แผนที่เว็บไซต์ Sitemap หน้าแรกWebboard หน้าแรกHomepage   ดูดวง  Webindex thai

นักข่าวจอมเปิ่น .............ตอนที่ 37
ณัฐณิชา
IP : 203.188.49.135

29 ธ.ค. 2548
เวลา 11:16:59 น.
ตอนที่ 37........ความจริง ( บางส่วน )


************************

หลังจากที่ฟ่างได้ไปสัมภาษณ์ เจ้าของโรงแรม บัณณรส เจ้านายของธารินีเสร็จพอหนังสือลงตีพิมพ์
ฟ่างได้ส่งหนังสือพิมพ์ 2 ฉบับ ไปให้ ธารินีดู  ทำเอาธารินีกรี๊ดกร๊าดเป็นการใหญ่ เพราะมีรูปตัวเองลง
หนังสือพิมพ์ด้วย รีบเสียงส่งมาตามสาย

                     “  คุณฟ่าง ๆ  แหม ดีจังเลยค่ะ เนี่ยนะ มีรูปฝ้ายลงหนังสือพิมพ์ ด้วยค่ะ
                        ขอบคุณมากที่ส่งหนังสือพิมพ์มาให้  “
ทำเอาฟ่างหัวเราะกับคนขี้เห่อ

                   “ เพราะมีรูปคุณฝ้ายไงคะ ฟ่างเลยส่งให้ 2 ฉบับ ฉบับหนึ่งสำหรับ คุณบวร
                     อีก ฉบับ สำหรับคุณฝ้ายโดยเฉพาะ “  

                   “  แหม ช่วงนี้ฝ้ายลงหนังสือพิมพ์บ่อยจัง  อุ๊บ  .....   “  เบรคทันแต่ฟ่างไม่ทันสังเกตุ

                    “  ดีแล้วค่ะ ต่อไปเผื่อจะได้ดัง แล้วอย่าลืมนักข่าวคนนนี้นะคะ
                       จะได้สัมภาษณ์ง่าย ๆ หน่อย  “     ธารินีหัวเราะมาตามสาย

ฟ่างคุยกับธารินี สัพเพเหระ อีกนิดหน่อยแล้ววางสาย ยิ้มให้กับธารินี คนอะไร ช่างพูด ช่างหัวเราะได้ทั้งวัน
  ทำให้ฟ่างอดยิ้มกับเพื่อนใหม่คนนีไม่ได้

                   “  ยัยฟ่าง  นั่งยิ้มอะไรยะ ชั้นเพิ่งเห็นแกยิ้มนะเนี่ย หลังจากหน้า เหมือน
                      ม้าหมากรุกมานาน แส้น นาน  “
  ชัญญานุช นั่งโต๊ะข้าง ๆ แซวเพื่อน ก่อนจะ หยิบหนังสือพิมพ์ ที่ลงข่าวมาดู

                   “ นี่ คุณฝ้ายเนี่ย ขึ้นกล้องเนาะ ขนาดลงหนังสือพิมพ์ นะไม่ใช่ภาพ สี่สี   ยังดูสวยเลย
                      อืมมม  ดูแล้วคุ้น จริง ๆ เหมือนเคยเห็นนึกไม่ออกซักที เคยเห็นที่ไหนว้า”
ชัญญานุช นั่งนึกพยายามนึก

                  “  แกนี่ บอกมาหลายวันแล้วยังจำไม่ได้อีกหรอว่าเคยเห็นที่ไหน  เอ๊า ๆ
                     ขมวด คิ้วเข้า ทำหน้าแบบนั้นเดี๋ยวก้อหน้าเหิ่ยวหรอก ระวังร่องรอยประสบการณ์
                     จะขึ้นนะเดี๋ยวจะหาว่าไม่เตือน “

ฟ่างเห็นชัญญานุช นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวด นึกได้แต่ถอนใจ
ตอนนี้ฟ่างพยายามที่จะทำตัวร่าเริงให้เหมือนแต่ก่อน ให้เพื่อนเห็น
ฟ่างนั่ง พิมพ์งานอยู่สักพัก จนได้ยินเสียงเพื่อน ตะโกน ทำเอาฟ่างสะดุ้ง

                     “  เฮ้ย ไอ้เจ้าฟ่าง ชั้นจำได้แล้ว นึกแล้วเชียว ว่าเคยเห็นที่ ไหน มิน่าหล่ะ หน้าคุ้น ๆ “
  ชัญญานุช เดินไปค้นนิตยสาร บันเทิง ฉบับเก่า ๆ  รื้อ ๆ ออกมาจนเจอเล่มที่ต้องการ แล้วถือมาที่โต๊ะ กางหนังสือ
หน้าที่ต้องการ เปิดให้ฟ่างดู

                   “  ทำอะไรของแกหน่ะ เจ้านุช เดี๋ยวแม่บ้านก้อว่าเอาหรอกนะ ไปทำ รก แบบนั้น ”

                   “  วุ้ย!!!!  แกนี่ อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย มานี่เลย มานี่เลย  “        

                  “นี่ไง นี่ไง ชั้นว่าแล้ว  ว่าเคยเห็นที่ไหน ชัวร์เลย ไม่ผิดแน่ “
  ชี้ให้ฟ่างดู ภาพในนิตยสาร แล้วหยิบหนังสือพิมพ์ มาเปรียบเทียบ

                     “   เป็นไงหล่ะ ใช่แล้ว!!!  คุณฝ้าย กับ สาวน้อยหน้าแฉล้ม คนเดียวกันเลย “

  ฟ่างงง   ค้างไปสักพัก ก่อนจะดึงนิตยสาร มาจากมือชัญญานุช มาดู   แม้ภาพ จะเล็ก
แต่ดูชัด เจน  ใช่เลย จริงด้วย  คนเดียวกัน  สาวน้อยหน้าแฉล้ม กับคุณฝ้าย
หนังสือตกจากมือฟ่าง ฟ่างทรุดนั่งที่เก้าอี้ พึมพำเบา ๆ ในลำคอ

                     “ สาวน้อยหน้าแฉล้ม กับ คุณฝ้าย เป็นคนเดียวกันหรือ ไม่จริง เป็นไปไม่ได้  “
ทำเอาแม่จอมโวย ตกใจเห็นเพื่อนหน้าซีด เอา หนังสือ พัดๆ โบก ๆ ลมให้เพื่อน

                   “ เฮ้ย ไอ้ฟ่างแกเป็นไง บ้าง จะเป็นลมหรอ เดี๋ยวนะ พี่เมย์ ๆๆ มี ยาดมป่าว
                     เอามาหน่อย เจ้าฟ่างมัน เป็นล้…ม “
เป็นล้..ม ของแม่โจมโวยวายยืดยาน  พี่เมย์วิ่งหาเพื่อเอายาดมมาให้   ถามไถ่อาการ

                     “  เป็นอะไรจ๊ะฟ่าง ไม่สบายอีกแล้วหรอ  เดี๋ยวนี้ หน้าตาซีดเซียวบ่อยนะ “  
พี่เมย์ เปิดยาดม ยัด เข้าจมูกฟ่าง อย่างรีบ ๆ แม่จอมโวยปัด ๆ มือ โวยใส่

                      “  พี่เมย์ ยัดแบบนั้นเดี๋ยวมันก้อหายใจไม่ออกตายก่อนหรอก ”  
ดึงยาดมจากมือ พี่เมย์ มือรม ๆ ที่จมูก ฟ่าง

                        “เนี่ยๆๆ  บางทีนะพี่เห็นฟ่างหน่ะไปแอบร้องไห้ในห้องน้ำก้อมี ท่าทางจะไม่สบายจริง ๆ
                           เคยถามเหมือนกัน ว่าเจ็บแผลที่ตกบันไดหรือเปล่า  “
ชัญญานุชหันมาทางพี่เมย์อย่างไม่เคยรู้มาก่อน

                     “ จริงหรอพี่เมย์ ว่าเจ้าฟ่างมันไปแอบร้องไห้ บ่อย ๆ “  

                      “  จริงสิ “
พี่เมย์ทำหน้าภูมิใจอย่างกับว่า มีเรื่องอะไรที่ชั้นจะไม่รู้

                    “  พอเห็นพี่เดินเข้ามารีบเช็ดหน้าเช็ดตา พอพี่ถาม ก้อบอกว่าปวดหัว ตัวร้อน
                     เป็นไข้มั่งหล่ะ อ้างไปต่าง ๆ นานา“       พร้อมทำท่าประกอบให้ดู

                        “  นี่ๆๆ มัวแต่ถาม พี่อยู่นั่นแหละ ดูฟ่างหน่อยสิ เป็นไงบ้างละ “  
พี่เมย์หันไปดูอาการฟ่าง ชัญญานุชเอายาดมรม ๆ บริเวณ จมูก ฟ่างดึงมือเพื่อนไว้

                      “  ฟ่างไม่ได้เป็นอะไรแล้วค่ะ ฟ่างแค่หน้ามืด เฉย ๆ ตอนนี้สบายดีแล้ว “
  ฟ่าง พูดกับพี่เมย์ พร้อมหลบสายตาที่ มองจ้องอย่างเค้นความจริง ของเพื่อน

                        “ หรอจ๊ะ ดีขึ้นแล้ว ดีแล้วจ๊ะ อย่าเพิ่งทำงานหล่ะ นั่งสักพัก ก่อนนะ  
                       งั้นพี่ไปทำงานต่อนะ “  
หลังจากที่พี่เมย์เดินไปแล้วชัญญานุข เปิดปากถามเพื่อนทันที

                      “ นี่แก ชั้นหล่ะกลุ้มใจกับแก จริง ๆ เลยนะ ไหนแกบอกว่าตัดใจได้แล้ว
                          ลืมได้แล้วไงหล่ะ ทำไมยังไปแอบร้องไห้ โดยไม่บอกชั้นด้วย
                        ชั้นเป็นเพื่อนแกหรือเปล่าเนี่ย มีปัญหาอะไรไม่เห็นจะปรึกษาเลย แกทุกข์
                        แกเสียใจ ทำไมเพื่อนหน่ะมีไว้ทำไม ห๊า  !!!!  นี่ถ้าพี่เมย์ไม่บอกชั้นจะรู้มั้ยเนี่ย  “
ว่าฟ่างอย่างโกรธ    
ฟ่างที่ยังหน้าซีดอยู่นั่งเงียบ จะให้ปรึกษายังไงหล่ะ พูดถึงธนกฤตมาทีไร ชัญญานุชจะบ่นทุกที

                       “  แล้วเป็นไง อายมั้ยหล่ะ คนที่แก เพิ่งคุยเสร็จตะกี้หน่ะ แฟนใหม่ นายธนกฤต
                         นี่ถ้าเค้ารู้นะว่าแกเป็นใคร เค้าจะว่ายังไง ยังจะคุยดีกับแกแบบนี้หรือเปล่า “  

ฟ่างยังคงนิ่งเงียบ นั่งฟังเพื่อนประชด ใส่ ตอนนี้ฟ่างไม่ร้องไห้ ไม่ฟูมฟายได้แต่นั่งเงียบ เงียบลงไปกว่าเดิม
ไปอีก จนเพื่อนสังเกตุได้สงสัยมันตัดใจไม่ได้จริง ๆ

                          "  เฮ้อ ยังฟ่างเอ้ย คนมีความรักมันเป็นแบบนี้ทุกคนมั้ยเนี่ย   วันนี้ แกลางานกลับก่อน
                             ดีกว่านะ แล้วกลับไปอย่าคิดมากหล่ะ  แกไปก่อนเลย เดี๋ยวชั้นลา บอกอให้แกเอง "

ฟ่างยิ้มให้ชัญญานุช อย่างขอบใจที่เข้าใจ จึงตัดสินใจเก็บของ กลับบ้าน เพราะถึงจะอยู่ต่อยังไงก้อทำงานไม่รู้
เรื่องอยู่ดี
หลังจากที่ฟ่าง ลางานครึ่งวัน กลับไปพักผ่อนที่บ้าน ชัญญานุช *ไปบ่นกับ หมอหนุ่มทันที

                    “   พี่หมอ รู้ป่าว มันหน่ะยังตัดใจไม่ได้เลยหน่ะ ทำให้นุชรู้สึกผิดมาก ๆ เลย  ”  

                   “  เดี๋ยวมันก้อดีเองหล่ะน่า  แกอย่าเพิ่งตีโพยตีพายไปก่อนเลยว้า  ”
เสียงปลายสายเหมือนรำคาญนิด ๆ

                 “  พี่ดูนะ มันเปลี่ยนไปมากเลย ไม่ร่าเริง ไม่ค่อยพูดค่อยคุยเหมือนตะก่อน  ”  

                 "  อย่าคิดมาก เออมีอะไรไว้คุยทีหลัง คนไข้ฉุกเฉิน หว่ะ ”  

                  "  ค้า ๆๆ  พ่อจอมวางแผน "

ฐิรณัทร ปากบอกกับชัญญานุชว่ามีคนไข้ฉุกเฉิน แต่เจ้าตัวกลับเดินไปแลกเวรกับเพื่อน แล้วรีบบึ่งรถกลับบ้านทันที

หลังจากวางสาย จากฐิรณัทร ชัญญานุชนั่งลงเอามือกุมขมับ โอ๊ย เรื่องมันจะมั่วไปกันหมดแล้ว ทำไงดีเนี่ย
จะบ้าตายไอ้สงสารเพื่อนมันก้อสงสารหรอกนะ แต่ขัดใจ พี่ชายมันได้ที่ไหน จะทำไงดี เข้าข้างใครดีวะเรา
เรื่องมันจะไปกันใหญ่แล้วเนี่ย

                  “  เฮ้อ กลุ้ม ๆๆๆ * “  

ตะโกนออกมาซะเสียงดัง ทำให้เพื่อนที่ทำงาน นั่งโต๊ะใกล้ ๆ มองหน้าชัญญานุช เป็นตาเดียว
เหมือนเพิ่งรู้สึกตัว ยิ้มแหย ๆ ให้ทุกคน พยักหน้าเชิง อาย ๆ  

                   “  ไม่มีอะไรค่ะ ไม่มี  ”   พร้อมหัวเราะกลบเกลื่อน

นั่งทำงานจนเย็น ไม่มีสมาธิเอาซะเลย กลับบ้านดีกว่า ไปนั่งคิดนอนคิดว่าจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี
ชัญญานุชเก็บของใส่กระเป๋าเตรียมตัวกลับบ้าน  นักข่าวรุ่นน้องเดินมาสะกิด

                     “  เจ๊ ๆ  ”   ชัญญานุชหันตามเสียงเรียก

                       “  อะไรของแกวะไอ้ ป๊อด เรียกทำไม คนกำลังจะกลับ มีอะไรไม่ทราบคะไอ้คุณป๊อด ”  

ไอ้ป๊อด หรือ จริง ๆ แล้วชื่อเล่นว่า จอร์ช  ชื่อเหมือนฝรั่ง แต่หน้าตาออกแนว ที่ราบสูง ทุกคนจึงสมัครใจเรียก ไอ้ป๊อด
ทั้ง ๆ ที่ พยายามจะให้ทุกคนเรียก จอร์ช แต่กลับไม่มีใครสนใจ จนเจ้าตัวเบื่อหน่าย จะเรียกยังไง ตามใจ แล้วกัน

                    “  โห เจ๊  นี่ถ้าไม่ใช่เพราะมีหนุ่มหล่อใส่แว่นมาหานะ ผมว่า เจ๊ อย่าหวังเลยว่าจะมีคนจีบ  ”  
หนุ่มป๊อดหน้ามุ่ย กับ นักข่าวรุ่นพี่

                   “  หนุ่มหล่อใส่แว่นไหนยะ  ”
ชัญญานุช ออกงง นิด ๆ ใครวะ หนุ่มหล่อ เคยไปรู้จักมักจี่ตอนไหน ไม่เคยนี่หว่า เอ.... หรือมีคนมาตกหลุมเสนห์เราเข้า

                    “  ไม่รู้เหมือนกัน เค้ามาถามหา เจ๊ แหละ รออยู่  ส่วนนอกนู่น  ไม่น่าเชื่อจะมีคนตาบอดด้วย ฮ่าๆๆๆ  
                        หรือเพราะ สายตาสั้น เลยเห็นผิดเป็นชอบ ฮ่าๆๆๆๆ  ”

พูดเสร็จ รีบวิ่งหลบ บาทา ของชัญญานุขที่กำลังเงื้อง่า หนอย ไอ้ป๊อด
ใครนะ มาหาเรา ชัญญานุชหิ้วกระเป๋า เป้ เดินออกไป ที่ส่วนหน้าของ สำนักพิมพ์ที่เอาไว้ให้
แขกหรือผู้ที่มาติดต่องานนั่งรอ มองหา หนุ่มหล่อที่มาถามหาตัว มองไปรอบ ๆ ไหนวะ
ใคร จนไปสะดุดกับชายหนุ่ม หน้าคุ้น ๆ
ที่นั่งรออยู่ที่โซฟา  ฮึ นึกว่าใคร ที่แท้ก้อลูกน้องนายธนกฤต นี่เอง  เค้ามองเห็นชัญญนุชแล้ว ลุกขึ้น
ยิ้มให้     ชัญญานุช รีบทำหน้าปั้นปึ่ง ทันที แล้วเดินอาด ๆ เข้าไปหา

                     “  สวัสดีครับคุณ นุช ”   ธวัชทักทายหล่อน

                    “  มาหาใครไม่ทราบ ถ้าเป็นไอ้เจ้าฟ่างมันกลับไปนานแล้ว ”
ชัญญานุชยืนกอดอก ยืนคุย ท่าทางยียวน

                   “  ผมไม่ได้มาหาคุณฟ่างครับ ผมตั้งใจมาหาคุณโดยเฉพาะ ” ธวัชบอกสีหน้ายิ้มแย้ม

                    “  นี่คุณจะมาหาชั้นทำไม ชั้นกับคุณไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันซักอย่าง
                    อ้อ อย่างเดียวคือ ชั้นเคยชกหน้าคุณ จนตาเขียว ปากเขียว    ”      บอกแล้วยิ้มอย่างสะใจ

ธวัชเผลอเอามือลูบปาก ตัวเองที่เคยโดนชก ยังยิ้มอย่างใจเย็น

                   “   ที่ผมจะคุยกับคุณ ก้อเรื่องเพื่อนคุณ กับเพื่อนผม   ”

                   “  ไม่เห็นจะมีอะไรเลย เรื่องมันจบแล้ว ต่างคนต่างไป แล้วนี่ มีอะไรอีกไม่ทราบ  ”
ยักไหล่อย่างไม่สนใจ

                  " คุณแน่ใจหรอ ว่าเรื่องมันจบจริง คุณสังเกตุบ้างมั้ยหล่ ะ ว่าแต่ละคนเป็นยังไง
                      ไอ้ผมหน่ะมันคนรักเพื่อนนะครับ เพื่อนผมทุกข์ เสียใจ ผม อยากจะช่วย
                   หรือว่าคุณไม่คิดแบบนั้น  ”

ทำเอาชัญญานุช นิ่งเงียบไป เออ มันก้อจริงของตานี่นะ เอ้ย!!!  ไปเข้าข้างตานี่ได้ไง
แต่ก้อจริงของตานี่หล่ะ  เห็นแล้วสมเพช เพื่อนมาก ๆ ที่มันเป็นแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่ สองคนหัวใจตรงกัน
แต่ดันมีมาร ผจญ ก้อคือ พี่หมอ กับหล่อน ไม่ใช่ไม่ใช่สิ ต้อง พี่หมอคนเดียว

                     “  ถ้าคุณบอกว่ารักเพื่อน อย่างปากที่คุณบอกจริง ๆ ผมคิดว่าเราน่าจะคุยกันดีๆ
                          เพื่อหาทางออก  ”    

                   “  เพื่อนคุณหน่ะไว้ใจได้ที่ไหน ฮึ บอกว่ารักเจ้าฟ่างอย่างนู้นอย่างนี้ แต่เอาเข้าจริง
                       นู่น ไปควงสาวลง หนังสือนู่น นี่ไงหลักฐานจะดูป่ะ  ”  

ชัญญานุช ยื่นหนังสือบันเทิงที่เผลอหยิบติดมือมาด้วย ที่มีรูปธนกฤต กับสาวน้อยหน้าแฉล้ม
ให้ธวัชดูพร้อมชี้ชวนให้เปิดธวัชเปิด ๆ ดูก่อนจะยิ้ม

                  “  เรื่องนั้นเองหรอกหรอที่พวกคุณ เกลียดเพื่อนผม”   ธวัชบอกกับแม่จอมโวย

                    “  อ๊ะ คุณนี่ เรื่องนี้สำหรับคุณหน่ะ มันจิ๊บ ๆ แต่พวกชั้นมันเรื่องใหญ่ มีแฟนกะเค้าทั้งคน
                         แล้วแฟนเราไปควงสาวลงหนังสือพิมพ์เกือบทุกฉบับแบบนี้ ใครจะไปรับได้
                       เชอะ พวกไม่จริงใจ ”   ทำปากเบ้ใส่ธวัช

                   “  มากับผมสิ แล้วผมจะอธิบายให้คุณฟังกระจ่างทุกเรื่อง คงต้องคุยกันยาว”

                  “  เรื่องอะไรที่ชั้นจะต้องไปกับคุณ คุยกันที่นี่ก้อได้ ” สีหน้าชัญญานุชไม่ค่อยไว้ใจธวัชสักเท่าไหร่

                   “   หรือคุณกลัว ” ทำหน้าตาเลิกคิ้วเชิงถาม

                  “ ชั้นเนี่ยนะ กลัวคุณ  ฮึ อยากจะหัวเราะให้ฟันหัก  คุณหน่ะ โดน หมัดชั้นมาตั้ง 2 หนแล้ว
                       ไม่เข็ดหรอไงอยากโดนอีกหมัดมั้ยหล่ะ ”
ชัญญานุชทำสีหน้าเหมือนกับ ธวัชพูดสิ่งที่ประหลาดที่สุด พร้อมข่มขู่อีกต่างหาก

                     “  ถ้าไม่กลัวผมก้อมากับผมสิ ไปกันเถอะ ”

                  "  เฮ้ย  ๆ ๆ   จะไปไหนเนี่ย "
ธวัชแตะข้อศอกชัญญานุช ที่จำใจต้องเดินตามชายหนุ่มไปเพราะ ดันไปเขาบอกว่าจัวเองไม่กลัว
ธวัชพาขึ้นรถของเค้าที่จอดหน้าสำนักพิมพ์แล้วขับออกไป ท่ามกลางเสียงฮือฮาของเพื่อนที่ทำงาน
ที่ฮือฮา เพราะ ไม่เค้ย ไม่เคยเลย ที่จะมีหนุ่ม ๆ มาหาถึงที่ทำงานแถมยัง พาขึ้นรถไปด้วยกันอีกต่างหาก

                  “ เจ๊ ๆ เมย์ ไม่น่าเชื่อ ว่ามีคนติดกับเจ๊ นุชด้วย ”
จอร์ช หรือไอ้จ๊อด  ยืนมองรถ ที่ขับออกไป แต่จริง ๆ แล้วยืนด้อม ๆ มอง ๆ  ตั้งแต่ ชัญญานุช เดินไปคุย กับหนุ่มหล่อ
ใส่แว่นคนนั้นนานแล้วด้วยความ อยากรู้อยากเห็น

                 “  ชั้นก้อว่างั้นหละไอ้จ๊อด  ทำไม ชั้นไม่มีแบบนี้มามั่งนะ  เฮ้ออ   อยู่ที่ทำงานก้อเจอ
                   แต่บรรยากา ศ อืมครึม หน้าตาแต่ละคน เฮ้อ เห็นแล้ว อนาถใจ ”  

  มองไปที่รถของธวัช แล้ว หันกลับมามอง เจ้าป๊อดที่ยืนข้าง ๆ แล้วถอนใจ อย่างปลง  ๆ


**************************

+ + +ร่วมกันแสดงความคิดเห็น + + +

 
ความคิดเห็นที่ 1
สั้น
IP : 124.121.91.152

5 ต.ค. 2549
เวลา 18:29:03 น.
สั้นจังค่ะ

ร่วมกันแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น *
สามารถพิมพ์ข้อความได้อีก ตัวอักษร
- สำหรับสมาชิกจะได้รับสิทธิในการเลือกสีพื้นหลังและแนบไฟล์ได้
- บุคคลทั่วไป การเลือกสีพื้นหรือแนบไฟล์จะไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น หากอยากได้สิทธิพิเศษในการโพสต์ก็คลิก
สมัครสมาชิก เลย
กรอกข้อมูลส่วนตัว
ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กรอกข้อมูลที่นี่
โดย *
อีเมล์
สมัครสมาชิก คลิกที่นี่
- ใส่สีพื้นได้
- ได้นามแฝงประจำบอร์ด ไม่ซ้ำใคร
- อัพโหลดไฟล์ได้
สมาชิกกรอกข้อมูลที่นี่ ระบบจะดึงข้อมูลส่วนอื่นๆ มาให้โดยอัตโนมัติ
แนบไฟล์
แทรกรูปภาพได้ไม่เกิน 999 K, ไฟล์อื่นๆ (.zip, .swf) ไม่เกิน 500 K
รูปภาพต้องเป็น *.jpg หรือ *.gif เท่านั้น
ชื่อล็อกอิน *
รหัสผ่าน *