แผนที่เว็บไซต์ Sitemap หน้าแรกWebboard หน้าแรกHomepage   ดูดวง  Webindex thai

แผนรัก&l*;ฉบับ 2&g*;[[สายสืบหัวใจ]]..........ตอนที่ &nbs*;2
ณัฐณิชา
IP : 203.188.30.205

28 ธ.ค. 2548
เวลา 13:57:48 น.
เพี๊ยะ!!!!!!!  

ภาพถ่ายหลายภาพถูกปาใส่หน้าชายหนุ่ม

"  คนบ้า ต่อไปห้าม*มาหาน้องโดนัทอีกนะคะ  จบกันแค่นี้ค่ะ  โดนัทเกลียดที่สุดก็คือพวก
กระเทยเก๊กแมน  "    นางเอกสาวที่ชื่อโดนัทพูดทิ้งท้ายไว้   ก่อนจะ สะบัดหน้า...... พรื่ด
 จากคนที่หล่อนเพิ่งประทับรอยไว้ที่ใบหน้าอย่างอารมณ์เสีย เดินออกไปจากห้องทำงานของ
ก้องภพ แถมบ่นอุบอิบไม่หยุดตลอดทางเดิน

'  คนบ้า  เป็น…..ก็ไม่บอก ปล่อยให้โดนัทเสียเวลาคบอยู่ได้ตั้งนาน  นี่ถ้าไม่มีคนส่งรูปมาให้
ล่ะก็ คงโง่ไม่หายแน่ ๆ  '

ก้องภพเอามือลูบหน้าขาวเนียนของตัวเองที่เพิ่งจะโดนสัมผัสอย่างแรง จากนั้นก้มลงหยิบ
ภาพถ่ายที่น้องโดนัทเพิ่งทิ้งเอาไว้ขึ้นมาดู อาทิตย์นี้เป็นครั้งที่ 3 แล้ว ที่บรรดา น้องลูกเกตุ
 น้องโดนัท   กับน้องเชอรรี่ ต่างพากันบอกเลิกคบเขา พร้อมกับฝากรอยเอาไว้แทบทุกคน
 จนน่าแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น  ก้องภพมองดูรูปถ่ายมีรูปเขากับนายแบบที่หน้าใหม่หน้าเก่า
หลายคนที่เขาเคยไปกินข้าวด้วย ในระยะ 2*3 อาทิตย์ที่ผ่านมา

ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งที่โซฟาภายในห้องทำงาน หัวเราะเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อกี้ แทนที่
เขาจะเสียใจ แต่กลับโล่ง ก็ดีไปอย่าง  เขาก็ชักจะเบื่อ ๆ รำคาญน้องโดนัท น้องลูกเกตุซะ
แล้ว เริ่มออกจะรำคาญเสียด้วยซ้ำ  เพราะแต่ละคน มีแต่ความสวยอย่างเดียว แต่....เยื่อบุ
สมองไม่สั่งการ คุยอะไรด้วย   ก็เหมือนกับคนละภาษา เพราะคิดว่าตัวเองระดับ นางเอก
 นางแบบ คุณเธอแต่ละคนก็เอาแต่ใจกันทั้งนั้น  จนก้องภพเหนื่อยใจ  นี่ถ้าไม่ติดที่เขาต้อง
สานสัมพันธ์ไว้ เพื่อให้แต่ละคุณเธอยอมมาลงปกหนังสือของเขาล่ะก็ หึ

น้องลูกเกตุ น้องโดนัท คิดว่าเขาเป็นเกย์อย่างนั้นเหรอ หึหึ อดหัวเราะไม่ได้ เดี๋ยวนี้เขากลาย
เป็นเกย์ไปซะแล้ว  เสียงเคาะประตู ทำให้ชายหนุ่มเงยหน้า

" บอกอคะ เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ สาเห็นคุณโดนัท เดินออกไปยังกับพายุ "
  อรสา ฝ่ายประสานงาน เดินเข้ามาถามหัวหน้าอย่างเป็นห่วง

"  ไม่มีอะไรครับคุณสา น้องโดนัท มาบอกเลิกอีกคน แถมยังฝากรอยรักกับนี่เอาไว้ให้ผมด้วย  "
ชายหนุ่มยิ้ม แถมยังโชว์รูปกับรอยข้างแก้มให้ลูกน้องดู

" อีกแล้วเหรอคะ รายที่ 3 แล้วนะคะ เกิดอะไรขึ้นคะ "  

"  ใช่ครับ ผมก็ยังแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้น  และผมต้องรู้ให้ได้ว่าใครเป็นตัวการเรื่องนี้  "  
  ก้องภพหยิบ*ศัพท์บนโต๊ะทำงานขึ้นมากด*กรอกเสียงลงไปเมื่อปลายสายรับ

"  คุณสมบูรณ์เหรอครับ ผมอยากให้ช่วยอะไรนิดหน่อย "


XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX


" โอ้ย! ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว เหนื่อย ๆๆๆ ทำไม๊ ทำไมชีวิตของฉันต้องตามตามอีตาเกย์ภพนั่น
ด้วยนะ"    รินลดาทิ้งตัวลงโซฟาท่าทางเหน็ดเหนื่อยเต็มที่ หลังตามที่ตามติดก้องภพมาเป็น
อาทิตย์ที่ 3 แล้ว

"  แกมาหาฉันที่นี่เพื่อบ่นเหรอยะ ยัยริน "     เขมิกาเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำมาส่งให้หญิงสาวที่นั่ง
อยู่บนโซฟา    รินลดารับมาดื่มอย่างกระหาย  ก่อนจะหันมาตอบคำถามเพื่อนที่เดินมาทรุดตัวอยู่
เก้าอี้ใกล้ๆ

" ฉันไม่ได้บ่น แค่ระบายย่ะ  อืมม แล้วพี่ไข่ ไม่อยู่เหรอ เข็ม "  รินลดาเอ่ยถึงเขมทัตพี่ชายของ
เขมิกาเพื่อนสนิทของตัวเองตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ทั้งคู่เรียนจบพร้อมกัน พอจบปุ๊ป..
 เขมิกาก็ได้ทำงานเป็นนักข่าวบันเทิงที่นิตยสารดาราฉบับหนึ่ง   ส่วนเขมทัตพี่ชายของเขมิกา
 เป็นผู้จัดการโชว์รูมรถยนต์แห่งหนึ่ง

" อยู่โชว์รูมจ้า เห็นช่วงนี้ทำยอดทะลุเป้า ท่าจะโบนัสงามก็เลยขยันเป็นพิเศษ ปล่อยให้น้องสาว
คนสวยเฝ้าบ้านอยู่คนเดียว"   เขมิกาบ่นอย่างไม่จริงจังนัก คงเพราะมีกันอยู่แค่สองคนพี่น้อง
หลังจากที่บิดามารดาตายไปมีแต่พี่ชายของหล่อนช่วยทำงานหาเงินส่งหญิงสาวเรียนจนจบ
สมัยเรียนรินลดามักมาขลุกอยู่บ้านของเขมิกาเป็นประจำจนสนิทกับเขมทัตพี่ชายของหญิงสาว

"  แล้ววันนี้แกไม่ต้องไปเฝ้าคุณก้องภพอีกเหรอ "  

"  หยุดพักมั่งสิแก ฉันนะ เฝ้าตาเกย์นั่นมาตั้งเกือบ3อาทิตย์แล้ว ทั้งวันทั้งคืน ไม่มีเวลาหยุดเอา
เสียเลย    สองสามวันมานี่อีตาเกย์นั่นไม่รู้อุตริอะไร ขับรถเล่นทั้งวัน วนไปวนมาจนฉันเวียนหัว
ต้องคอยขับตาม  ซิกไปแซ็กมาแทบไม่ทัน   เผาผลาญพลังงานของชาติทิ้งเปล่า ๆ   ทำยังกับ
ตัวเองเป็นเจ้าของบ่อน้ำมันอย่างงั้นแหละ  แล้วอีกอย่างนะหมอนั่นเที่ยวเก่งชะมัดยาด  แกรู้มะ
บางวันฉันต้องไปนั่งเฝ้าหมอนั่น   เที่ยงคืนตีหนึ่งเชียว    จนยามต้องมาโบกไล่ให้ฉันกลับด้วย
 ฉันล่ะกลั๊วกลัวสักวันจะโดนพวกบ้ากามฉุดเอาน่ะสิ "    รินลดาเล่าไปทำคอย่นอย่างเสียว ๆ ไป
ทำเอาเพื่อนสาวที่นั่งฟังอยู่หัวเราะ

"  ถึงขนาดนั้นเลยเหรอแก  ฉันว่าแกตามพอสมควรก็พอมั้ง  แกตามเขาจนดึก ๆ ดื่น ๆ ขนาด
นั้น   ฉันล่ะห่วงสวัสดิภาพคนที่จะฉุดแกจัง อาจจะคอหักหรือสูญพันธุ์ ก็เป็นได้ "

"  ไอ้เข็ม  ฉันผู้หญิงนะยะคนที่ต้องกลัวต้องฉันสิ  "  

" จ้า... ผู้หญิงที่เป็นคาราเต้แค่สายดำกับมวยไทยนิดหน่อยค่นั้นเอง เนอะ " เขมิกาว่ายิ้มๆ

"  ก็เพราะเฮียเล้งน่ะสิบังคับให้ฉันไปเรียนคาราเต้กับมวยไทยเป็นเพื่อนตอนเด็ก ๆ  ไม่อย่างนั้น
ป่านนี้ฉันอาจจะกลายเป็นสาวหวาน ก็ได้ "   รินลดาบ่นทำเอาเขมิกาหัวเราะไม่หยุด

 " อย่างแกถึงไม่ต้องไปเรียนศิลปะป้องกันตัว  ฉันก็ไม่เชื่อหรอกว่าน้ำหน้าอย่างแกจะเป็นสาว
หวานได้ " เขมิกาหยุดคิดนิดหนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ  " ยังไงฉันก็ยังไม่ค่อยเชื่ออยู่ดีนั้นแหละว่าคุณ
ก้องภพเขาจะเป็นเกย์ดูยังไง๊ยังไงก็แมนเต็มร้อย เจ้าชู้ออกเสียขนาดนั้น "

" แกอย่าดูแต่ภายนอกนะไอ้เข็ม แกเคยอ่านข่าวมั้ยที่มีดาราคนนึงคบกับแฟนมา 7*8 ปี ถึงจะรู้
ว่าเขาเป็นเกย์เคยมั้ยเคยมั้ย ฉันว่าหมอนี่น่ะ    ทำตัวเจ้าชู้เพื่อปกปิดความเป็นเกย์  ของตัวเอง
แน่ ๆ    ไม่อย่างนั้น ป่านนี้ก็คงมีแฟนเป็นตัวเป็นตนไปแล้ว   ไม่มาทำตัวเป็นพ่อพวงมัยแบบนี้
หรอกน่า "    รินลดายิ้มอย่างสะใจเอ่ยต่อเมื่อเพื่อนกำลังจะอ้าปากเถียง

  "  ฉันมั่นใจ  นายนั่นเป็นเกย์แน่นอนแกอย่างเถียง  แต่ว่าช่วงนี้หมอนั่นคงจะจีบบรรดาน้อง ๆ
 หนู ๆ ยากเสียหน่อย ฮ่าๆๆๆ "

" แกทำอะไรยะ ไอ้ริน "

"  ฉันก็แค่อัดรูป ที่หมอนั่นควงบรรดาหนุ่ม ๆ ไปไหนต่อไปส่งไปให้บรรดาน้อง ๆ ของนายเกย์
นั่นดู แค่นี้เอง แต่ละภาพเด็ดดวงทั้งนั้น มีทั้งจับไม้จับมือ เดินเข้าโรงแรม โอ้ย ฉันเห็นแล้วขยะ
แขยงหมอนั่นเต็มทน ไม่รู้ป่านนี้เอดส์ถามหาหรือยัง  "  เขมิกาฟังแล้วส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วย

"  ความคิดยัยอินอีกล่ะสิ  ฉันว่าแกอย่างไปเชื่อยัยอินให้มากนักนะ ยัยนั่นเคยเป็นกิ๊กของคุณ
ก้องภพ ฉันว่ายัยนั่นกำลังมีแผนร้ายอะไรสักอย่าง แล้วหลอกใช้แก "

 " ขี้เกียจเถียงกับแกแล้ว แกนี่สาวกหมอนั่นขนานแท้เลยนะ ออกรับแทนตลอด  " รินลดาตัดบท
เขมิกาไม่ได้ตามติดก้องภพเหมือนหล่อน หลายครั้งที่หญิงสาวสะกดรอยตามหล่อนเห็นก้องภพ
 ไปนั่งทานข้าวกับผู้ชายด้วยกันบางหนหายเข้าไปในโรงแรมด้วยกันจริง ๆ นะ  ถึงแม้จะเป็นโรง
แรม 5 ดาวก็เถอะ  คนก็พลุกพล่านไม่รู้จักอายเลย

 "เออ แล้วเรื่องงานที่แกจะให้เพื่อนแกฝากฉันให้ล่ะ ไปถึงไหนแล้ว " รินลดาเปลี่ยนเรื่อง ขี้เกียจ
เถียงกับสาวกนายก้องภพ

" พี่สายังไม่ติดต่อมาเลย ไว้ถ้าได้จะ*ไปบอก"  เขมิกายิ้มเจ้าเล่ห์ส่งให้รินลดาก่อนจะเอ่ยต่อ

  " อ้อ  แล้วฉันหวังว่าเฮียเล้งคงไม่ตามมาก่อกวนแกที่งานใหม่อีกนะ "    ก่อนที่เขมิกาจะพูดอะไร
ต่อ   ทั้งคู่หันไปตามเสียงรถที่เข้ามาจอดภายในบ้านจัดสรร เงียบสักพักถึงได้ยินเสียงฝีเท้าเข้ามา
ภายในบ้าน

"  เย้ พี่ไข่กลับมาแล้ว "  รินลดาตะโกนก่อนจะวิ่งไปกอดแขนพี่ชายของเพื่อนอย่างสนิทสนม

"  พี่เห็นรถก็รู้แล้วว่ารินมา เป็นยังไงบ้างหางานใหม่ได้หรือยัง "  เขมทัตขยี้ศีรษะทุย ๆ ของ
เพื่อนน้องสาวเบา ๆ อย่างเอ็นดู

"  ยังเลยค่ะ กำลังรอยัยเข็มหาให้อยู่ วันนี้รินก็เลยมาขอข้าวเย็นทานที่นี่ค่ะพี่ไข่ ตอนนี้กระเป๋า
ฟีบค่ะ "

"  เอาสิ พี่ไม่ได้ทานข้าวกับรินมาหลายวันแล้ว  "

" น้อย ๆ หน่อยยัยริน นั่นน่ะพี่ชายฉันนะยะ " เขมิกาท้วง

"  ช่วยไม่ได้ฉันมีพี่ชายแต่เหมือนไม่มี คอยดูเหอะสักวันฉันจะยึดพี่ไข่มาเป็นพี่ชายฉันซะเลย "

"  ให้มันจริงเหอะ ฉันไม่รับคืนนะจะบอกให้ " เขมิกาพูดทิ้งท้าย


XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX


'วิธีดูเกย์ '

แต่ตัวดีเกินเหตุ หัวเข็มขัดตั้งในระนาบเดียวกับกระดุมและซิบกางเกง ความคลาดเคลื่อนไม่เกิน
 1 ซม. แต่งตัวเข้าเทรนตลอด การใช้เสื้อผ้าต้องเข้าชุดกัน และดูเป็นตัวของตัวเอง อาจจะมีผ้า
เช็ดหน้าติดตัว

' อืม  หมอนี่แต่งตัวดีจริง ๆ ตามหนังสือบอก เห็นมั้ยยัยเข็ม ข้อแรกก็ชัวร์แล้ว '

มีความสามารถในการทำงานที่ใช้ความสร้างสรรค์    สามารถหาเรื่องขำๆให้คนอื่นหัวเราะได้เรื่อยๆ
ชอบออกกำลังกายบางชนิด อย่าง ว่ายน้ำ แอร์โรบิค วิ่ง วอลเล่ย์บอล แบท การเพาะกาย

' ที่อ่านมา นายก้องภพ มีคุณสมบัติเป๊ะ ๆ เพราะเราเคยตามไปที่ฟิตเนสหนนึง เห็นอาจารย์ที่สอน
ก็หล่อระเบิด ล่ำบึ๊กเชียว  '  

มีคำราชาศัพท์หลุดออกมาบ้าง     เป็นครั้งคราว อย่าง อุ้ย, เก๋ไหมล่ะ, เลิศม๊ากกก การหยิบจับของ
 นิ้วก้อยที่ชี้ขึ้นจะบ่งบอกระดับความเป็นเกย์ สังเกตดีๆเขากันคิ้วหรือปล่าว   เป็นคนละเอียดอ่อน
 และอ่อนไหวง่าย ปากร้าย ด่าเจ็บ  ชอบทำตัวรังเกียดกระเทย เพื่อปกปิดความเป็นเกย์ในตัว ชอบ
เพลงคลาสสิค เพลงแจ๊ส โซล

'  อืมมม  อันนี้ยังดูไม่ค่อยออก คงต้องหาโอกาสได้พูดคุยไม่ก็เลียบเลียงเคียงถามคนใกล้ของอีตา
เกย์นั่นเสียแล้ว '  

รินลดา นั่งซุ่มอยู่ในรถของตัวเองที่จอดรออยู่หน้าตึก ที่บริษัทของนายก้องภพเช่าดำเนินการอยู่ที่
ชั้น 2 หญิงสาวเปิดหนังสือ วิธีดูเกย์ คร่าว ๆ  แรก ๆ หญิงสาวชักไขว้เขว  เมื่อเขมิกาพูดกรอกหู
หล่อนบ่อย ๆ ว่าก้องภพไม่ใช่

 หลาย ๆ วันมานี่บรรดาน้อง ๆ ของก้องภพ ที่มักจะตามติดชายหนุ่ม ชักเริ่มห่างหายไปทีละคน อาจ
จะเป็นเพราะว่า อาการเกย์เริ่มแสดง บรรดาสาว  ๆเลยรู้ตัว หรือไม่ก็รูปถ่าย  ของก้องภพถ่ายคู่กับ
หนุ่ม ๆ ที่หล่อนส่งไป  เลยทำให้ น้อง ๆ หนู ๆ ชิ่งหนีเสียก่อนก็เป็นได้ อิอิ สม

หญิงสาวเหลือบสายตาไปเห็นชายหนุ่มที่อยู่ในความคิดกำลังเดินออกมาจากตึก ก่อนจะหลบวูบไถล
ตัวเอนลงไม่ให้เป็นที่สังเกตได้ มาแล้ว เป้าหมายมาถึงแล้ว


ก้องภพเดินออกมาที่ลานจอดรถของบริษัท ตามปกติ เมื่อมาถึงรถของตัวเองชายหนุ่มหันขวับไป
สำรวจรอบ ๆ ตามปกติ เหมือนรู้สึกเหมือนมีเงาไหววูบที่หางตา ภายในรถคันเล็กสีขาวคันหนึ่ง  แต่
พยายามใช้สายตาเพ่งมองแล้ว กลับไม่มีใคร มีแต่ความว่างเปล่า ใช้สายตาสำรวจรถยนต์คันเล็กอีก
สักครู่ ยิ้มน้อย ๆ   ก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถ แล้วขับออกไป

รินลดาถอนใจอย่างโล่งอก เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ   ดีนะที่หลบทันไม่งั้น โดนจับได้แน่ ๆ  หญิงสาวรีบ
สตาร์ทรถขับรถตามรถยนต์คันสีดำ   ที่เพิ่งวิ่งออกไปหยก ๆ ตาย ๆๆ  จะตามนายเกย์นั่นทันหรือ
เปล่าล่ะเรา

วันนี้หมอนี่มาแปลก เปลี่ยนจากรถสปอร์ตสีบรอ์นที่ขับประจำมาเป็นรถคันสีดำที่หล่อนไม่คุ้นเลยแฮะ
 ไปเอารถใครมาขับหว่  รินลดาชักจะคันคะเยอกับวิกผมหยิกสั้นที่ใส่อยู่กับแว่นตาดำที่ใส่เพื่อพราง
ตัว  ค่อยยังชั่วหน่อยที่รถของก้องภพยังตีไฟเลี้ยวจอดรอเพื่อเลี้ยวรถออกสู่ถนนใหญ่อยู่ถึงตาม
ได้ทัน หญิงสาวได้คิดในใจ ถนนใหญ่รถก็ออกจะว่างจะจอดทำไม แต่ก็ดีจะได้ตามได้ทัน

หญิงสาวยังคงขับรถตามก้องภพ ไปเรื่อย ๆ แต่ทิ้งระยะห่างไว้ 3*4 ช่วงคันรถอยู่  นี่ถ้าไม่ติดเพราะ
เงิน หมื่นห้าล่ะก็ ฉันจะไม่เฉียดใกล้ผู้ชายอย่างก้องภพเลย ทุเ ร ศจริง ๆ    คงเพราะหล่อนมัวแต่คิด
นู่นคิดนี่ จนไม่ทันระวังตัว เมื่อเหลียวมองอีกทีรถของก้องภพ แยกหายออกไปตอนไหนไม่รู้


                                             เอี๊ยด!!!  โครม!!!!!  


  "  ชิบ…..  !!!    แล้วสิ  "


รินลดาถอดแว่นตาดำที่ใส่อยู่ออก สบถเบา ๆ   แล้วอึ้งไปประมาณ 10 วินาที  เมื่อรู้ตัว เห่อๆๆๆ ตาย
แน่ตู  โถๆๆๆ ชีวิต เอาไงดีหว่าเรา  หมื่นห้าในกระเป๋าที่ใช้ไปบ้างแล้ว ท่าจะปิ๋วปิ้วไปเสียแล้ว  ยังไม่ทันที่
หญิงสาวจะทำอะไร ชายหนุ่มเจ้าของรถ เปิดประตูรถเดินลงมาเคาะประตูกระจกของหล่อนที่นั่งคงนั่ง
นิ่งเป็นบื้ออยู่ในรถ อย่างหัวเสีย

 รินลดาไขกระจกรถลงแล้วส่งยิ้มที่คิดว่าหวานหยดสุด ๆ ส่งไปให้ชายหนุ่มที่ทำหน้าถ*ทึง ปราณนต์
ถอดแว่นกันแดดที่ใส่อยู่ก่อนจะ เอามือซ้ายพาดประตูรถก้มหน้าคุยกับหญิงสาวที่ยังนั่งอยู่ในรถ   มอง
เห็นหญิงสาวหัวฟู ที่กำลังฉีกยิ้มแหย ๆ มาให้ ปราณนต์คิดว่า หญิงสาวคนนี้ท่าทางคงจะเป็นคนที่มอง
โลกแคบอย่างแน่แท้ ก็เพราะตาชั้นเดียวของหล่อนเวลายิ้มให้เขา แทบมองไม่เห็นลูกตาดำเอาเสียเลย

"  ว่ายังไงคุณ จะเอายังไง "  ชายหนุ่มบอกอย่างหัวเสีย

"  เอ่อ เอาอะไรยังไงเหรอคะ "  รินลดาทำท่าข้าไม่รู้เรื่อง

"  ก็ที่คุณเอาหน้ารถของคุณ มาจูบบั้นท้ายรถผมนี่ไง  "  หญิงสาวเปิดประตูลงมาจากรถ  เดินไปสำ
รวจผลงานของตัวเองเมื่อตะกี้

"   โชคดีนะคะที่ชนเบา แหม ๆ รถคุณกับรถฉันน่ะ ต่างคนต่างกันชนบุบนิ๊ดสสเดียวเองนะคะ อีกอย่าง
รถฉันน่ะดูจะเสียหายเยอะกว่าคุณอีกแหนะ แถมรถคุณแพง ๆ แบบนี้มีประกันอยู่แล้วแหละ  " ร่ายมา
เสียยืดยาวเพื่อให้ชายหนุ่มที่กำลังยืนกอดฟังหน้าบึ้ง    ฟังหล่อนอยู่อาจจะใจอ่อนไม่เอาเรื่องเอาราว
  ชายหนุ่มมองนาฬิกาในข้อมือบ่นพึมพำเล็กน้อย

"  เสียเวลาจริง ๆ เชียว "  ชายหนุ่มบ่นอุบ

"  ถ้าคุณกลัวเสียเวลา คุณจะไปธุระของคุณก่อนก็ได้นะคะ "  หญิงสาวบอกชายหนุ่มอย่างใจป้ำ

รินลดาชักเริ่มรู้สึกคุ้นหน้า ชายหนุ่มคนนี้เสียเหลือเกิน เอ  หล่อนเคยเห็นที่ไหนน๊าาา กำลังพยายามนึก
ก่อนที่ชายหนุ่มคนนั้นจะพูดอะไรเสียง*ศัพท์ดังขึ้น

หญิงสาวพยายามสังเกตชายหนุ่มตรงหน้าว่าเคยเห็นที่ไหน ก่อนจะนึกขึ้นได้ จำได้แล้วหมอนี่นี่เองที่เป็น
ผู้ต้องสงสัยว่าคู่ขาของนายก้องภพคนแรก

"  เออ ฉันรู้แล้ว ก็ใกล้จะถึงตึกกันตพลแล้ว มองเห็นตึกอยู่ไหว ๆ เนี่ยแหละ แต่ ดันซวยเจอแม่สาว
แป๊ะยิ้มที่ไหนก็ไม่รู้  เอาหน้ารถมาจูบปั้นท้ายรถนายพอดี  เฮ้ย!    รถคันเก่งของนายไม่เป็นอะไรมาก
หรอกก็แค่กันชนบุบ  โอเค ๆ  นายรออยู่ที่ออฟฟิศฉันก่อนแล้วกัน "

 แป๊ะยิ้ม!   นายคู่ขาของนายเกย์ภพเอ้ยก้องภพนี่เรียกหล่อนว่าแม่สาวแป๊ะยิ้ม เป็นคำพูดดูถูกหล่อน
มากที่สุด ตั้งแต่เด็กจนโต หล่อนมักจะโดนล้อเสมอว่านังหมวยเล็ก ๆ ยังพอให้อภัยได้ แต่ใครเรียก
หล่อนแป๊ะยิ้มเมื่อไหร่ หึหึ เมื่อชายหนุ่มหันมาหาคู่กรณี เห็นแต่ตาเขียวปั๊ดส่งให้เขา เออนะ แทนที่เขา
จะเป็นฝ่ายโกรธ ยัยคนนี้มีสิทธิ์อะไรมาโกรธเขาเสียเอง ก่อนที่ทันได้พูดอะไรปราณนต์เห็นหญิงสาว
เดินอาดๆ เข้ามาถึงตัว

" โอ๊ะ "    
หมัดเล็ก ๆ ก็ชกเข้าที่ริมฝีปากของเขาอย่างเต็ม ๆ จนชายหนุ่มเซไปสองก้าวเพราะไม่ทันตั้งตัว จาก
นั้นรินลดาเอานิ้วโป้งปัดจมูกอย่างชื่นชมผลงาน โชคดีนะที่หล่อนเคยเรียนมวยไทยอยู่ระยะหนึ่งไม่งั้น
ไม่ได้ขนาดนี้หรอก ฮ่าๆๆๆ

"  จำไว้คราวหน้าอย่ามาเรียกฉันว่าแม่สาวแป๊ะยิ้มอีก คำ ๆ นี้ฉันล่ะเกลียดที่สุด "    ถึงแม้เวลายิ้มแล้ว
หล่อนจะเหมือนก็เถอะ   ก็หล่อนไม่ชอบนี่นาฟังทีไรหมัดไปก่อนความคิดทุกที เพิ่งจะมารู้ซึ้งก็เมื่อชาย
หนุ่มที่กำลังกุมปากของตัวเอง กำลังโมโห สุด ๆ

" เธอ ๆ ๆ ยัยแป ...."  กำลังจะเรียกแต่เพิ่งรู้รสชาติหมัดนั้น พอดีกับจราจรกำลังเดินเข้ามา

"  ตกลงกันได้หรือยังครับคุณ ตอนนี้รถติดยาวเหยียดไปหมดแล้วครับ  "

"  ผู้หมวดขา คือเราตกลงกันได้แล้วค่ะ  "  รินลดาส่งเสียงหวานสุด ๆ เวลาเจอตำรวจต้องเลื่อนยศ
ไว้ให้ก่อน

"  จ่าครับจ่า "  ตำรวจจราจรรีบแก้

"  ยังครับ ผมต้องให้ผู้หมวดช่วยขับรถของยัยแป....เอ่อ..... ของคุณคนนี้ไปจอดที่ตึกกันตพล
ตรงนู้น ด้วยนะครับ ระหว่างรอประกัน ผมไม่ไว้ใจคุณคนนี้ ดีไม่ดีเดี๋ยวขับรถหนีไป "    ชายหนุ่ม
ชี้ให้ตำรวจดูตึกกันตพลที่อยู่ใกล้ ๆ เขาพยักหน้านิดหน่อยก่อนจะหันมามองหญิงสาวตาลุกวาวปาน
จะเผาหล่อนให้เป็นจุล  ก่อนจะขึ้นรถของตัวเองแล้วขับออกไป รินลดาอดจะขำไม่ได้เมื่อเห็นรอย
เขียวปั๊ดที่มุมปากของชายหนุ่ม ก่อนจะขึ้นรถของตัวเอง บ่นพึมพำ

"  ถ้าผู้หมวดไม่มาด้วยฉันก็ขับหนีจริง ๆ แหละน่า  เชอะ อีตาคู่ขาเกย์เอ้ย  "


++++++++++++++++++++++++++++++++++++


พอรถของรินลดา เข้ามาจอดหน้าตึกกันตพล ซึ่งมีชายหนุ่มคู่กรณี ยืนรออยู่ก่อนแล้ว ด้วยอาการยืน
กุมริมฝีปากตัวเองพร้อมกับคุย*ศัพท์อย่างหัวเสีย หญิงสาวเดินลงมาจากรถด้วยอาการเริ่มจะสำ
นึกผิดนิด ๆ ( ที่แสแสร้ง ) ทำหน้าแหย ๆ ให้น่าสงสารที่สุด เมื่อเห็นตำรวจจราจรยังคงยืนอยู่ด้วย

"  เอาล่ะ ทีนี้คุณจะเอายังไงก็ว่ามา คุณทำให้ผมเสียเวลายังไม่พอ ยังมาชกผมอีก  แบบนี้เอาให้หนัก
เลยดีมั้ยนี่ แบบนี้กี่กระทงดีครับหมวด "  ผู้ชายอะไรปากร้ายปากจัด หญิงสาวกร่นในใจ

"  ฉัน ฉัน ขอโทษค่ะ คือเมื่อกี้ฉันลืมตัวไปหน่อย ก็เพราะคุณน่ะสิ มาเรียกฉันว่าแป๊ะยิ้มก่อนนี่  คุณรู้มั้ย
คำว่าแป๊ะยิ้มสำหรับฉันน่ะมันหยาบคายมากเชียวนะ "    ชายหนุ่มยืนกอดอกหรี่ตามองหญิงสาวอยู่  ก็
เจ้าหล่อนตาชั้นเดียว ผิวขาว ตัวเล็ก ๆ ซะขนาดนี้ เรียกว่าหมวยพันธ์แท้เชียวเวลายิ้มแต่ละที ทำให้อด
นึกถึงแป๊ะยิ้มไม่ได้

'  คำว่าแป๊ะยิ้มสำหรับฉันมันหยายคายมาก '  เขาสะดุดหู เคยได้ยินคำแบบนี้จากหญิงสาวอีกคน
 ' อีตาบ้า หยาบคายที่สุด คำว่าเจ๊สำหรับฉันมันน่าเกลียดมาก' ทำให้ปราณนต์นึกถึงผู้หญิงอีกคน  ก่อน
จะหันมาทำหน้าเคร่งดุ

"  แล้วจะเอายังไงคุณ  ผมเสียเวลามากแล้วนะ ถ้าตกลงกันไม่ได้ผมจะได้ให้ผู้หมวดจัดการ   "

"  จ่าครับไม่ใช่หมวด " ตำรวจรีบแก้ เมื่อยืนมองทั้งคู่เถียงกันสลับไปมา

"  คือว่าฉัน.... " เอาไงดีวะ หญิงสาวเกาหัวแกรก ๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก

เหอะๆๆ  รินลดา หันไปมองตำรวจจราจรที่ยังคงยืนอยู่ หล่อนกับตำรวจถูกโรคกันเสียที่ไหน ก่อนที่
หญิงสาวจะเอ่ยอะไร สายตาเหลือบไปเห็นเป้าหมายของหล่อน กำลังเดินออกมาจากภายในตัวตึกบริษัท
กันตพล  หญิงสาวทำตาโต ( ทั้งที่เล็กจิ๊ดเดียว) หันหลังให้เป้าหมาย

เมื่อก้องภพเดินมาถึงมองไปที่รถยนต์คันเล็กสีขาวที่จอดเคียงกันกับรถคันใหญ่สีดำ รอยยิ้มจุดขึ้นที่ริม
ฝีปากนิดนึงเมื่อเห็นรถคู่กรณี ก่อนจะลือนหายไป

"  เป็นยังไงบ้างณนต์ สวัสดีครับหมวด  อ้าว! ทำไมหน้าเขียวแบบนั้นล่ะ  "   ก้องภพถามปราณนต์ที่ยืน
หน้าตูมอยู่

 เมื่อสำรวจที่ใบหน้าจึงเห็นรอยแดงที่ริมฝีปาก มีเลือกซิบนิดหน่อยส่ายหน้าเล็กน้อย จึงควักผ้าเช็ดหน้า
ออกจากกระเป๋า ส่งให้ปราณนต์  พยักหน้าโบ้ยไปที่ริมฝีปากเพื่อน ปราณนต์รับมาก่อนจะเช็ดซับเลือด
รินลดาที่แอบเหลือบตาหยี ๆ ของตัวเองดูอยู่ ทำให้หญิงสาวยิ่งตาโตไปกว่าเดิม ( นิดนึง ) เมื่อมองเห็น
พฤติกรรมของชายหนุ่มทั้งคู่

สมองเริ่มสั่งการ   'มีผ้าเช็ดหน้า แต่งตัวเข้าเทรนตลอด การใช้เสื้อผ้าต้องเข้าชุดกัน และดูเป็นตัวของ
ตัวเอง '  หล่อนเพิ่งอ่านมาหยก ๆ

สันนิษฐานข้อแรก ผ่านเป๊ะ ๆ ทุกข้อ เห็นมั้ยยัยเข็มแกเถียงฉันไม่ขึ้นแน่    ยิ่งมองเห็นชายหนุ่มทั้งสอง
คนยืนกอดอกซุบซิบ ๆ กันอยู่  สุดท้ายก้องภพผละจากชายหนุ่มหน้าบึ้งเดินไปสำรวจที่รถทั้งสองคัน
 เดินไปเดินมาสักพัก เอามือกอดอกหรี่ตาสำรวจใบหน้าของเด็กสาวตรงหน้าก่อนจะเอ่ยเนิบ ๆ

" จากที่ผมประเมินดูคร่าว ๆ แล้ว ค่าซ่อมไม่เท่าไหร่หรอกน่าจะไม่เกินสามหมื่น  "    ก้องภพประเมินราคา

" หา!!!!!!   อะไรนะ! ไม่เกินสามหมื่น  เอิ๊ก  "   ไม่เกินสามหมื่น ไม่เกินสามหมื่น ฮ่า ๆๆ ฮิๆๆ เอิ๊ก ๆๆๆ
 โถๆๆๆ    ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวหล่อนเหลือไม่เท่าไหร่เอง


 วิ๊ว ….วิ๊ว….วิ๊ว

 ได้ยินแค่นั้น รินลดาก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย แต่ก่อนที่สติจะดับวูบได้ยินเสียงแว่ว ๆ มา

" เฮ้ย เป็นลมไปแล้วนายณนต์ แล้วทีนี้ใครจะเป็นคนแบกล่ะ หนักขนาดนี้  " ก้องภพหันไปถามเพื่อนถึง
หญิงสาวที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมแขนเขา


+++++++++++++++++++++++++++++++++++


" อุ๊บ! อุ๊ย !  ซี๊ด! เบา ๆ หน่อยสิเจ็บนะเว้ย  ผู้หญิงอะไรมือหนักชิบโป๋ง มือหนักเหมือนยัยน้ำไม่มีผิด "
ปราณนต์บ่นอุบอิบไม่หายโดยมีก้องภพนั่งทายาให้อยู่อย่างจำใจ

"  ทน ๆ เอาหน่อยสิวะ แค่นี้เอง แล้วทำไมฉันต้องเป็นคนมาทายาให้นายด้วยนะ "  

" ก็เพื่อนนายนะสิ ป่านนี้ยังไม่หายงอนฉันสักที ไอ้ฉันยังไม่รู้เลยว่าคุณเธองอนเรื่องอะไร  "  

"  ก็เรื่องเดิม ๆ นั่นแหละ กลัวขึ้นคาน  "  ก้องภพพูดติดตลก ขณะที่มือยังทายาให้เพื่อน

"  ใช่ว่าฉันไม่อยากแต่ง แต่…มันยังไม่พร้อม ฉันยังทำงานให้บริษัทคุณลุงอยู่ "

"  อย่าไปสนในไอ้น้ำ มากนัก ฉันว่านายต้องทำใจว่ะเพื่อน นายเลือกใครไม่เลือก ดันไปเลือกยัยนี่มาเป็น
แฟน นิสัยประหลาด ๆ แบบนี้ ต้องทำใจ "   ก้องภพเอามือตบบ่าเพื่อนเบา ๆ เป็นเชิงปลอบ ก่อนจะโบ้ย
หน้าไปทางหญิงสาวที่นอนอยู่บนโซฟาในออฟฟิศของปราณนต์

"  เราจะเอายังไงดีกับยัยแป๊ะยิ้มคนนั้น "  ก้องภพเรียกตามที่ปราณนต์บอกใน*ศัพท์

"  ฉันขอเตือนนายว่าอย่าไปเรียกเจ้าหล่อนว่าแป๊ะยิ้ม ไม่เช่นนั้นนายจะเป็นแบบนี้ " ปราณนต์ยื่นผลงาน
ของหญิงสาวให้ก้องภพดูอีกรอบ ชายหนุ่มได้แต่หัวเราะ

หญิงสาวเริ่มรู้สึกตัว ได้ยินเสียงคนคุยกันแว่วเข้ามาในโสตประสาทแต่จับใจความไม่ได้  ลืมตาช้า ๆ มอง
เห็นเพดานสีขาว ก่อนจะสำรวจไปรอบ ๆ ว่าตอนนี้หล่อนอยู่ไหนกันแน่

รินลดาแทบร้องกรี๊ด เมื่อสายตาตวัดไปเห็น ผู้ชายสองคน นั่งแทบชิดกันเท่านั้นยังไม่พอ นายก้องภพยัง
เอามือไปโอบคู่ขาของตัวเอง ( คิดไปนู่น ) ไอ้พวกวิปริต ทุเรศ ๆๆๆ ที่สุด ยังมีฉันนอนหัวโด่อยุ่ทั้งคนยัง
ทำอะไรวิตถาร ได้ไม่อายใครเลย   จึงได้แต่แกล้งหลับตาลง ฟังเสียงผู้ชายเอ้ยเกย์สองคนคุยกัน หญิง
สาวกร่นในใจปากขมุบขมิบ

ก้องภพอดจะยิ้มไม่ได้เมื่อเดินมาดูสาวหมวยผมหยิก ตาชั้นเดียว ที่แกล้งนอนหลับ เพราะตอนนี้หนังตา
ของเจ้าหล่อนเต้นดุ๊บ ๆ    จึงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ มองเห็นไฝเม็ดเล็ก ๆ ที่มุมปากของหญิงสาว คาดการณ์
ดูแล้วน่าจะเป็นสาวช่างพูดอย่างแน่นอน   ก้องภพหันไปพยักเพยิดกับปราณนต์ ที่นั่งยิ้มอยู่ใกล้ ๆ

 " เอาไงดีนายภพ คู่กรณีเป็นลมแบบนี้ "  

"  หลับอุตุเป็นแมวนอนอืดไม่ยอมตื่นแบบนี้ มันน่าจะปล้ำซะให้เข็ด."    ก้องภพหยอดทิ้งท้ายไว้ ได้ผล
แมวนอนอืดที่แกล้งหลับตลอด สะดุ้งตื่นขึ้นมา ยิ่งตกใจยิ่งขึ้นเมื่อใบหน้านายเกย์ภพเอ้ยก้องภพอยู่ห่าง
ไม่ถึงคืบ ก่อนจะหน้าแดงเด้งดีดตัวผึง ไปนั่งมุมโซฟาให้ห่างอย่างรังเกียจ  แล้วโวยวายทันที

"  จะบ้าเหรอ พวกคุณจะปล้ำฉันได้ไง ก็พวกคุณเป็น เกะ…   "   โชคดีที่หยุดไว้ทัน เมื่อเห็นคนนึงนั่งกอด
อกอยู่โซฟาใกล้ ๆ  ส่วนอีกคนนั่งอยู่ที่โซฟาเดียวกันกับหล่อน มองมาที่รินลดาเลิกคิ้วเป็นคำถามพร้อมกัน

"  หืม เป็นอะไรนะ "  ชายหนุ่มที่นั่งโซฟาเดียวกับหล่อนถามขึ้น

"  เอ่อ….. คือจะบอกว่าดูแล้วน่าจะเป็นคนดีเสียขนาดนี้ "     ปากชมแต่แววตาของรินลดาแสดงออกอย่าง
เห็นได้ชัดว่ารังเกียจ

ก้องภพกับปราณนต์หัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน เมื่อเห็นหญิงสาวคนเดียวในห้องจ้องมองมาที่ทั้งคู่สลับกัน
อย่างไม่ไว้ใจ  

"  ไม่รู้ด้านไหนหน้าด้านไหนหลังแบบนี้ ใครจะไปมีอารมณ์ทำอะไรคุณ " ก้องภพว่ายิ้ม ๆ มองมาที่รินลดา

" เอ๊ะ หมายความว่าไง "  หญิงสาวเหวใส่ อย่างเอาเรื่อง

"  เอาล่ะในเมื่อตอนนี้คุณฟื้นจากอาการแกล้งเอ้ยเป็นลมแล้ว เราก็มาคุยกันเรื่องค่าเสียหายกันต่อ  "  
 ก้องภพเอ่ยขึ้น  เมื่อเห็นอาการของหญิงสาวเป็นปกติมากกก

"  เอ่อ เหอะๆ แหะ ๆ คือว่า…..ฉัน คือว่า…..ฉัน ฉัน  "   จะบอกว่าไม่มีตังค์คงเสียฟรอม์แย่

"  ผมบอกไปแล้ว ค่าซ่อมน่าจะประมาณสามหมื่น ถ้าซ่อมเสร็จผมต้องส่งใบเสร็จไปให้คุณได้ที่ไหน "  

" คือว่า….ฉัน....คือว่า...... "

"  ว่าไงครับ  "  ก้องภพนั่งกอดอกสบายอารมณ์ถามหญิงสาว เมื่อเห็นหญิงสาวเงียบไปนานจึงพูดต่อ

 "  ถ้าตกลงกันไม่ได้สงสัยต้องให้เจ้าหน้าทีตำรวจจัดการว่ามั้ยนายณนต์ "    ก้องภพขู่หญิงสาวหน้าตา
สบาย ๆ ไม่เคร่งเครียด    แต่ตอนนี้คนที่เครียดกลับเป็นสาวหมวยตรงหน้า

" คือฉัน….ฉัน "  รินลดาอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะลุกพรวดขึ้นยืน "  ฉันขอ*ศัพท์ก่อนค่ะ  "  

" เฮ้ยไอ้ริน ฉันอยู่ต่างจังหวัด มาทำข่าวพี่บอยอยู่เชียงราย แกลอง*หาพี่ไข่ดูแค่นี้ก่อนนะกำลังสัมภาษณ์
พี่บอยอยู่ " วางสายจากเขมิกา รินลดากดหาเขมทัตแต่ชายหนุ่มเข้าประชุมจึงได้แต่ฝากข้อความกับเลขา
 สุดท้ายกด*หาพี่ชายที่เป็นที่พึ่งสุดท้าย

" เฮียเล้ง นะ ช่วยกิมย้งเอ้ย รินหน่อย รินซื่อบื้อเองที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ สามหมื่นเองนะ นะ เฮียเล้งสุดหล่อ  "  
หญิงสาวกระซิบเบา ๆ เอามือป้องปากกับ*ศัพท์ที่หล่อนไปแอบยืนคุยเสียมุมห้อง สายตาเหลือบดูคู่กรณี
ตลอดเวลาเหมือนไม่ไว้ใจ

"  ถ้าฉันช่วยแก ฉันก็โดนป๊าเล่นงานน่ะสิ ช่วยตัวเองนะน้อง เฮียช่วยไม่ได้  อ้อ ถ้าอยากให้ช่วยแกก็กลับบ้าน
สิรับรองจะไปเดี๋ยวนี้เลย "  เสียงปลายสายบอกอย่างไม่สนใจใยดี

"  เฮียแล้วเฮียจะให้รินทำยังไง อย่าใจร้ายกับน้องสาวตาดำ ๆ เลยนะ เฮีย "    รินลดาใช้เสียงอ้อนสุด ๆ
 แต่ไม่เป็นผล ปลายสายยังใจแข็ง

"  โธ่ ไอ้พี่ชายใจดำ "  หญิงสาวบ่นเล็กน้อยเมื่อวางหู ก่อนจะหันมายิ้มให้ชายหนุ่ม 2 คนในห้องอย่างแหย
สุด ๆ

 "  ว่ายังไงครับ "  ก้องภพถามเมื่อแม่สาวหมวยหันมายิ้ม

" คือว่าตอนนี้ฉันติดต่อเพื่อนไม่ได้เลย ไม่ใช่ว่าฉันจะเบี้ยวค่าซ่อมรถคุณหรอกนะ แต่ ว่าเราน่าจะตกลงกัน
ได้นะคะอย่าเพิ่งให้ถึงตำหร่ง ตำรวจเลย ค่ะ "  

"  คุณชื่ออะไร " ก้องภพถามหญิงสาวทำเอารินลดางง ตอนแรกนึกว่าเขาจะเล่นงานหล่อนเสียอีก

" เอ่อ ริ…เอ้ยเขมิกาค่ะ   "  รินลดาอ้างชื่อเพื่อนส่ง ๆ ไป  ก้องภพพยักหน้าเอ่ยกับหญิงสาว

"  อืมม คุณเขมิกา งั้นคุณก็บอกมาว่าจะเอายังไง ถ้าตกลงกันไม่ได้ผมคงต้องเรียกตำรวจมาจัดการก็
แล้วกัน   "    เฮ้ย  เอาจริงเหรอเนี่ย พยายามส่งสายตาที่หยิบหยี ไปให้ชายหนุ่มอย่างอ้อนวอน ทั้ง ๆ
 ที่รู้อยู่ว่า ไม่ได้ผล (ก็นายนี่เป็นเกย์นี่นา )

" คือว่า ฉันว่า คือ เรื่องแค่นี้คุณจะเอาฉันนอนซังเตเลยเหรอ คุณไม่เห็นใจผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ตาดำ ๆ บ้าง
เลยเหรอ  ตอนนี้ฉันตกงานอยู่ (เพราะไอ้พี่ชายใจร้าย) พ่อก็ไม่สบาย ( เพราะวัน ๆ กินแต่หมูหันคอเลสเตอ
รอลสูงจนหมอต้องสั่งห้าม ) พี่ชายก็ทำงานหาเช้ากินค่ำ( ทำงานตอนเช้าตอนค่ำไปดินเนอร์กับสาว ๆ  )  
ฉันจะรีบหาเงินมาใช้หนี้ให้ นะ นะ  "  เป็นครั้งแรกที่รินลดา พูดเสียงอ้อนกับชายหนุ่มทั้งคู่ตรงหน้า

" หึหึ เอายังไงดี ณนต์ "
 ก้องภพหันไปถามความเห็น ปราณนต์ยักไหล่เล็กน้อย ส่งสายตาบอกว่าแล้วแต่นาย ก่อนที่ก้องภพจะพูด
อะไรกับแม่สาวร่างป้อมตาหยีหัวฟูตรงหน้า  ประตูห้องก็เปิดผึงออกมาโดยไม่มีการเคาะ

 "  สายฉันรายงานมาว่า พวกคุณสองคนอุ้มผู้หญิงที่ไหนไม่รู้เข้ามาในห้องนี้ ไหน... แม่นั่นอยู่ไหน  "  
 รินลดาจำผู้หญิงสวยคนนี้ได้ หล่อนเคยเจอน้ำใสไปกับนายก้องภพหลายหน

 น้ำใสปราดสายตาไปทั่วห้อง จนมาหยุดที่ผู้หญิงในห้อง จากนั้นก็เดินอาด ๆ มาถึงที่หล่อนกำลังยืนอยู่
ก่อนจะใช้สายตาเอ็กซเรย์หล่อนตั้งแต่หัวจรดเท้า แม่คนนี้ท่าทางจะยังเด็กเสียเหลือเกินอายุไม่น่าจะเกิน
 21*22 ดู จากการแต่งตัวแม่เด็กคนนี้แล้ว เสื้อยืดกางเกงยีนต์ ผมหยิกฟูสั้น ตาหยิบหยีชั้นเดียวหันไป
หาชายหนุ่มทั้งสองคน

" เนี่ยน่ะเหรอ ฉันนึกว่าจะสวย ที่แท้แม่นี่ก็ไม่ได้เสี้ยวของฉันเลย  " ก้องภพได้แต่นั่งอมยิ้ม ส่วนปราณนต์
แม้จะอยากยิ้มแต่ต้องรีบปฏิเสธ

" น้ำ......มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะ " ปราณนต์เดินเข้ามาจับมือหญิงสาวไว้

" ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิดแล้วแม่นี่มาอยู่ในห้องนี้ได้ไง " น้ำใสสะบัดมือ

"  ฉันไม่ใช่แม่นั่นแม่นี่ " รินลดาโต้ ทำเอาน้ำใสหันกลับมาเอ็กซเรย์อีกรอบ

"  นี่แม่หนู ถ้าเธอคิดจะเอาหน้าเด็ก ๆ ใส ๆ ของเธอมาหลอกล่อหวังอะไรกับผู้ชายสองคนนี่ล่ะก็ ฉันขอ
บอกนะว่าเสียใจ หน้าตาพื้น ๆ  อย่างเธออย่าพยายามเลย ต้องสวยดูดีแบบฉันนี่ ฮึ จ ะบอกให้นะเธอกับ
ฉันน่ะความสวยมันคนละระดับ  "  น้ำใสกอดอกเชิดหน้าใส่แม่เด็กสาวตรงหน้า


"  ไม่ใช่แค่ความสวยหรอกนะที่คนละระดับ ความแก่ป้าน่ะก็กินขาดเหมือนกันด้วยสิ "  รินลดาโต้กลับสาว
สวยตรงหน้า ด้วยอาการเหลืออด เกิดมาก็เพิ่งเคยเจอะเคยเจอคนอะไรหลงตัวเองชะมัด จากที่เคยสงสาร
สมเพชเรื่องที่โดนนายเกย์ภพหลอกมลายหายไปทันที หนอยมาว่าฉันหน้าตาพื้น ๆ ความสวยก็ไม่ได้

 ยิ่งทำให้ก้องภพกับปราณนต์ยิ้มกว้างขึ้น แต่ต้องรีบอุดหู

"  กรี๊ด!!  ณนต์ นายบ๊วย ดู ดู๊  แม่เด็กบ้าคนนี้ว่าฉันเป็นป้า ยัยเด็กบ้า  "
 น้ำใสพูดพลางชี้นิ้วไปที่เด็กสาวตรงหน้า คำว่าป้าสำหรับหล่อนมันหยาบคายที่สุด น้ำใสเดินอาด ๆ เข้าไป
หารินลดา

"  เฮ้ย ! ซวยแล้วมั้ยล่ะ ภพนายพาเด็กคนนี้ออกไปก่อนเดี๋ยวคุณน้ำฉันจัดการเอง " ปราณนต์หันไปบอก
ก้องภพ

ก้องภพพยักหน้าก่อนจะเดินเข้ามาลากแขนของหญิงสาวเดินออกจากห้องทำงานของปราณนต์

( โปรดติดตามตอนต่อไป )

+ + +ร่วมกันแสดงความคิดเห็น + + +

 
ร่วมกันแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น *
สามารถพิมพ์ข้อความได้อีก ตัวอักษร
- สำหรับสมาชิกจะได้รับสิทธิในการเลือกสีพื้นหลังและแนบไฟล์ได้
- บุคคลทั่วไป การเลือกสีพื้นหรือแนบไฟล์จะไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น หากอยากได้สิทธิพิเศษในการโพสต์ก็คลิก
สมัครสมาชิก เลย
กรอกข้อมูลส่วนตัว
ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กรอกข้อมูลที่นี่
โดย *
อีเมล์
สมัครสมาชิก คลิกที่นี่
- ใส่สีพื้นได้
- ได้นามแฝงประจำบอร์ด ไม่ซ้ำใคร
- อัพโหลดไฟล์ได้
สมาชิกกรอกข้อมูลที่นี่ ระบบจะดึงข้อมูลส่วนอื่นๆ มาให้โดยอัตโนมัติ
แนบไฟล์
แทรกรูปภาพได้ไม่เกิน 999 K, ไฟล์อื่นๆ (.zip, .swf) ไม่เกิน 500 K
รูปภาพต้องเป็น *.jpg หรือ *.gif เท่านั้น
ชื่อล็อกอิน *
รหัสผ่าน *