แผนที่เว็บไซต์ Sitemap หน้าแรกWebboard หน้าแรกHomepage   ดูดวง  Webindex thai

นักข่าวจอมเปิ่น .............ตอนที่ 41
ณัฐณิชา
IP : 203.188.49.135

29 ธ.ค. 2548
เวลา 11:10:16 น.
ตอนที่ 41........ลงเอย( เกือบด้วยดี )


*********************

ฟ่างเดิน เข้ามาในไร่ อย่างใจเต้นไม่เป็นจังหวะ ในใจสับสน ไม่รู้จะทำตัวยังไงดี ธนกฤตจะว่าอย่างไร เค้าจะยอมพูด
กับฟ่างหรือเปล่าก้อไม่รู้  ฟ่างเดินเข้ามา ในไร่ พลางสอดส่ายสายตา มองหาธนกฤต อยู่นาน เขาอยู่ไหนนะ
จากที่ตื่นเต้น นึกคำพูด เอาไว้ เป็นสิบ ๆ ประโยค ตอนนี้ลืมไปหมด เฮ้อ!!!!
ก้อป้านุ่มบอกว่าเขาอยู่แถวนี้นี่นา  เดินวนไปเวียนมาก้อยังไม่เห็น ไปหลบที่ไหน

เดินไปถามคนงานในไร่ บอกว่าเห็นธนกฤตที่ ท้ายไร่ ฟ่างจึงเดินไปสุดทาง ของไร่พยายามสอดส่ายสายตาก้อยังไม่เห็น
แม้จะยืดสุดตัวแล้ว  ได้แต่ยืน เอามือท้าวสะเอว หน้ามุ่ย ฮึ คนบ้านี่ หายไปไหนนะ แดดเริ่มร้อน เหงื่อของฟ่างเริ่ม ซึม
แต่ยังเดินมองหา ธนกฤตอยู่ ในไร่ คนงานบางคนจำฟ่างได้ทักทายบ้าง  
เห็นคำหล้าโบกมือให้ฟ่างอยู่หยอย ๆ ไกล ๆ ฟ่าง โบกมือกลับ ยิ้มทักทาย

ฟ่างมองเห็นศาลา พัก ที่เอาไว้ให้คนงานนั่งพัก ไม่ไหว ขอนั่งก่อนเหนื่อยจริงๆ ฟ่างเดินเข้าไปในศาลา ความร้อน แดด
ทำให้ฟ่างหน้าแดงไปหมด เหงื่อซึม หน้าผาก

              “  ไปไหนนะ ตาบ้านี่  เหนื่อยหาแล้วนะ แกล้งกันหรือเปล่าเนี่ย  ”  
ฟ่าง บ่น ไม่จริงจังเอามือพัด ๆ โบก ๆ ตัวเอง ให้คลายร้อน

             “ แล้วคุณ หา อะไรอยู่หล่ะ  ”
เสียงห้าว ๆ ของธนกฤต ดังขึ้นด้านหลัง
ฟ่าง สะดุ้ง  อึ๋ย !!   ก่อนจะหันมายิ้มให้ธนกฤต แหย ๆ อึ้งไป มองหน้าธนกฤต ที่ไม่ได้เจอมาสองเดือน ตอนนี้ เค้าคล้ำ
ลงไปกว่าเดิม หนวดเครา ไม่ยอมโกน หน้าตา เฉยชา ดุดัน

              “  เอ่อ ….  คุณ…คุณกฤต  เอ่อ… ส..  สวัสดีค่ะ… คือ ส..สบาย… ดีจังเลยค่ะ เอ้ย
                  สบายดีมั้ยคะ .. แหม … มาไม่ให้ซุ่มให้เสียงเลย นะคะ    ..มะ……มาตั้งแต่ตอนไหนคะ
                 ฟ่างไม่เห็นเลย   ”
ฟ่างติดอ่าง พอเอาเข้าจริง ๆ เจอธนกฤต ฟ่างกลับ นึกคำพูดอะไรไม่ออกเลย

               “  ผมมาตั้งนานแล้วหล่ะ เดินตามหลังคุณมาตลอด คุณคงไม่เห็นเองหล่ะมั้ง
                   ผมคงไม่ได้แกล้งคุณหรอก ”
ธนกฤต ตอบเสียงเรียบ ทำให้ฟ่างหน้าจ๋อยไปนิด

              “  เอ่อ…. คือ คุณ…กฤต คะ คือว่าฟ่าง   เอ่อ …. ฟ่าง มาที่นี่ ฟ่างอยากจะคุย กับคุณ ค่ะ  ”
ตอนนี้ ฟ่างก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสบตาธนกฤต

              “  เรามีอะไรจะคุยกันอีกหรอครับ  ผมนึกว่าเรื่องของเรามันจบ ตั้งแต่อยู่กรุงเทพ แล้ว
                   คุณมาที่นี่เพื่ออะไรอีก  ”
น้ำเสียงธนกฤต ยังราบเรียบเย็นชาเหมือนเดิม ไม่เหมือนธนกฤตคนเดิมที่ ฟ่างเคยรู้จัก

              “  ฟ่าง ….  คือฟ่าง ฟ่างอยากจะมาขอโทษ    คุณกฤต เรื่อง…นั้น เรื่อง..ที่…
                ที่ฟ่าง บอกคุณกฤต ไป ฟ่าง …ฟ่าง อยากจะบอก…ว่า เรื่องที่ฟ่างพูดออกไปวันนั้น …..ฟ่าง ”
  ฟ่าง บีบมือตัวเองจนเจ็บ โอ๊ย ยัยฟ่าง ยัยบ้า

                 “  คุณไม่ต้องพูดอะไรแล้วหล่ะครับ ผมเข้าใจดี ผมเชื่อ และยอมรับในการตัดสินใจของคุณ
                    คุณต้องการจะพูดแค่นี้ใช่มั้ย ไม่น่าจะเสียเวลามาเลย  ”

ธนกฤตยืนมองหญิงสาว ที่อยู่ตรงหน้า แม้เขาจะทำหน้าตาเฉย ชา น้ำเสียงราบเรียบ แต่สายตาของเขาหวั่นไหว
เจ้าหล่อนจะมาทำไม ต้องการอะไรอีก

ในเมื่อ เจ้าหล่อนเองเป็นคนตัดสัมพันธ์ เขาอย่างหน้าตาเฉย ตอนนี้ เขาพยายามแล้วที่กำลังจะลืม
เขามองเห็น ฟ่างตั้งแต่เดินเข้ามาในไร่แล้ว เพ่งมอง อยู่นานว่า ใช่หล่อนหรือไม่ ในใจแวบแรก ตื่นเต้นดีใจ แต่ต่อมา เริ่มโกรธ
จะมาทำไม ในเมื่อแม่นักข่าวจอมยุ่งคนนี้เองที่ตัดสัมพันธ์เขา ทำให้เขากินไม่ได้นอนไม่หลับ อารมณ์ หงุดหงิด
มาเป็นนาน  ธนกฤต แกล้งหลบ เมื่อเห็นฟ่าง สอดส่ายสายตา หาคงจะมองหาเขา แล้วเดินตามหลังฟ่างอยู่ห่าง ๆ

ธนกฤตหัวเราะกับตัวเอง เจ้าบ้า ทำเป็นเด็กวัยรุ่น ยืนแอบมองสาว ไปได้  เขาได้แต่ส่ายหัว ถึงแม้จะโกรธหญิงสาว
แต่อด หัวเราะ เจ้าหล่อนไม่ได้ เขาเดินตาม เจ้าหล่อนมาอยู่ห่าง ๆ ตั้งนานแล้ว ไม่ได้รู้เรื่องเอาซะเลย
ไม่มีไหวพริบ ของนักข่าวเลย  เห็นหน้าของหญิงสาวแล้วอดจะสงสารไม่ได้ หน้าตาแดงแดด ไปหมด
   และตอนนี้หล่อนอยู่ตรงหน้าเขา ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่รำไร เมื่อเขา แสดง ปฏิกิริยา เฉย ชาใส่หล่อน

               “  คุณกฤตคะ เดี๋ยวค่ะ อย่าเพิ่งไป  ”
ฟ่างดึงชายเสื้อของชายหนุ่มไว้ กลัวว่าเขาจะเดินหนีไป เมื่อเขาขยับตัว
แต่เมื่อมองเห็นหน้าเฉย ชาของธนกฤต จึงได้แต่ ปล่อย มือ ก่อนจะทำหน้า แหยง ๆ  อย่างไม่แน่ใจ

                “  มีอะไรอีกหล่ะครับ ผมเหนื่อยใจ  เพราะคุณ คุณทำให้ผม ชีวิตผมเป๋ไป หมดแล้ว
                  ตอนนี้คุณยังต้องการอะไรอีก”
ธนกฤตหยุด หันหน้ามามอง ฟ่าง

                “    ฟ่าง…..ฟ่าง อยากจะบอกคุณกฤตค่ะ ว่า เรื่องวันนั้น ที่ฟ่างพูดออกไป ฟ่างขอโทษ
                      แต่มันก้อทำให้ฟ่าง เจ็บปวด ไม่ต่างจากคุณกฤตเลยแม้แต่น้อย  ฟ่าง… ฟ่าง  เสียใจ
                       ที่บอกคุณไปแบบนั้น ทั้งที่จริงแล้ว ในใจของฟ่าง ไม่ได้คิดแบบนั้นเลย ฟ่างรู้
                        ตัวเองว่าผิด ฟ่างไม่ได้อยากให้คุณกฤตยกโทษให้ฟ่าง หรอกนะคะ
                     แต่ฟ่างอยากจะมาที่นี่ เพื่อบอกกับคุณกฤตว่า ฟ่าง เสียใจ ฟ่างก้อ เจ็บไม่แพ้คุณเหมือนกัน
                        ฟ่างเพียงแค่อยากบอกความรู้สึกของฟ่างให้คุณกฤตรู้  ”
ตอนนี้น้ำตาของฟ่าง เอ่อ ขึ้นมาปริ่ม ๆ ขอบตา ตอนนี้ฟ่าง เงยหน้ามาสบตาธนกฤต

                  “  อย่างนั้นหรอ   เพราะคุณ ชอบทำอ ะไรโง่ ๆ แบบนี้ อยู่เรื่อย หน่ะสิ คุณรู้มั้ย
                      คงจะมีแต่คุณคนเดียวแหละมั้ง ที่ทำให้ผม ปวดหัวอยู่ตลอดเวลา  ”
ธนกฤต เอ่ยกับหล่อน พร้อมส่ายหัว ทำหน้าตาเบื่อหน่าย

                   “  เอาหล่ะ ผมจะยกโทษให้คุณ ก้อแล้วกันนะ แค่นี้ใช่มั้ยที่คุณต้องการพูด  ”
ธนกฤต มองหน้าหญิงสาวที่น้ำตาจะหยดมิหยดแหล่ อยู่แล้ว มันทำให้เขาเริ่มใจอ่อน ถึงแม้จะโกรธเจ้าหล่อนก้อตาม
แต่เขาก้อรู้สึกสงสารเจ้าหล่อนไม่ได้

                  “  ไม่ค่ะ ไม่  ฟ่างไม่ได้แค่อยากให้คุณยกโทษให้ฟ่าง  ”
ฟ่างดึงชายเสื้อของธนกฤตไว้ กลัวว่าเขาจะเดินหนี ฟ่างไป จริง ๆแม้ตอนนี้เขาจะส่งสายตาดุมาให้ฟ่างก้อไม่กลัว
ฟ่างไม่ยอมปล่อยมือ

                 “  คือฟ่างอยากจะบอกคุณกฤต ว่า  ตลอดเวลา สองเดือนที่ฟ่าง บอกกับคุณแบบนั้นไป
                    ฟ่างเสียใจมาตลอด ฟ่างคิดว่าตัวเองโง่ เหลือเกิน ที่ทำแบบนั้น ฟ่างไม่ได้แค่ต้องการให้คุณ
                    แค่ยกโทษเรื่องนั้นให้เท่านั้น ฟ่าง…ฟ่าง….อยาก….ให้เรา กลับมาเป็นเหมือนเดิม
                      ฟ่างจะขอมากเกินไปหรือเปล่า ….คะ  ”
ตอนนี้ฟ่างไม่หลบตาธนกฤตที่มองมา เลย ฟ่างกลัว อย่างเดียว กลัวคำปฏิเสธของธนกฤต

                   “คุณอยากให้ผมยกโทษให้คุณ ผมก้อยกโทษให้แล้ว แต่คุณจะให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม
                     เหตุผลหล่ะ เพราะอะไร  ”
ธนกฤตมองหน้าหญิงสาว สงสารเจ้าหล่อนนัก คงจะกลัวว่าเขาจะเดินหนีไป จึงดึงชายเสื้อเขาไว้ไม่ยอมปล่อย
หน้าตาตอนนี้คง สะกดกลั้น น้ำตาเต็มที่ ไม่ใช่ว่าเขาอยากแกล้งหรอกนะ เขาเพียงอยากได้ยิน คำเดียวแค่นั้น

                   “  คุณกฤตคะ  เพราะฟ่าง…..  ฟ่างรักคุณไงคะ  ฟ่างไม่อยากจะเสียคุณไป ฟ่างคงทนไม่ได้
                     ถ้า คุณเย็นชา ใส่ฟ่าง ทนไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ  ฟ่างคงเสียใจ ถ้าคุณผลักไส ฟ่าง  ฮึก…
                     ฟ่างรักคุณ   ถึงแม้ตอนนี้คุณจะโกรธ จะเกลียดฟ่าง ก้อตาม ”
ตอนนี้น้ำตาของฟ่างที่กลั้นไว้ ไหลออกมาเป็นทาง มือนึง ยกขึ้นมาเช็ดน้ำตา  อีกมือนึงไม่ยอมปล่อยชายเสื้อธนกฤต

ธนกฤต มองดูฟ่างตอนนี้แล้ว สงสารเจ้าหล่อนนัก เห็นหน้าตาฟ่าง น้ำหูน้ำตาเต็มไปหมด สายตาที่มองมาที่เค้า
  เหมือนกลัวเขาจะหายไป มือเจ้าหล่อน ยังดึงเสื้อเขาไว้

ธนกฤต ดึงรั้งร่างบาง เข้ามากอด ไว้ เพียงเท่านั้น ฟ่างที่พยายาม กลั้นสะอื้น กลับโฮ ออกมาไม่หยุด มือเจ้าตัว
ที่ดึงชายเสื้อธนกฤตไว้ปล่อย แต่กลับ เปลี่ยนเป็นกอดเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

                   “  คุณนี่….. คุณ เป็นผู้หญิงที่งี่เง่าที่สุดที่ผมเคยเจอมาเลย   ทำไม ผมต้องมารักคน
                       งี่เง่าแบบคุณด้วยนะ ไม่เข้าใจตัวเองเลย “
ธนกฤตบ่น ขณะที่มือยังกอดหญิงสาวที่ร้องไห้โฮ กับอกตัวเอง ฟ่างเงยหน้าขึ้นมา ยิ้ม ทั้งน้ำตาไม่โกรธ
แม้แต่นิดที่เขาว่าตัวเองงี่เง่าก้อตาม

                 “  คุณกฤตยกโทษให้ฟ่างแล้วใช่มั้ยคะ ”
ฟ่างเงยหน้ามองหน้าธนกฤต ทั้งที่เจ้าตัวยังสะอื้นอยู่

               “  ผมไม่เคยโกรธคุณเลย เพียง แต่น้อยใจแค่นั้น ที่คุณปฏิเสธผม ผมจะโกรธคุณลงได้ยังไง ”
ธนกฤตบอกกับหญิงสาวน้ำเสียงอ่อนโยน ที่ฟ่างเพิ่งได้ยิน นอกจากเสียงเย็นชาก่อนหน้านั้น
ฟ่าง จึงร้องไห้โฮ อีกรอบพร้อมกับกอดธนกฤต เอาหน้าซุกอก เขาไว้ไม่ปล่อย

                  “  ฟ่างดีใจ ที่คุณ ยกโทษให้ฟ่าง ฟ่างกลัวตลอดเวลาก่อนที่จะมา กลัวคุณจะโกรธจะเกลียดฟ่าง
                      ไม่ยอมมองหน้าฟ่าง จนฟ่างไม่รู้จะทำยังไงดี  ”
ฟ่างบ่นอุบอยู่ในอกธนกฤต

                    “  ผมยอมให้คุณทำอย่างนี่กับผมแค่หนเดียวเท่านั้น ลองคุณทำแบบนี้อีก ผมจะจับคุณตีก้นให้เข็ดเลย
                         โทษฐานที่ทำให้ชีวิตผมเป๋ไปเป๋มา ตลอดเวลา 2 เดือน ”
ธนกฤต กระซิบข้างหู ฟ่าง พร้อมเอามือเช็ดน้ำตาของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน

                       “  ฟ่างยอมทุกอย่างค่ะ ”
เงยหน้ามายิ้มให้ธนกฤต ในใจคิดไว้ ไม่มีทางอีกแล้วที่คุณจะหลุดมือฟ่างไปได้

                    “  เอาหล่ะ ๆ หยุดเป่าปี่ได้แล้ว หล่ะ  มีพวกสอดรู้  สอดเห็น อยู่แถว ๆ นี้ด้วย รู้มั้ย
                     เดี๋ยวเค้าจะหาว่าผมรังแกคุณ เกิดมาไม่เคยทำให้ผู้หญิงที่ตัวเองรักร้องไห้ซักครั้งเลยนะ ”  

ธนกฤตบ่น เมื่อมองไปเห็นหัวเจ้าเพื่อนซี้ นั่งแอบอยู่ หลังต้นชาเตี้ยๆ ใกล้ ๆ ศาลาที่เขากับฟ่างยืนอยู่  ผลุบ ๆ โผล่ ๆ
อย่างอยากรู้อยากเห็น   ฟ่างรู้ตัวจึงหันไปมอง ก่อนหน้าจะแดง จึงปล่อยมือจากธนกฤต แต่ ธนกฤต ไม่ยอม
แกล้งดึงรั้งฟ่างเข้ามาไว้กับอก
เจ้าตัวพยายามดิ้นให้หลุดจากอกธนกฤต คงเพราะอายเพื่อนหล่ะสิ ธนกฤต จึงแกล้งกอดไว้ซะแน่น
ก่อนที่จะเอามืออีกข้างไล่ เจ้าตัวสอดรู้ไปให้พ้น ๆ

                    “  ไม่เอาค่ะคุณกฤต อาย นุชกับคุณวัช ”
ฟ่างพยายามดันตัวออกห่างธนกฤต

                   “  ผมจะกอดคุณไว้อย่างนี้แหละ โชว์มันซะเลย  หึหึ  ให้มันรู้ไป ใครกันแน่จะอายมากกว่า
                       เราหรือไอ้พวก สอดรู้ ”  
ฟ่างได้แต่หน้าแดง เอาหน้าซบอกธนกฤตไว้ อืมมมม  รู้สึกดีจังเลย ตอนนี้ฟ่างโล่งใจ เหมือนยกภูเขาออกจากอก
หลังจากที่ต้องนั่งเศร้าตลอดเวลา 2 เดือน เงยหน้ามองธนกฤต เห็นสายตาเค้ายิ้มให้อย่างอ่อนโยน พร้อมก้มลงจูบเรือนผม
ฟ่างอย่างรักใคร่ ฟ่างหลับตาปี๋   หึหึ     ปั๊ดโธ่!!!  นึกว่าจะ  … จุ๊บ ซะอีก ว้า !!!  อดเลย


****************************

.                 ”  เพราะคุณนั่นแหละ ยุกยิก ๆ  เห็นมะ คุณกฤตเห็นเลย อดเห็นฉากเด็ดเลย ”
ชัญญานุชบ่น เมื่อ แอบฟังอยู่นาน หมั่นไส้ ธนกฤตที่ เพื่อนเราง้อเสียนาน ทำเล่นตัวอยู่ได้  ผู้ชายอะไร

                 “  โธ่คุณ  มาหลบใต้ต้นชาเตี้ย ๆ แค่นี้ เด็กอนุบาล ก้อเห็น ไปเหอะ ๆ ในเมื่อพวกเค้า
                      ปรับความเข้าใจกันได้แล้ว จะอยู่เป็น กขค ทำไม ให้เค้าทำอะไร ๆ สะดวกหน่อยสิ  ”

ธวัชกึ่งลากกึ่ง จูง ชัญญานุช กลับเข้าไปในไร่ ทั้งที่เจ้าตัว ยังหันมามอง เพื่อนตัวเอง อย่างอยากรู้อยากเห็น


สองหนุ่มสาวยังคงนั่งคุยกันที่ศาลา ฟ่างเล่าถึงเรื่องราวตลอดสองเดือนที่ผ่านมาให้ธนกฤต ฟัง ธนกฤต นั่งโอบ
เอวฟ่างไว้อย่างรักใคร่ส่วนใหญ่จะฟังหญิงสาว  โม้ ซะมากกว่า พูดจ้อย ๆ ไม่หยุด  ฟ่างเอาศรีษะ พิงไหล่ธนกฤตเอาไว้

                “  คุณจะยกโทษให้พี่ฟิวส์ได้มั้ยคะ ที่เค้า แกล้งคุณกฤต แบบนั้น พี่ฟิวส์แค่หวงฟ่าง
                  ไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายจิตใจคุณเลย ”
ฟ่างเอ่ยขึ้นมา ธนกฤต ในตอนแรก ก้อโกรธ ฐิรณัทร แต่ในเมื่อ ตัวฐิรณัทรยอมรับในตัวเขา แล้ว

                 “ผมยอมรับ ว่าตอนแรก รู้สึกโกรธ  แต่ในเมื่อพี่ชายคุณ เค้าอุตสาหต์ หวงคุณ ทำให้
                ไม่มีใครกล้ามาจีบ  มาวอแว คุณ ตลอดจนคุณมาเจอผม อันนี้ ถือว่า เจ๊ากันไปแล้วกันนะ ”
ธนกฤต อมยิ้ม

                  “  ขอบคุณค่ะ ที่คุณไม่โกรธ พี่ฟิวส์  เค้า ยอมออกค่าตั๋วเครื่องบินเพื่อให้ฟ่างมาง้อคุณ
                  นี่ถือว่า พี่ฟิวส์ ยอมรับในตัวคุณมากแล้วค่ะ ”

                  “  มันแน่อยู่แล้วนักข่าวเปิ่น ๆ เซ่อ ๆ ซ่า ๆ เตี้ย ๆ ล่ำ ๆ แถมไม่สวยแบบคุณนี่จะหา ผู้ชาย หล่อ ๆ ดี ๆ
                     เก่ง ๆ อย่างผม จะหาได้ที่ไหนอีกหล่ะ ถ้าเสียผมไป คุณคงต้องร้องไห้แง ๆ แน่ ๆ ”
ธนกฤตเข้าข้างตัวเองทำให้ฟ่างหน้ามุ่ย รู้หรอกนะว่าไม่สวยหน่ะ ย้ำอยู่ได้

                 “  อย่าหน้ามุ่ยไปเลย ยังไงซะ ผมก้อรักคุณเพราะคุณเป็นแบบนี้แหละ”
ทำให้ฟ่างสีหน้าดีขึ้น ก่อนที่จะดึงหญิงสาวให้หันหน้ามาเผชิญ กับเขา

                 “  คุณจะสวยไม่สวย ป ยังไงผมก้อจะรักคุณ เข้าใจมั้ย แม่นักข่าวจอมยุ่งของผม ”

ธนกฤตเอ่ยกับหญิงสาว ก่อนที่จะโน้มใบหน้าหญิงสาวเข้ามา จรดริมฝีปากของเขาลงไป ประกบกับริมฝีปากหญิงสาว
ฟ่างได้แต่ทำตาโต  ก่อนที่จะ หลับตาปี๋ เกร็งมือแน่น เพราะไม่เค้ย ไม่เคยให้ตายเหอะ    เหอะๆๆ   ก่อนที่จะโอนอ่อน
ผ่อนตามธนกฤต
ธนกฤต จูบหญิงสาวอยู่เนิ่นนานก่อนจะถอนริมฝีปาก  มองหน้าหญิงสาวที่ยังหลับตาปี๋อยู่  แต่ตอนนี้ฟ่างหน้าแดง
ต้องบอกว่าแดงก่ำเลยทีเดียว อดที่จะหัวเราะ หญิงสาวไม่ได้ พร้อมดึงฟ่างเข้ามากอดไว้

ตอนนี้ฟ่างหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ จนธนกฤตคงรู้สึกได้ ฟ่างได้ยินเสียงหัวเราะ ในลำคอของเขา  
ฟ่างไม่กล้ามองหน้าธนกฤต ได้แต่หลบตา อาย สายตาธนกฤตที่มองมาอย่างกรุ้มกริ่ม อยู่นาน

ธนกฤตลุกขึ้น ฉุดหญิงสาวลุกตาม

                 “  เอาหล่ะ เรากลับขึ้นเรือนกันเถอะเย็นมากแล้ว  สงสัยป่านนี้ พวกนั้นคง ใจจดใจจ่อ รอเราอยู่
                    ด้วยความอยากรู้อยากเห็นแล้วหล่ะ ”  
ธนกฤต จับมือฟ่างฉุดให้ลุก
ฟ่างลุกเดินตามธนกฤตอย่างว่าง่าย เดินออกมาจากศาลาคลอเคลียกัน กำลังจะเดินผ่านเข้าไร่เพื่อขึ้นเรือน ต้องชะงัก

                  “  นังฟ่าง  นังนักข่าว  ”  
เสียงที่เรียกทำให้ธนกฤต กับฟ่างหันมาพร้อมกัน

                   “  คุณอร  ( อร  ) ”
ธนกฤตกับฟ่าง เรียกเจ้าของเสียงพร้อมกัน

                   “  แก แก ทำให้ทุกอย่างของชั้นพังไปหมด คุณกฤต ต้องเป็นของชั้น แก ทำให้ชั้นเป็นแบบนี้
                    ต้องโดนตำรวจ ตามจับ ถ้าไม่มีแก ทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้ แก แก ชั้นรอแกมาตลอด ในที่
                      สุด แกก้อมาจนได้  หึหึหึ   ”
อรจิรา ยกปืนที่อยู่ในมือขึ้นเล็งไปที่ ฟ่าง

                    “  คุณอร เรื่องทั้งหมด ไม่เกี่ยวกับฟ่าง เพราะผมทั้งหมด  ผมไม่เคยรักคุณเลย  ผม เสียใจ เรื่องคุณกับผม
                      ทั้งหมดที่ผ่านมา   เพียงเพราะผม เป็นสายให้ตำรวจ เพื่อใกล้ชิดคุณเท่านั้น ผม.. ไม่เคยคิดอะไรกับคุณเกินเลย  
                       ผมขอโทษ ถ้าคุณจะยิง ก้อยิงผม ฟ่างไม่เกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย ”
ธนกฤต เอาตัวบังฟ่างไว้ อรจิรามองเห็น เจ็บแปลบในหัวใจ ฮึ

                     “ แสดงว่าตลอดเวลาที่ ผ่านมาคุณหลอกชั้นหรอ กฤต ขา ทำไมคุณทำกับอรแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่อรรัก
                          จริงใจกับคุณ แต่คุณกลับทำอรจเจ็บแสบนัก คุณรู้มั้ยตลอดสองเดือนที่ผ่านมา อรต้อง
                         หนีหัวซุกหัวซุน รอคอย นังนักข่าว ว่าเมื่อไหร่มันจะมา อรจะได้จัดการมันในเมื่อคุณหลอกอร  
                    ….. งั้นอย่าอยู่ด้วยกันทั้งคู่เลย ”
อรจิราเหนี่ยวไก เล็งไปที่ฟ่าง อย่างคนไม่ชำนาญนัก

เปรี๊ยง !!!  ฟ่างรู้สึกเหมือนตัวลอย ๆ  ก่อนที่จะล้มลงไป โดยมีธนกฤตล้มลงอยู่ข้าง ๆ บังตัวฟ่างไว้

ชั้น ๆ ๆ โดนยิงอีกแล้วหรอเนี่ย โอ๊ย จะบ้าตาย ทำไม ชั้นถึงโดนอยู่เรื่อยนะ พลางสำรวจตัวเอง
เจ็บตรงไหน นะเรา  โอ๊ย !!!  เลือด ๆ ๆ เลือดทั้งนั้น โดนยิง อีกแล้ว โอ๊ย !!!!  
แต่ !!!  เอ  ไม่เจ็บเท่าไหร่นี่นา แล้วเลือดมาจากไหน  ฟ่างหันไปมอง
คนที่นอนอยู่ข้าง ๆ เลือด ๆ ทั้งนั้น    คุณกฤต !!

                 “  คุณกฤต คุณกฤต ถูกยิง ไม่นะ คุณต้องไม่เป็นอะไร  ช่วยด้วยๆๆ ใครก้อได้ช่วยคุณกฤตด้วย
                   คุณกฤตถูกยิง  ”  

ฟ่างตกใจพร้อมตะโกนให้คนช่วย


**********************

+ + +ร่วมกันแสดงความคิดเห็น + + +

 
ร่วมกันแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น *
สามารถพิมพ์ข้อความได้อีก ตัวอักษร
- สำหรับสมาชิกจะได้รับสิทธิในการเลือกสีพื้นหลังและแนบไฟล์ได้
- บุคคลทั่วไป การเลือกสีพื้นหรือแนบไฟล์จะไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น หากอยากได้สิทธิพิเศษในการโพสต์ก็คลิก
สมัครสมาชิก เลย
กรอกข้อมูลส่วนตัว
ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กรอกข้อมูลที่นี่
โดย *
อีเมล์
สมัครสมาชิก คลิกที่นี่
- ใส่สีพื้นได้
- ได้นามแฝงประจำบอร์ด ไม่ซ้ำใคร
- อัพโหลดไฟล์ได้
สมาชิกกรอกข้อมูลที่นี่ ระบบจะดึงข้อมูลส่วนอื่นๆ มาให้โดยอัตโนมัติ
แนบไฟล์
แทรกรูปภาพได้ไม่เกิน 999 K, ไฟล์อื่นๆ (.zip, .swf) ไม่เกิน 500 K
รูปภาพต้องเป็น *.jpg หรือ *.gif เท่านั้น
ชื่อล็อกอิน *
รหัสผ่าน *