แผนที่เว็บไซต์ Sitemap หน้าแรกWebboard หน้าแรกHomepage   ดูดวง  Webindex thai

นักข่าวจอมเปิ่น .............ตอนที่ 40
ณัฐณิชา
IP : 203.188.49.135

29 ธ.ค. 2548
เวลา 11:11:43 น.
ตอนที่ 40........ตามหัวใจ

*******************************

วันต่อมาฐิรณัทรพาฟ่างกับชัญญานุชไปส่งที่สนามบิน ไปแม่ฮ่องสอนอย่างไม่ค่อยเต็มใจเท่าไหร่
บ่นเป็นหมีกินผึ้งมาตลอดทางตั้งแต่เริ่ม ออกจากบ้าน

                 “  ทำไมชั้นต้องออกค่าตั๋วให้แกด้วยหล่ะเจ้านุช  “

                “  ก้อแหม นุชหน่ะ เป็นแค่นักข่าวนะคะ ไม่ใช่หมอ จะมีรายได้ดี  น่า !!! ออกตังค์แค่นี้
                   บ่นเป็นตาแก่ไปได้  ”
  ชัญญานุชยิ้มสะใจในท่าทีฮึดฮัด ของฐิรณัทร ก่อน เจ้าตัวจะบ่นต่อ

                 “เจ้าฟ่าง พอไปถึงนะแกต้อง*มาทันที อย่าให้ชั้นรอ*ศัพท์ แล้วเจ้านุชแกต้องดูแล
                 เจ้าฟ่างมันด้วยหล่ะอยู่กับมันตลอดเวลาอย่าให้มันอยู่ใกล้ เจ้าพระเอกนั่นมากเกิน 1 เมตร “
แต่เมื่อหันไปมองเห็นสายตาน้องสาว ที่มองมาอย่างยิ้ม ๆ จึงรีบแก้

                 “ เอ่อ.....  ใกล้ กว่านั้นนิดนึงก้อได้ แต่อย่าให้มากไปหล่ะ แล้วเจ้าฟ่าง มัน ยิ่งป้ำ ๆ เป๋อ ๆ อยู่
                    อย่าให้มันเดิน ๆ ตกเขา ตกร่องหล่ะ อ้อ อีกอย่างอย่าให้…….. ”
ฐิรณัทรย้ำทั้งน้องสาว ทั้งเพื่อนน้องสาวเสียยาวยืด

                  “  โอ๊ย….  พอแล้ว ๆ สั่งจิ้ง สั่งตั้งแต่ ขับรถออกมาจนถึงสนามบินแล้ว จะขึ้นเครื่องยังจะสั่งอีก
                       จะบอกนะพี่หมอ เจ้าฟ่างหน่ะมัน  22 แล้ว ไม่ใช่เด็กประถม วุ้ย!!! ตาแก่ขี้บ่น ”
ชัญญานุชเบรคฐิรณัทร  ทำให้ฐิรณัทร ยกมือจะสับมะเหงกใส่เพื่อนน้องสาวซะหน่อยดีที่เจ้าตัวหลบทัน
ฟ่างที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ หัวเราะก่อนจะนึกขึ้นได้

                  “  เออ เจ้านุช ไหนหล่ะ กำลังเสริมของแกหน่ะ คืออะไรหรอ ”

                “  นั่นสิ ชั้นก้อว่างั้นแหละ อะไรของแกหรอกำลังเสริม  ”
ฟ่างหันมาถามเพื่อนเหมือนกัน
ชัญญานุช สอดส่ายสายตามอง ไปรอบ ๆ ตัว ทั้งยื่นทั้งเขย่ง มองก้อไม่เห็น อยู่ไหนนะ ช้าจริง

                  “  ใครหรอกำลังเสริมของแกเจ้านุช อย่าบอกนะว่าแกมีหนุ่ม ๆ แอบซ่อนไว้
                    ชั้นไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ใคร จะหาญกล้า  น่าสงสาร คนคนนั้นจริง ๆ   ”
ฐิรณัทรแซว

                “ โห ดูถูกกันจัง คนจีบหน่ะมี นะจะบอกให้ แต่ ถ้าใครคิดจะเป็นแฟนนุชหล่ะก้อ
                  อันดับแรก ต้อง หมัดหนักกล้ามหญ่าย ๆ ยิงปืนต้องแม่น พวกแหย ๆ อย่ามาใกล้ ”

                “  ระวังเถอะน้า เกลียดอะไรเดี๋ยวได้อันนั้นแหละ ”  ฟ่างแซว

               “ เชอะ ไม่มีทาง ” ชัญญานุชยืดอก ท่าทางมั่นใจ

                “ เออ ชั้นจะคอยดู ”
ฐิรณัทรเอามือยีหัวชัญญานุช ทำเอาเจ้าตัวหลบเป็นพัลวัน อย่างไม่ชอบใจ แหม ผมยุ่งหมด
ก่อนสายตาเหลือบไปเห็น

                     “ เฮ้ย!!  นั่นไง มาแล้ว กำลังเสริมของชั้น ”
พลางชี้ ไปทางกำลังเสริมที่กำลังกึ่งวิ่งกึ่งเดิน มาพร้อมกับหญิงสาว จนมาถึงที่ทั้ง 3 ยืนอยู่ พร้อมหอบแฮ่ก

                  “  อ้าว ... โธ่...  คุณวัชเองหรอกหรอคะที่เป็นกำลังเสริม อุ๊ย... คุณฝ้ายด้วย โธ่ !!! ฟ่างก้อนึกว่าใคร
                      เอ…. นุชแกไปสนิทสนมกับคุณวัชตั้งแต่เมื่อไหร่น้า  ”  
ฟ่างทักทาย แถมแซวเพื่อนตบท้าย พร้อมเอาศอกกระทุ้งเอวเพื่อน

                  “ ไม่ได้สนิทสนมซะหน่อย ย่ะ  แค่มี ภารกิจ ร่วมกัน ก้อเรื่องแกไงหล่ะ ”
ชัญญานุชทำหน้าเบ้ เมื่อธวัชทักหล่อน

                  “  คุณนุช สวัสดีครับผมมาช้าไปหน่อย เผอิญ ฝ้าย มันแต่งตัวช้า สวัสดีครับ
                     คุณฟ่าง คุณฟิวส์ ”  
ธวัชเอ่ยเมื่อ หยุดหอบ

                    “  สวัสดีค่ะ มาช้าไปนิด ฝ้ายแค่มาส่งค่ะ ”
ธารินี ยิ้ม ๆ อย่างอาย ๆ ที่มาช้า

                   "  ขนาดแค่มาส่งนะครับ ยังแต่งตัวเสียนาน นี่ถ้าไปเองสงสัย  ....."
ธวัชแซวน้องสาวตัวดี

                  "  แหม ผู้หญิงนี่คะ ต้องสวยบ้างแหละ "
ธารินีแก้  ฐิรณัทรที่ยืนฟังอยู่

                  “  นึกว่าใคร ที่เป็นกำลังเสริม ฮึ  พวกของเจ้าพระเอกนั่น นี่เอง อย่างนี้แกไม่ต้องกลัว
                   แล้วมั้ง ว่า จะเข้าถึงนายพระเอกนั่นไม่ได้ ”
ฐิรณัทรเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นกำลังเสิรม ของชัญญานุช

                  “  อ้อ คุณ ธวัช ผมคงต้องฝากน้องสาวผม ทั้ง 2 คนไว้ด้วยนะครับ ดูแลด้วย เจ้าฟ่าง หน่ะ
                    มันผู้หญิงตัวเล็ก ๆ  เลยส่งเจ้านุชไปดูแลเจ้านุชมันตัวเล็ก ๆ แค่นี้ ยูโด คาราเต้ มวยไทย
                    ยิงปืน มันถนัดนักหล่ะครับ  ผมฝากด้วยนะครับ คือเป็นห่วงหน่ะครับ”
ฐิรณัทรทำหน้าตาย แต่ธวัช ฟังแล้วแหยง ๆ ชอบกล แหม ไม่ต้อง บอกก้อ กลัวอยู่แล้วหล่ะ รู้ซึ้งรส
หมัดของเจ้าหล่อนมาหลายหน

                  “ ครับ ๆ ผมจะดูแล ทั้งสองคนเป็นอย่างดี เลยครับ ”

                 “ ดีมากครับ ผมจะได้วางใจ  ”
ฐิรณัทรสีหน้าดีขึ้นนิดหน่อย

                  “  ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวก้อตกเครื่องหรอก มัวแต่คุยกัน ”
ธารินี เอ่ยขึ้น เมื่อดูนาฬิกา

                 “  คุณฝ้ายคะ งั้นฟ่างไปก่อนนะคะ แล้ว เจอกันค่ะ ”
ฟ่างยิ้มให้ธารินี ก่อนที่เจ้าหล่อนจะยิ้มตอบเดินมา จับมือฟ่างไว้

                 “  โชคดีนะคะคุณฟ่าง พี่กฤตหน่ะ ดูเหมือนใจแข็งแต่จริง ๆ แล้ว ใจอ่อน แพ้น้ำตา นะคะ ”

                  “ ค่ะ ขอบคุณคุณฝ้ายมากค่ะ ที่แนะนำ ”

               “เอาหล่ะไปกันได้แล้วค่ะ เดี๋ยวก้อตกเครื่องจริง ๆ หรอก “
ชัญญานุชแทรกขึ้นมา

ชัญญานุช ฟ่าง และ ธวัช เดินเข้าไป ขึ้นเครื่อง
จนเหลือ ฐิรณัทร กับ ธารินี ยืนอยู่สองคน ฐิรณัทรยิ้มให้สาวเจ้าก่อนจะเอ่ยปาก

              “  คุณจะกลับยังไงหล่ะครับ จะให้ผมไปส่งหรือเปล่า ”
ธารินีคอแข็ง ยังไม่หายหมั่นไส้กับเรื่องที่ ฐิรณัทรทำกับ ธนกฤต

                “  ฝ้ายขับรถมาเองค่ะ ฝ้ายขอตัวนะคะ ”
ก่อนเจ้าหล่อนจะเดิน คอแข็ง ไป   มองเขาเป็นเหมือนท่อนไม้หรือกระถาง ที่ไม่น่าสนใจ
ฐิรณัทรยักไหล่ ก่อนจะเดินกลับออกไป อีกทาง

************

เมื่อมาถึงแม่ฮ่องสอน คนงานของธวัช มารับถึงสนามบิน ก่อนจะพา ชัญญานุช กับฟ่าง
ไปแวะที่ออฟฟิศ ก่อน เพื่อธวัชจะได้สั่งงานลูกน้อง เพราะเค้าไปกรุงเทพเสียหลายวัน ธวัชให้ฟ่าง
กับ ชัญญานุชนั่งรอที่ร้านชา ข้างล่างออฟฟิศ สั่งขนมเครื่องดื่มรอไปพลาง

                “  ร้านของ นายธนกฤต นี่น่ารัก น่านั่งดีเนอะ เพิ่งจะเห็นนะเนี่ย ”
ชัญญานุช ตักขนมเข้าปากพร้อมจิบชา

                “ อืมม ขนม ก้ออร่อย ชาก้อห้อม หอม  สั่งมาอีกนะ อร่อยดี ”
ฟ่างหัวเราะ เมื่อเห็นเพื่อนเรียกบริกร มาสั่งขนมเพิ่ม

                “  ไม่ใช่ของคุณกฤตคนเดียวซะหน่อย คุณวัชหน่ะ หุ้นส่วนคนนึงเหมือนกันน้า ”
ก่อนฟ่างจะยิ้มเจ้าเลห์ให้กับเพื่อน

                 “  นี่แกไม่ต้องมาทำสายตาแบบนั้น กับชั้นหรอกนะ อย่างนายนั่นหน่ะ ฮึ ไม่ใช่เสป็คย่ะ
                   แหย จะตาย โดนชั้นหน่ะ ซัดไปตั้งหลายหมัด ไม่ไหว ๆๆ เอาเป็นแฟน อายตายเลย ”
ชัญญานุช ติธวัช

                   “ แหม แกนี่ ก้อเค้าเป็นนักธุรกิจนะไม่ใช่นักมวยซะหน่อย เค้าก้อถนัดแค่เรื่องธุรกิจสิ  ”
ฟ่างค้าน

                 “  เออ แกหน่ะเอาเรื่องของแกให้รอดก่อนแล้วค่อยยุ่งเรื่องคนอื่น ”
ชัญญานุชตัดบท เชอะนายนั่นหน่ะหรอ ไม่มี่ทาง

ธวัชกลับลงมาหลังจากหายไปไม่นาน เดินมาที่โต๊ะที่สองสาวนั่งอยู่ มองเห็นฟ่างนั่งอมยิ้มใส่เพื่อน
ที่นั่งกินเอากินเอา มองที่โต๊ะจานขนม เปล่า ๆ เต็มเรียงไปหมด  ท่าทางแล้วคนที่ทานน่าจะเป็น
แม่สาวจอมโวยวายซะมากกว่า แม่นักข่าวจอมยุ่งซะอีก

                “  ฝีมือ นุชค่ะ ”
ฟ่าง บอกเมื่อเห็นธวัช มองอย่างสงสัย

                “ อะไรยะ ช่วย ๆ กันแหละน่า  ฮื่อ .... เออ ๆ ชั้นเองแหละ ก้อคนมันหิวนี่  แต่ตอนนี้อ่ะ อิ่มแปล้เลย
                     ไปกันได้หรือยังหล่ะคุณ ”
ชัญญานุชกะจะแก้ตัว แต่แหม คงแก้ไม่ขึ้น หรอกนะ หลักฐานทนโท่อยู่

                 “ ครับ ๆ งั้นเข้าไร่กันเลย ไปทานกับข้าวฝีมือ ป้านุ่มดีกว่า อร่อยมาก จริงมั้ยครับคุณฟ่าง แต่คุณทาน
                   ขนมซะอิ่มขนาดนี้ จะไหวหรอครับ  ”
ธวัชบอกก่อนจะหันไปถามความเห็นจากฟ่าง

                  “  ใช่ แล้ว ป้านุ่ม หน่ะทำกับข้าวอร่อย มาก แต่คุณวัชไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ พุงนุชหน่ะ ยัดได้สบาย ๆ ค่ะ ”
ฟ่างเห็นด้วย

                   “  งั้นจะรออะไรอีกหล่ะ ไปกันเลย สิ ” ชัญญานุช ลุกขึ้น

ฟ่างเดินตามธวัชที่นำสองสาวออกไปที่ลานจอดรถ โดยที่ไม่รู้ตัวเลย ว่ามี สายตามองมาที่ทั้ง 3
อย่างอาฆาตแค้น

                “  หึหึ ในที่สุด แกก้อมาจนได้ นะนังนักข่าว ”


*****************

ธวัชขับพา ทั้งสองสาวเข้ามาทางไร่ มีแต่ชัญญานุชที่บ่นอุบอยู่ตลอดทาง

                 “ นี่คุณทางเข้าไร่คุณนี่ทำไมมันไกลงี้หล่ะ แถมทางยังลูกรัง เฮ้อ ที่นึก ๆ ไว้จะดีกว่านี้เสียอีก “  

                “   คุณนี่  ไม่เหนื่อยบ้างหรอไงครับ บ่นตลอดทางเลย  ดูคุณฟ่างสิ นั่งเงียบเรียบร้อย  ”
ธวัช บ่นหญิงสาว ชัญญานุชจึง ชะงักเมื่อ ไม่ได้ยินเสียงเพื่อนจริง ๆ แหละ ตั้งแต่ขึ้นรถมา
หันมามองเห็นเพื่อน นั่งเงียบ เอามือ บีบมือตัวเองตลอดเวลา

                 “  เฮ้ย ฟ่างแก เป็นไงบ้างหน่ะ นั่งเงียบเชียว ไม่สบายหรือเปล่าหน่ะ “
ชัญญานุชชักเป็นห่วงเพื่อน

                “  คือ ชั้น …ชั้น    ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง ไม่รู้จะทำไงดี ไม่รู้คุณกฤตจะโกรธหรือเปล่า
                 ไม่รู้คุณกฤตจะยกโทษให้หรือเปล่า ”
ฟ่างเริ่มกลัวเมื่อใกล้จะถึงไร่

                     “  คุณฟ่างอย่าคิดมากไปเลยครับ ผมว่าทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย เจ้ากฤต หน่ะ
                      มันขี้ใจอ่อนอยู่แล้ว ผมเอาใจช่วยอยู่ ”
ธวัชบอกกับฟ่างทำให้หญิงสาว ยิ้มออก

                   “  โอ้โห….. สวยจัง ไร่คุณนี่ แหม บ้านเรือนไทยในไร่ อืมม น่ารักจริง ๆ อุ๊บ……”
เผลอลืมตัวชม ไร่กับบ้านของตานั่นไป เพราะสายตาเหลือบไปมองเห็นธวัชกำลังยิ้มขัน เจ้าหล่อน

                   “  แต่ก้องั้น ๆ แหละ ที่อื่นที่เคยไปมาหน่ะสวยกว่านี่ตั้งแยะ ”
ก่อนจะลงจากรถตามฟ่าง

                 “  คุณนี่น้าา  ผมหล่ะเชื่อจริง ๆ เลย  ”
ก่อนจะยิ้มกว้างกว่าเดิม ทำให้ชัญญานุชหงุดหงิด คิดว่าเขาหัวเราะเยาะหล่อน

                  “  เอาหล่ะ คุณ อย่าทำหน้ามู่ทู่เลยเดี๋ยวไม่สวยหรอก ขึ้นเรือนดีกว่า
                      เดี๋ยวให้เด็กมายกของให้ ”
ธวัช รีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่เจ้าหล่อนจะชูกำปั้นอย่างที่ทำบ่อย ๆ

                    “  คุณฟ่าง  คุณฟ่างจริง ๆ ด้วย ป้าดีใจจังเลย  คิดถึงคุณฟ่างจังเลยค่ะป้านึกว่าคุณฟ่าง
                     จะไม่ยอมกลับมาที่นี่อีกซะแล้วค่ะ ”
ป้านุ่มเมื่อได้ยินเสียงรถ เดินมาดูเห็นฟ่าง จึงรีบเดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาหญิงสาวพร้อมกอดไว้

                   “ ฟ่างก้อคิดถึงป้านุ่มค่ะ คิดถึงที่นี่  ”
ฟ่างกอดตอบดีใจ ก่อนจะนึกขึ้นได้

                    “  ป้านุ่มคะ นี่เพื่อนฟ่างค่ะ ชื่อนุช  ”
ป้านุ่มปล่อยฟ่างก่อนจะหันมามองชัญญานุช ยกมือขึ้นไหว้ตอบเมื่อหญิงสาวยกมือไหว้
พร้อมสำรวจ ชัญญานุช  ก่อนที่จะยิ้มอย่างพอใจ

                 “  เพื่อนคุณฟ่างหรอคะ อืมม น่ารักเหมือนกันเลยนะคะ  ”

                  “ แหม ไม่หรอกค่ะ ป้านุ่ม อายจัง ”
ยิ้มเขิน ๆ เมื่อนาน ๆ จะ มีคนชม
ธวัชที่เดินตามมาด้านหลัง กระแอม เบา ๆ ทำให้ทุกคนหันมา

                 “ ลืมผมเลยนะครับป้านุ่ม แหม น้อยใจจังเลยครับ ”
ธวัชบอกน้ำเสียงหยอกล้อ

                 “  แหมคุณวัช ทำตัวเป็นเด็กขี้อิจฉาไปได้ แก่แล้วนะคะ ”
ฮ่าๆ ฮ่าๆ เสียงหัวเราะของชัญญานุชดัง เมื่อ ได้ยินธวัชโดนป้านุ่มเบรค

               “ แล้ว ไอ้เจ้านั่นไปไหนแล้วหล่ะครับ ”
ธวัชถามเมื่อป้านุ่มกุลีกุจอ พาสองสาวขึ้นมาบนเรือนแล้ว

                  “  นู่นแหนะค่ะ ในไร่นู่นแหละ ตอนนี้หรอคะ คงไม่มีใครกล้า อยู่ใกล้หรอกค่ะ
                   อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ดีแล้วค่ะที่คุณฟ่างมา เผื่ออะไร ๆจะดีขึ้น ป้าดีใจค่ะ ที่คุณฟ่าง มา  ”
ป้านุ่มหันมาบอกกับฟ่าง

                  “คุณฟ่าง ไปสิครับ ไป ปรับความเข้าใจกับเจ้านั่นซะ ตอนนี้เลย  ”
ธวัชพยักหน้าให้กำลังใจฟ่าง

                  “  ถึงชั้นจะไม่ค่อยชอบ พ่อพระเอกนั่นเท่าไหร่ แต่ ในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้ว
                    ชั้นเอาใจช่วยแกแล้วกันนะ ไปสิ ไปตามหัวใจ  ของแก ฟ่าง ”
ชัญญานุชบีบมือเพื่อน เบา ๆ อย่างให้กำลังใจ
ฟ่างหันไปทางป้านุ่ม ยิ้มให้ พยักหน้า ก่อน ที่ฟ่างจะ สูดลมหายใจเข้าปอด  แล้วยิ้ม  ยกกำปั้น ขึ้นแล้วดึงลง

                “ สู้ตายค่ะ ”  
ก่อนจะเดินลงจากเรือนเข้าไปในไร่
ชัญญานุชมองตามเพื่อนที่เดินลับไป

                “  ไม่รู้ จะเป็นยังไงบ้าง เนอะ คุณ คุณ  คุณ ”
ชัญญานุชเอ่ย ลอย ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น นั่งก้นแทบไม่ติด

                “ มีอะไรอีกหรอครับ ”
ธวัชที่นั่งไม่ติด เหมือนกัน

                   “  คุณว่า เค้าสองคนจะปรับความเข้าใจกันได้มั้ย แหม!!!  มันอยากรู้จริง ๆ ”

                  “  ไม่รู้เหมือนกันสิ ถ้าอยากรู้คุณก้อ เอ่อ……   ”
ธวัช รู้ทันหญิงสาวเมื่อเห็น หน้าของหญิงสาวยิ้มอย่างเจ้าเลห์ โดยไม่ต้องพูดต่อ ว่าเจ้าหล่อนคิดอะไร
ก่อนจะพยักหน้าให้กับธวัช

                  “ เอาหล่ะ ๆ  งั้นเราดูอยู่ห่าง ๆ หล่ะ อย่าให้สองคนนั่นรู้  ”     ธวัช บอก

                 “ ไม่ต้องทำเป็นพูดเลย อย่าไก๋ น่า  คุณก้ออยากรู้เหมือนกันแหละน่า  ไปกันเหอะ คุณ”
รุนหลังธวัช ให้ไปเป็นเพื่อน
ทั้งธวัช กับชัญญานุช เดินเข้าไปในไร่ พร้อมกัน ด้วยความอยากรู้อยากเห็น


********************

+ + +ร่วมกันแสดงความคิดเห็น + + +

 
ร่วมกันแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น *
สามารถพิมพ์ข้อความได้อีก ตัวอักษร
- สำหรับสมาชิกจะได้รับสิทธิในการเลือกสีพื้นหลังและแนบไฟล์ได้
- บุคคลทั่วไป การเลือกสีพื้นหรือแนบไฟล์จะไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น หากอยากได้สิทธิพิเศษในการโพสต์ก็คลิก
สมัครสมาชิก เลย
กรอกข้อมูลส่วนตัว
ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กรอกข้อมูลที่นี่
โดย *
อีเมล์
สมัครสมาชิก คลิกที่นี่
- ใส่สีพื้นได้
- ได้นามแฝงประจำบอร์ด ไม่ซ้ำใคร
- อัพโหลดไฟล์ได้
สมาชิกกรอกข้อมูลที่นี่ ระบบจะดึงข้อมูลส่วนอื่นๆ มาให้โดยอัตโนมัติ
แนบไฟล์
แทรกรูปภาพได้ไม่เกิน 999 K, ไฟล์อื่นๆ (.zip, .swf) ไม่เกิน 500 K
รูปภาพต้องเป็น *.jpg หรือ *.gif เท่านั้น
ชื่อล็อกอิน *
รหัสผ่าน *