ยังไงซะ
                         ซักวัน คุณฟ่างก้อต้องแต่งงานแต่งการออกไปอยู่แล้ว ไม่วันใดก้อวันนึง  ”

  ฮึ มันน่านัก พี่ชายคุณฟ่างนี่ นิสัยแย่จริง ๆ เลย
ฟ่างได้แต่ยิ้ม

                      “  ดู ๆ แล้ว จากที่คุณฟ่างเล่ามานี่ คุณฟ่างยังคงรักเค้าอยู่ใช่มั้ยคะ ยังตัดใจไม่ได้   ”

ธารินีเริ่มตะล่อมทีละน้อย
ฟ่างนิ่งเงียบเสมือนยอมรับ ธารินีเลยสั่งสอนซะ

                     “   ฝ้ายไม่เข้าใจเลยนะคะ คุณฟ่าง ทั้ง ๆ ที่คุณฟ่างยังรักผู้ชายคนนั้น ทำไมต้อง
                            ตัดใจด้วย เหตุผล…. โง่ เอ่อ…เหตุผลที่ไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่    ”
  พูดมากไปก้อเพื่อนใหม่ ดีไม่ดีเดี๋ยวพาลโกรธฝ้ายเอาอีก

                         “   คุณฝ้ายจะบอกว่าฟ่างโง่ มากใช่มั้ยคะ ”  
ทำเอาแม่สาวฝ้าย ยิ้มแหะ แหะ กลบเกลื่อน

หลังจากที่คุยกันอยู่นาน จนค่ำ ธารินี กับฟ่างจึงแยก ย้ายกันกลับบ้าน


                     **********************************

                  “  ข้ากำลังจะลงไปตามอยู่พอดีเลยว่ะ  ”
  ธวัชที่กำลังจะเดินลงจากเรือนไปตามเพื่อนในไร่ พอดีกับธนกฤตที่เดินขึ้นมาพอดี

                      “  ตามทำไม ข้าไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว  ยุ่งจริง ๆ เลย  ”

ธนกฤต เดินเข้ามานั่งที่โซฟา อย่างเหนื่อยอ่อน แล้ว พักสายตา เด็ก ๆ ถือน้ำเย็นมาเสริฟ แต่ไม่กล้าเรียก
เมื่อวางเสร็จ วิ่งจู๊ด ไปทันที เพราะช่วงนี้อารมณ์ ธนกฤต ขึ้น ๆ ลง ๆ เดี๋ยวดี เดี๋ยวร้าย ทำให้ใคร ๆ ก้อไม่กล้าเข้าหน้า

                      “   เด็ก ๆ พวกนี้ เห็นข้า ยังกะเห็น ผี กลัวหัวหด กันไปหมด ”  
ธนกฤตบอกกับเพื่อน  ธวัช เดินมาใกล้ ธนกฤต  มองดูเพื่อนอย่างสมเพช

                       “  แกก้อดูสารรูปตัวเองสิตอนนี้ มาดพระเอกไม่มีแล้ว เหลือแต่มากโจร  
                          แถมยังพาลไปทั่ว คนงานในไร่กลัวหงอไปหมด แล้ว ถามจริง ๆ เหอะหว่ะ
                         ในเมื่อยังตัดใจไม่ได้ ทำไมไม่ไปคุยกันให้รู้เรื่องวะ เพราะดูแล้วคุณฟ่างก้อคง
                        คิดเหมือนแก ”
ธวัชบ่นใส่เพื่อน ธนกฤต พอได้ยินชื่อ เท่านั้น ทำตาขวางใส่เพื่อน ทันที คล้ายจะบอกว่าอย่าพูดถึงอีก
มีหรือธวัชจะกลัว

                         “  แกไม่ต้องมาทำท่าเหมือนจะกัดข้าหรอกหว่ะ  ข้าคบกับแกมากี่ปีแล้วแค่นี้
                              ทำไมจะดูไม่ออก ว่าแกคิดยังไง ข้าว่าเรื่องของแก ปัญหามันอยู่ที่คน ๆ
                            เดียวเท่านั้น “
ธวัชลูบคางตัวเองเหมือนครุ่นคิด

                          “  ฮึ  !!   ใช่สิ อยู่ที่คน ๆ เดียว  “  

ก้อคือฟ่างไงหล่ะไม่ใช่พี่ชายฟ่างหรอก ถึงแม้พี่ชายจะกีดกันอย่างไร ธนกฤตไม่แคร์อยู่แล้ว
  มีเพียง ฟ่างเท่านั้น ที่เจ้าหล่อนไม่ยอม สู้ปัญหา กลับหนีปัญหา  ในเมื่อหญิงสาวพูดออกมาแบบนั้น
ธนกฤต ยอมออกจากชีวิตหญิงสาวโดยดี ไม่เซ้าซี้ ไม่ถามเหตุผล พอแค่นี้แล้วกัน ธนกฤตไม่อยาก
ตามตื้อ อีก  ไม่รุ้ทำไมผู้หญิงคนเดียว แถมยังเป็นเด็กกะโปโล ไม่มีมาดไม่มีฟรอม์
ทำไมมีอิธพลกับเขาขนาดนี้ อาจเพราะ ธนกฤต ไม่เคยเจอ ผู้หญิงที่ใส ซื่อ
ไม่มีเลห์เหลี่ยม ไม่เหมือนผู้หญิงที่แต่ละคนที่เขาเคยเจอ จึงทำให้เค้ารักฟ่างโดยง่าย แต่
หญิงสาวกลับทำมันพัง

                           “  เฮ้ออ ไอ้กฤต เอ้ย ไอ้กฤต  แกนะแก เสียคนเพราะ เด็กผู้หญิงคนเดียวแท้ ๆ “
ธวัช ตบบ่าเพื่อนให้กำลังใจ
ธนกฤตได้แต่หัวเราะเยาะ ตัวเอง ไม่พูดไม่จา แล้วเดินเข้าห้องไป

                           “  เห็นทีข้าต้องทำอะไรซักอย่าง ซะแล้ว “  ธวัชมองตามเพื่อนที่หายลับเข้าห้อง


********************************************************

มีแต่คนว่าพระเอกทำไมตัดใจง่ายจัง
เลยเขียนบอกในตอนนี้ซะเลยค่ะ

+ + +ร่วมกันแสดงความคิดเห็น + + +

 
ความคิดเห็นที่ 1
นิยาย
IP : 124.121.91.152

5 ต.ค. 2549
เวลา 18:19:57 น.
งง ค่ะวกไปวนมาอุตสาห์อ่านตั้งแต่ตอนแรกยันตอนสุดท้ายจน 1ทุ่ม

ร่วมกันแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น *
สามารถพิมพ์ข้อความได้อีก ตัวอักษร
- สำหรับสมาชิกจะได้รับสิทธิในการเลือกสีพื้นหลังและแนบไฟล์ได้
- บุคคลทั่วไป การเลือกสีพื้นหรือแนบไฟล์จะไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น หากอยากได้สิทธิพิเศษในการโพสต์ก็คลิก
สมัครสมาชิก เลย
กรอกข้อมูลส่วนตัว
ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กรอกข้อมูลที่นี่
โดย *
อีเมล์
สมัครสมาชิก คลิกที่นี่
- ใส่สีพื้นได้
- ได้นามแฝงประจำบอร์ด ไม่ซ้ำใคร
- อัพโหลดไฟล์ได้
สมาชิกกรอกข้อมูลที่นี่ ระบบจะดึงข้อมูลส่วนอื่นๆ มาให้โดยอัตโนมัติ
แนบไฟล์
แทรกรูปภาพได้ไม่เกิน 999 K, ไฟล์อื่นๆ (.zip, .swf) ไม่เกิน 500 K
รูปภาพต้องเป็น *.jpg หรือ *.gif เท่านั้น
ชื่อล็อกอิน *
รหัสผ่าน *