แผนที่เว็บไซต์ Sitemap หน้าแรกWebboard หน้าแรกHomepage   ดูดวง  Webindex thai

ดวงใจปีศาจ 3(Demon's precious) (นิยายแนวเซ็กซี่+แฟนตาซีค่ะ)
Meena
IP : 203.188.30.205

28 ธ.ค. 2548
เวลา 13:23:25 น.
"น้ำ" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าร้องขอจากร่างผู้ป่วย แผ่วเบา ล่องลอ ย

เปลวบุปผามองดูมนุษย์ตรงหน้า แล้วตอบสนองตามเสียงเรียก นางรินน้ำที่ตักจากลำธารใส่จอกน้ำใบเล็ก ทรุดตัวลงข้างๆ ประคองศีรษะคนป่วยขึ้น จ่อถ้วยน้ำเข้ากับริมฝีปากแห้งผากของชายหนุ่ม ให้น้ำชุ่มฉ่ำไหลเข้าลำคอ

“ท่านแม่หรือ…*” เธียรธรรมเรียกออกมาราวละเมอ ดวงตายังปิด นึกไปว่าหญิงที่อยู่กับตนเป็นมารดา

“ไม่ใช่” เสียงสตรีปฏิเสธเรียบๆ

คนป่วยพยายามปรือเปลือกตาหนักง่วงงุนขึ้นเพื่อมองดู สตรีแปลกหน้าที่อยู่ตรงนี้เป็นผู้ใดกัน

“ท่าน... เป็นใคร...” คำพูดที่หลุดออกมาเชื่องช้า เลื่อนลอย ราวกับอยู่ในภวังค์ เวลานี้แม้ตัวชายหนุ่มคงไม่สามารถแยกได้ว่าคนตรงหน้ามีตัวตนอยู่จริงหรือเป็นเพียงจินตนาการ "ข้าตาย…แล้วหรือ*"

"เจ้ายังไม่ตาย ข้าช่วยเจ้าไว้"

รับรู้ดังนั้น ชายหนุ่มพยายามกวาดมือหา เพื่อจับยึดบุคคลผู้มีพระคุณตรงหน้าไว้ “ขอบคุณมาก...” พูดได้แค่นั้น ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราอีก รอยยิ้มแต้มริมฝีปาก

กระนั้นมือของทั้งสองยังประสาน...

เปลวบุปผาเหลือบตามองสองมือแนบชิด นางรู้สึกถึงความอบอุ่นผ่านจากฝ่ามือมนุษย์หนุ่ม เหมือนดังที่นางรู้สึกตอนที่อยู่ในอุ้งมือของเขาในร่างแมงมุมสีดำตัวน้อย ดวงตาของเขาที่มองมาด้วยความห่วงอาทรสัตว์ร่วมโลกตัวหนึ่งทำให้นางต้องใจ ด้วยเหตุนี้นางจึงติดตามเขา และได้ช่วยเหลือชีวิตของเขาไว้

นานเหลือเกินที่นางอยู่ตัวคนเดียวไร้พวกพ้อง...

นานเหลือเกินที่นางไม่ได้สัมผัสความอบอุ่นเช่นนี้...



ดวงใจปีศาจ(Demon's Precious)
บทที่ 3  ดวงใจที่สั่นระรัว
By Meena



เปลือกตาเธียรธรรมค่อยๆ กะพริบเปิด ดวงตายังปรับสภาพไม่ดีนัก ภาพที่เขาเห็นจึงเป็นแค่ภาพของกลุ่มสีเลือนลางเท่านั้น เปลือกตาปิดและเปิดอีกครั้งหนึ่ง คราวนี้สายตาปรับรับภาพได้ดีขึ้น ชายหนุ่มกวาดตาดูรอบๆ อย่างเลื่อนลอย มึนงง

...หลังคาแปลกตา สัมผัสของที่นอนไม่คุ้น…

ฉับพลันดวงตาชายหนุ่มเบิกโพลง ความทรงจำไหลบ่าเข้ามา

เขาตกลงมาจากหน้าผา!

เธียรธรรมขยับลุกทันที หากร่างกายที่บอบช้ำยังไม่สามารถรับการเคลื่อนไหวได้ ชายหนุ่มหลุดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดมาหนึ่งคำ ก่อนลำตัวจะร่วงลงกับที่นอนอีกครั้ง

"เรายังไม่ตาย … ที่นี่ที่ไหนกัน*" ความโล่งอก ปะปนไปกับความสับสน งงงวย

สถานที่ที่เขาอยู่ตอนนี้ ดูแล้วเป็นโรงเรือนปลูกสร้างสำหรับใช้เป็นที่อยู่อาศัย รูปทรงเป็นแบบง่ายๆ เล็กๆ พออยู่ได้ พื้น ฝาผนัง หลังคาคลุม เครื่องเรือน ทุกอย่างทำด้วยไผ่ ที่ทางสะอาดเรียบร้อย ที่นี้สมควรเรียกว่ากระท่อมมากกว่าบ้าน

เธียรธรรมไม่รู้เลยว่าสถานที่ที่เขาอยู่ตอนนี้ เดิมเป็นถ้ำ เป็นรังของปีศาจแมงมุม ซึ่งนางได้นิรมิตให้ปรากฏเป็นกระท่อม นางเกรงว่ามนุษย์ธรรมดาจะตกใจกลัว หากรู้ความจริงว่าแท้จริงแล้วเขาอยู่ที่ใด

แพทย์หนุ่มพยายามใช้สติพิจารณา ตอนนี้ตนเองรอดชีวิตแล้ว ต่อไปจึงควรตรวจสอบร่างกายว่ามีตรงไหนบาดเจ็บบ้าง ชายหนุ่มเริ่มลำดับสำรวจ อันดับแรกชายหนุ่มลองขยับแขนทั้งสอง มันสามารถขยับได้ แสดงว่าไม่ได้หักหรือเคล็ดแต่อย่างใด ทีนี้ทดลองหายใจเข้าลึกๆ กับขยับแขนยกขึ้น เขารู้สึกเจ็บแปลบที่ชายโครง ต่อไปก็ช่วงขา…

ซี่โครงหักกับขาขวาเคล็ด… เป็นบทสรุปหลังจากสำรวจคร่าวๆ … แล้วก็หัวแตก ชายหนุ่มถอนหายใจ เขาคงเคลื่อนไหวร่างกายไปไหนมาไหนไม่ได้สักพัก…

เขาจะทำอย่างไรต่อไปดี

ถ้าเขามาอยู่ที่นี่ได้ ต้องมีคนมาช่วยเขาไว้… แต่ใครล่ะ*

หรือหญิงนางนั้น ผู้มีพระคุณท่านนั้น…ไม่ใช่ความฝัน…

ความทรงจำระหว่างที่เขาหมดสติช่างเลือนลาง เพียงจำได้ว่ามีสตรีนางหนึ่งคอยดูแลเขา และเป็นผู้ฉุดรั้งเขาจากความตาย…

ไม่ต้องห่วง ข้าจะไม่ให้เจ้าตาย

ประโยคนั้นแทงทะลวงเข้ามาในหมอกทึบแห่งห้วงสติ มันราวกับเป็นคำสัญญา เป็นคำสั่ง หากเมื่อเวลาของความตายแค่เอื้อม มันเป็นคำที่ปลอบประโลมยิ่ง แล้วตัวเขาเองก็รู้สึกว่าเจ้าของเสียงนั้นได้ทำตามคำพูดจริงๆ!

"เจ้าฟื้นแล้ว" น้ำเสียงเล็กสูงเยี่ยงสตรีเอ่ยเรียบๆ

เธียรธรรมหันหน้าไปทางต้นเสียง สายตาชายหนุ่มจับจ้องไปที่ร่างเล็กบอบบางของสตรีนางหนึ่งที่เดินเข้ามาทางประตูกระท่อม แสงแดดเวลาเที่ยงสาดส่อง ทำให้เห็นเงาลางของช่วงแขนและขาใต้ร่มผ้า… ชายหนุ่มต้องหลับตาลง เมื่อแสงตะวันทิ่มแทงสายตา ทำให้พร่ามัวเหลือเกิน

"รู้สึกอย่างไรบ้าง*"

เสียงเล็กใส หากกังวาลราวระฆังทองคำดังอยู่ข้างๆ

เสียงนี้… หรือว่า… จิตใจชายหนุ่มกระตุกด้วยความยินดี! เขาจำได้! เขามั่นใจ! เสียงนี้แน่นอน เสียงเดียวกันกับที่ช่วยฉุดเขาจากความตาย!

เธียรธรรมลืมไปว่าตัวเองยังบาดเจ็บ เขาเผลอรีบขยับตัวลุก ทรงตัวบนศอกข้างหนึ่ง ต้องการเห็นผู้มีพระคุณ ความเจ็บจึงวาบเข้ามาตามร่างกายบอบช้ำทันใด จนเขาต้องหยุด และกัดฟันไม่ให้หลุดเสียงหอบด้วยความเจ็บออกมา

เธียรธรรมรู้สึกถึงสองมือแตะประคองหน้าอกกับไหล่ของเขา เมื่อช้อนสายตาขึ้นเขาก็เห็นว่านางผู้นั้นนั่งอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

"เจ็บหรือ*" สีหน้าเรียบนิ่งของนางจ้องหน้าเขา สายตาทั้งคู่ประสานกัน

ชายหนุ่มราวกับตกอยู่ในภวังค์ นางช่างงดงามนัก ราวกับนางสวรรค์จุติ ดวงตาส่องประกายราวดวงดาวยามรัตติกาล เส้นผมดำเงาเหยีดตรงถึงเอว ทรวดทรงเย้ายวนใต้อาภรณ์บ่งบอกถึงความเป็นอิสตรี ผิวกายเนียนใส… ตรงระหว่างเนินอกมีปานสีแดง คล้ายดอกไม้ที่กำลังลุกไหม้…

เธียรธรรมหลบตา สองแก้มซับสีเลือดซ่านเข้มขึ้น นางเป็นผู้มีพระคุณ ไม่ควรล่วงเกินด้วยการเพ่งพิจรูปร่างของนาง

"ทะ…ท่าน…" ชายหนุ่มเริ่มอย่างตะกุกตะกัก รู้สึกกระดากอายกับความใกล้ชิด "ท่าน…ช่วยข้าไว้หรือ*"

นางพยักหน้านิดหนึ่ง "เจ้าหมดสติไปหลายวัน"

"ขอบคุณผู้มีพระคุณ" ชายหนุ่มเอ่ย รู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก "ข้าชื่อเธียรธรรม ขอทราบชื่อท่านได้ไหม*"

สีหน้าเรียบเฉยมีประกายอ่อนโยนขึ้นเมื่อเห็นความจริงใจและความสำนึกในบุญคุณชีวิตของมนุษย์ตรง "ข้าชื่อเปลวบุปผา"

ช่างเป็นชื่อที่เหมาะกับนางเหลือเกิน ชายหนุ่มคิดในใจ

โครกกกกกก

ทันใดนั้นมีเสียงแปลกประหลาดดังขึ้น ขัดบทสนทนาของทั้งสอง เปลวบุปผามองไปรอบๆ เพื่อหาที่มาของเสียงประหลาด

โครกกกกกก

เสียงนั้นดังขึ้นอีก นางเริ่มตั้งใจฟัง ต้องการหาที่มาของเสียงประหลาด…

โครกกกกกกกกกกกก  

ต้นตอของเสียงมาจากมนุษย์หนุ่มตรงหน้า นางจ้องส่วนท้องของเขาอย่างไม่ไว้ใจ มนุษย์ผู้นี้มีปีศาจในท้องหรือ*

ชายหนุ่มยิ้มแหยๆ หน้าแดงจัดอย่างเขินอาย "ท้องข้าคงประท้วงขออาหารน่ะ"

เปลวบุปผานิ่งอึ้ง จนที่สุดนางหลุดเสียงหัวเราะคิกออกมาก ทำให้เธียรธรรมยิ่งกระดากอาย สีหน้าเขาแดงจนดูเหมือนเป็นสีม่วง

"เดี๋ยวข้าจะเอาผลไม้มาให้" นางเอ่ยระคนขบขัน

คนบาดเจ็บหัวเราะแหะๆ "ขอบคุณท่านมาก"

นางยิ้มน้อยๆ มาทางเขา "ไม่เป็นไร" เอ่ยจบนางก็หมุนตัวเขาไปจัดผลไม้ให้เธียรธรรม

เธียรธรรมมองรอยยิ้มนั้นตาค้าง เวลานางยิ้ม นางช่างงดงามนัก ดวงตาเป็นประกายพราว สีหน้าอ่อนโยน หาได้เรียบเฉยอ่านไม่ออกเหมือนเมื่อครู่ไม่ งดงามจนเขาอยากทำให้รอยยิ้มแต่งแต้มที่ใบหน้าของนางอีกนานเท่านาน….

ระหว่างจัดผลไม้ ปีศาจสาวแตะที่ริมฝีปากตนเอง นานแล้วสินะที่นางไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้ผ่อนคลายอย่างนี้ นางอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีพวกพ้อง ไม่ไว้ใจใคร แข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่รอด แข็งกร้าวเท่านั้นที่จะป้องกันตนเองจากอันตราย ภายหลังเมื่อปีศาจเสือสังหารสหายสนิทคนเดียวของนางอย่างโหดม จิตใจของนางยิ่งเต็มไปด้วยความคลั่งแค้น

ซึ่งหลายครั้งนางรู้สึกราวกับว่านางกำลังอยู่ในทะเลทรายอันร้อนระอุ เวิ้งว้าง ไร้ที่สิ้นสุด…



ในเวลาต่อมา เธียรธรรมเพิ่งรู้ว่า ข้อดีอีกข้อหนึ่งของการที่ตนมีความรู้วิชาแพทย์ก็คือ เมื่อตนเองบาดเจ็บ เขาสามารถวินิจฉัยสภาพอาการตนเอง รักษาอาการของตนเอง และดูแลอาการของตนเอง เกือบเรียกได้ว่าครบวงจรการรักษา(ตัวเอง) เนื่องจากตัวเปลวบุปผาไม่มีความรู้เรื่องการแพทย์ นางจึงได้แต่จัดการบาดแผลภายนอกที่มองเห็นได้ แต่ไม่ได้จัดการดามชายโครงที่หัก หรือข้อเท้าที่เคล็ดของเขา

แต่เธียรธรรมเองค่อนข้างแปลกใจ เพราะเขาตกลงมาจากที่สูงขนานนั้นเขายังไม่ตาย มิหนำช้ำเพียงมีบาดแผลภายนอกเล็กน้อย ข้อเท้าแพลงที่ควรมีอาการบวมก็ไม่มี อาการก็ไข้ไม่มี

มันเหมือนมีอำนาจวิเศษมาบันดาลให้ความเจ็บปวดหายไป…

…แต่ติดปัญหาอยู่ข้อเดียว… คือหมอหนุ่มเคลื่อนไหวไม่สะดวก ไม่สามารถออกไปหาสมุนไพรตามป่าเขาด้วยตนเอง

“งั้นเดี๋ยวข้าไปหาสมุนไพรที่เจ้าต้องการให้” เปลวบุปผาอาสา เมื่อรู้ถึงปัญหา

“ไม่ได้หรอก” ชายหนุ่มพูดทันที

คิ้วเรียวขมวดนิดหนึ่ง “เจ้าคิดว่าข้าหามาให้ไม่ได้หรือไง*”

“ไม่ใช่อย่างนั้น” ชายหนุ่มรีบปฏิเสธ เวลานี้อิริยาบทของนางช่างแตกต่างจากตอนที่พวกเขาได้พูดคุยกันครั้งแรก ตอนนั้นนางมีท่าทีนิ่งเฉย อ่านไม่ออก…ตอนนี้สิ่งหนึ่งที่เขาเรียนรู้จากนางคือ...ภายในความนิ่งเฉยนั้น นางค่อนข้างอารมณ์ร้อน…

“ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่ได้*” เปลวบุปผาเชิดหน้าขึ้นอย่างดื้อรั้น

อ้อ แล้วยังดื้ออีกด้วย   เธียรธรรมเสริมในใจยิ้มๆ แต่เขารู้สึกยินดีกับการเปลี่ยนแปลง เพราะมันราวกับว่านางเปิดเผยกับเขามากขึ้น

เธียรธรรมมองอารมณ์กรุ่นๆ ของหญิงสาวตรงหน้า “ฟังข้าพูดก่อนเถอะ" เขาเอ่ยอย่างสงบ "ที่ข้าไม่ต้องการให้ท่านหาสมุนไพรมาให้ เพราะท่านเป็นสตรี เดินทางไปในป่าไพรคนเดียวจะเป็นอันตรายได้ ข้า…” ชายหนุ่มหน้าแดง เบี่ยงสายตาไปอีกด้าน "เป็นห่วงท่าน"

ดวงตาเปลวบุปผาเบิกกว้างเล็กน้อย นางมองมาที่เขา ราวกับว่านางตกใจ ราวกับว่านางไม่เคยได้ยินประโยคนี้มาก่อน

บัดนี้แววเย่อหยิ่งแปลเปลี่ยนเป็นอ่อนลง "ข้าอยู่คนเดียวที่นี่มานาน มันเหมือนกับบ้านของข้า"

"อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้ ตัวข้าเองโชคดีมากที่ได้ท่านช่วยชีวิตไว้ แต่กลางป่าแบบนี้… ถ้าท่านเกิดอุบัติเหตุ ใครจะช่วยท่าน" ดวงตาห่วงใยของชายหนุ่มจับที่นาง "ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับท่าน ข้าคงไม่มีวันอภัยให้กับตัวเองเลย" นี่เป็นเหตุผลเดียวกันที่เขาไม่ขอให้นางไปส่งข่าวให้ครอบครัวที่เขาแสนพะวงหา

ตุ๊บ…

เปลวบุปผารู้สึกถึงบางอย่างกระตุกเต้น “ก็... ได้”

ชายหนุ่มยิ้มให้นาง “ขอบคุณมาก”

ตุ๊บ…

เปลวบุปผาเอามือเรียวทาบหน้าอก เอาอีกแล้ว เสียงแปลกๆ ดังจากข้างในอก นางไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน

… นี่นางเป็นอะไรไป…



วันปรกติของเธียรธรรมทุกวันจะต้องยุ่งรักษาคนไข้ หรือไม่ก็ต้องไปตามจับลิงน้อยประจำบ้าน (เหมยน้อย) ถ้าวันไหนมีเวลาว่าง เขาก็จะสอนหนังสือให้เหล่าเด็กๆ ให้สามารถอ่านออกเขียนได้ ทุกๆ วันเรียกได้ว่ามีบางสิ่งบางบางอย่างให้ทำตลอด

แต่หลังจากบาดเจ็บกลางป่า เธียรธรรมไม่สามารถขยับเดินไปไหนได้ จึงได้แต่อยู่แซ่วบนเตียง เขามีเวลามากมายที่จะพูดคุย ทำความรู้จักกับหญิงสาวผู้มีพระคุณของเขา

แต่เปลวบุปผากลับไม่พูดเรื่องของนางมากนัก นางไม่ต้องการให้เขาซึ่งเป็นมนุษย์รู้ว่านางเป็นปีศาจ จึงบอกบอกแค่ว่านางไม่มีบิดาหรือมารดา และอยู่ตัวคนเดียว

เธียรธรรมเข้าใจไปว่านางเป็นกำพร้า และไม่ต้องการสะกิดปมด้อยของนาง เขาจึงไม่ถามถึงเรื่องครอบครัวของนางอีก ในทางกลับกันเมื่อเปลวบุปผาถามถึงครอบครัวของเขา เขาจึงหันมาเล่าเรื่องของครอบครัวเขาแทน ปีศาจสาวได้รับรู้ถึงความเอื้ออาทรของครอบครัวและสหายสนิทของชายหนุ่ม มันทำให้นางรู้สึกเป็นสุขไปด้วย



เวลาผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ อาการบาดเจ็บของหมอหนุ่มดีขึ้น บาดแผลภายนอกเริ่มหาย ส่วนอาการบาดเจ็บภายในบรรเทา เธียรธรรมเดินเหินได้เป็นลำดับ เพียงแต่ยังไม่คล่องดีนัก ความเจ็บปวดบริเวณกระดูกซี่โครงที่หัก กับข้อเท้าที่เคล็ดยังมีอยู่ทุกครั้งที่เขาขยับตัวหรือก้าวเดิน

เย็นวันหนึ่งทั้งสองนั่งจิบน้ำชาอยู่กลางลานหน้ากระท่อม มีเก้าอี้ไม้ไผ่ให้นั่ง มีโต๊ะไม้ไผ่ให้วางชุดน้ำชา ชมพระอาทิตย์ตกท่ามกลางแมกไม้เบื้องหน้า พูดคุยเรื่องสัพเพเหระ ส่วนมากจะเป็นเรื่องราวของเจ้าสองคนแสนซน (ชางกับเหมยน้อย) ซะมากกว่า

“ข้าชักอยากรู้จักเหมยน้อยกับชาง” ปีศาจสาวกล่าวขึ้นมาลอยๆ บ่อยครั้งที่นางอดยิ้มไม่ได้กับวีรกรรมแผลงๆ ของน้องน้อย เด็กสองทำให้นางนึกถึงวันเวลาเก่าๆ กับสหายที่จากไปของนาง

'เหมยน้อย' ชื่อนี้เป็นชื่อเดียวกับสหายสนิทคนเดียวที่จากไปตลอดกาล… 'เหมยน้อย' ที่ไม่รังเกียจหรือกลัวนางถึงแม้จะรู้ว่านางไม่ใช่มนุษย์… เป็นสิ่งที่แตกต่าง… เป็นปีศาจที่น่าหวาดหวั่นของมนุษย์… แต่หาก 'เหมยน้อย' กลับหยิบยื่นไมตรีอันล้ำค่าให้ปีศาจอย่างนางด้วยความจริงใจ

ครั้งแรกที่นางได้ยินชื่อนี้ ทำให้เกิดความประหลาดใจเป็นอย่างมาก แต่โลกหล้านี้มีคนที่แซ่ชื่อเหมือนกันมากมาย นี่คงเป็นอีกครั้งที่นามของหนึ่งคนตายกับหนึ่งคนเป็นบังเอิญเหมือนกัน

“ข้าคิดว่าอีก 2-3 วัน ข้าคงสามารถเดินทางกลับได้” หมอหนุ่มพูดขึ้น วินิจฉัยสภาพอาการของตนเองเสร็จสรรพ

เปลวบุปผานั่งนิ่ง ไม่เอ่ยคำพูดใดๆ … เมื่อถึงเวลาที่ต้องจากลา ชั่วแวบหนึ่งนางรู้สึกใจหาย…

“ท่านจะลองแวะไปบ้านของข้าไหม” ชายหนุ่มชวน "ท่านแม่กับเหมยน้อยต้องอยากเจอท่านด้วยแน่"

นางมองมนุษย์หนุ่ม รู้สึกแปลกใจกับคำชวน นางเพียงเปรยกับตัวเองออกมา ไม่คิดว่าเขาจะชวนนางจริงๆ

พอคำพูดหลุดปากออกไป ชายหนุ่มจึงนึกขึ้นได้ว่า การชวนหญิงสาวไปพบครอบครัว อาจจะหมายถึงการพาสาวไปให้บุพการีดูตัว! ใบหน้าของเธียรธรรมแดงซ่าน “มะ...ไม่ใช่อย่างนั้น! คือ...ข้าหมายความว่า ท่านเป็นผู้มีพระคุณ ท่านแม่กับเหมยน้อยคงต้องอยากเจอท่านแน่ๆ”

ไม่ใช่อย่างนั้นน่ะ ไม่ใช่อย่างไหนกัน   ปีศาจอย่างนางไม่ได้ข้องเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์มนุษย์ จึงไม่เข้าใจขนบธรรมเนียมเหล่านี้

“หรือ… หรือถ้าข้ากังวลเวลาเดินกลับทาง ท่านจะมาส่งข้าที่กระท่อมนี่เอง” หมอหนุ่มยังพูดตะกุกตะกัก ยังเขินอายอยู่ เขาแทบอยากตบปากของตนเองเมื่อรู้สึกว่าตนเองเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง จริงๆ เขาต้องการพูดกับนางว่า ถ้านางกังวลเวลากลับ เขาจะพานางมาส่งที่กระท่อมนี้

เปลวบุปผาได้แต่หัวเราะคิกคัก ขบขันกิริยาของมนุษย์หนุ่มตรงหน้า "ข้าเข้าใจที่เจ้าจะพูด งั้นตกลงตามนี้ข้าจะเดินทางไปกับเจ้า"

เธียรธรรมยิ้มกว้าง เขารู้สึกเหมือนดวงใจของเขาพองโต พลันขยับลุกอย่างลิงโลด ลืมไปว่าข้อเท้าตนเองยังเจ็บอยู่ "ดีจริ--  อุ๊บ!" กล้ามเนื้อและเส้นเอ็นข้อเท้าที่ยังได้ฟื้นตัวดีไม่สามารถรับน้ำหนักเจ้าของได้ ทำให้ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มทำท่าเซจะล้มฟาดกับพื้น

เปลวบุปผารีบเอื้อมมือบางออกไปรองรับ หมายพยุงร่างสูงไม่ให้ล้ม หากร่างเล็กของนางไม่สามารถรับน้ำหนักที่โถมลงกับพื้นไหว ทั้งสองจึงล้มลงไปกับพื้นด้วยกัน

"ข-ขอโทษ" เธียรธรรมเขารีบใช้ข้อศอกยันลำตัวทันทีที่รู้ตัวว่าเขากำลับทับร่างของเปลวบุปผา หากความเจ็บแปลบที่ชายโครงทำให้เขาต้องหยุด กรามแกร่งขบกัน ดวงตาปิดแน่นด้วยความเจ็บปวด

"เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง"

เสียงใสกังวาลเจือความห่วงใยทำให้หมอหนุ่มเปิดเปลือกตาขึ้น บัดนี้ดวงหน้างามของเปลวบุปผาอยู่ห่างแค่คืบ…ดวงตาดั่งราตรีประดับดาวที่มองมา ปอยผมพาดอยู่บนแก้มนวลปลั่ง ริมฝีปากรูปกระจับสีแดงระเรื่อ…

ส่วนเปลวบุปผาเองนั้นมองชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า จมูกโด่งเป็นสัน โครงหน้าแกร่ง กรามกว้างสมชาย ดวงตาที่มองนางราวกับส่องประกาย… อยู่ใกล้ชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่ายขนาดนี้ นางกลับไม่ได้รู้สึกรังเกียจแต่อย่างใด…กลับรู้สึกต้องการสัมผัสบุคคลตรงหน้าเหลือเกิน…

หนึ่งชาย หนึ่งหญิงจ้องมองกันราวต้องมนต์ สองดวงใจเต้นเร็วระรัว

มือเรียวดั่งลำเทียนของปีศาจสาวยกขึ้น แตะต้องใบหน้าของชายหนุ่ม…

รสสัมผัสแผ่วเบากระชากสติของชายหนุ่มกลับคืนมา เธียรธรรมรีบยันตัวนั่งที่พื้นข้างๆ พยุงนางให้ลุกขึ้นนั่ง ใบหน้าแดงซ่านไปจนถึงลำคอ "ข้า-ข้าขอโทษ!" นี่เขาทำอะไรลงไป! ล่วงเกินนางได้อย่างไร! เขาได้แต่ก่นด่าตัวเองในใจ

เปลวบุปผารู้สึกว่าใบหน้าของตนร้อนผ่าว นางส่ายหน้าน้อยๆ "ไม่เป็นไร" เมื่อยังเห็นสีหน้าสำนึกผิดของชายหนุ่ม นางจึงเอ่ยยิ้มๆ ว่า "ไม่เป็นไรหรอก เจ้าอย่าคิดมากเลย"

หมอหนุ่มรู้สึกถึงการเต้นของหัวใจที่เร็วขึ้นอีกครา ทุกครั้งที่นางมองเขา ทุกครั้งที่นางพูดกับเขา ทุกครั้งที่นางยิ้มให้เขา เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาพองโต ร่างกายเบาราวกับจะลอยได้ ไม่เคยเลยที่เขาจะรู้สึกอย่างนี้มาก่อน… บ่อยครั้งที่เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงมีอำนาจกับจิตใจของเขาถึงเพียงนี้…

ทั้งสองไม่รู้เลยว่าเหตุการณ์ทั้งหมดมีปีศาจอีกตนรับรู้ มันเร้นกายอยู่ไม่ไกลจากกระท่อม มันถูกส่งมาสอดแนม และบัดนี้มันต้องไปรายงานจ้าวของมัน

เงียบดั่งราตรี เร็วดั่งลมพัด ปีศาจสอดแนมหายตัวไปโดยไม่มีใครสังเกตเห็น…



เหนือพยัคฆ์คือจ้าวของเหล่าเสือ มีสมุนมากมายในปกครอง จึงให้พวกบริวารฝีมือดีจับตาดูเปลวบุปผาไว้ ตั้งแต่นางผู้ที่เขาปรารถนาเก็บเจ้ามนุษย์อ่อนแอกลับมา

ไอ้มนุษย์อ่อนแอ!   หมัดแกร่งทุบเปรี้ยงลงกับโต๊ะหินที่อยู่ใกล้ๆ หลังจากที่สมุนรายงานจบ หินกล้าทลายเป็นเสี่ยงๆ คามือ เหล่าบริวารปีศาจถอยกรูด้วยความหวาดกลัว กรามของจ้าวแห่งปีศาจเสือขบแน่น ดวงตาสีทองวาวโรจน์! เขาอยากจะฉีกเนื้อไอ้มนุษย์นั่นให้เป็นชิ้นๆ นัก!

เหนือพยัคฆ์หยุดคิด แต่ตอนนี้ไอ้มนุษย์นั่นมันอยู่กับเปลวบุปผา นางต้องไม่ยอมให้เขาฆ่ามันแน่นอน…

พลันริมฝีปากของจ้าวแห่งปีศาจระตุกยิ้ม วิธีการมีมากมาย ไม่จำเป็นต้องฆ่าก็ได้…


_______________________________________
ติดตามตอนต่อไป
3 กรกฎาคม 2548
Special Thanks* All reader
_______________________________________
คุยกันน้ำลายแตกฟองกับ Meena หน่อยนะค้า

ก่อนอื่นต้องขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกๆ ท่านที่ให้กำลังจาย  คนเขียนซึ้งงงงง   TT^TT

คือเรื่องแรก ต้องขออภัยท่านผู้อ่านบางคนที่เป็นแฟนนิยายจีน เพราะเนื้อหาภาษาของเราจะไม่ถูกตามนิยายจีนเป๊ะๆ เพราะเราต้องการให้เนื้อหาอ่านง่าย ให้คนอ่านรู้สึกเหมือนดูหนังจีนมากกว่า ดังนั้นต้องขออภัยจริงๆๆๆๆ ถ้าท่านอ่านแล้วไม่ตรงสเปก

อ้อ ขอบคุณคุณเกียรตินำผู้เขียน ''แผนลับ พิชิตรัก" ****.sakulthai.com*board*forum_topics.**FID*3&PN*1 มากค่ะเรื่องชื่อภาษาจีนของดาวจรัส ซึ้งงงงง   TT^TT   (คุณเกียรตินำบอกว่า แม่นาง "ดาวจรัส" น่าจะมีชื่อจีนว่า "เม่งแช" แล้วกัน "เม่ง" แปลว่า สว่าง สุกใส "แช" แปลว่า ดาว คำว่าเม่งแชนี่ยังหมายถึงดาวพระศุกร์ ได้ด้วย)

แล้วก็! ตอนนี้เราอยากได้ Graphic Tablet ง่ะ (เป็น mouse รูปปากกาที่ใช้ในการทำ computer graphic ) เราเพิ่งหันมาทำ CG ไม่นาน เป็นมือสมัครเล่นเรื่อง computer graphic แนวการวาดของเราจะเป็นแบบการ์ตูนญี่ปุ่น
****.geocities.com*passto20**done.gif (แนวแบบ link นี่น่ะคะ งานแรก ใช้ mouse เฉยๆ  ภาพนี้เป็น Fan Art วาดให้เรื่อง Dragon เลือดรักเลือดมังกรของคุณสร้อยดอกหมาก )

แล้วเราก็อยากได้ graphic Tablet มากกกกก (คือจริงๆ อยากวาดภาพสีของนิยายที่เราเขียนนั่นแหละ)
เห็น 2 ยี่ห้อ
1. Genius mousepen ดูสเปก แล้วก็ดีทีเดียว (ราคาก็ดี ฮี่ๆๆๆ ประมาณ 2500-3000 บาท)
2. Wacom(เท่าที่ดูผู้ใช้ comment มา ยี่ห้อนี้ดีทีซู๊ด คุณภาพสุดยอดสำหรับโปรฯ แต่เห็นราคาแล้วแทบทรุด ประมาณ 12000-13500 บาท สเปกเดียวกัน)

แต่เราทำเป็นแค่งานอดิเรก และฝีมือเราก็ยังไม่ดีนัก ถ้าใครเคยใช้ ยี่ห้อ Genius แล้วคิดว่ายังไงรบกวนบอกข้าพเจ้าหน่อยเน้อ

สุดท้ายนี้ขอบคุณผู้อ่านทุกๆคนนนนน กับทุกกำลังใจ ทุก comment ทุกคะแนนโหวดดดดดด  คนเขียนซึ้งงงงง   TT^TT (อีกครั้ง) และอย่าลืม โหวด กับ comment ด้วยนะคะ  ถ้าไม่มี feedback กลับมา คนเขียนก็น้อยใจ T_T

ขอบคุณค่ะ  จุ๊บๆ
Meena

+ + +ร่วมกันแสดงความคิดเห็น + + +

 
ความคิดเห็นที่ 1
พงษ์
IP : 221.128.114.133

12 มี.ค. 2549
เวลา 4:17:03 น.
..

ความคิดเห็นที่ 2
srjvgyxdgr
IP : 89.113.78.196

12 มี.ค. 2551
เวลา 17:14:11 น.
[url=http://groups.*.com/group/ttrl10/web/diablo-cody]diablo cody nude[/url] <a href="http://groups.*.com/group/ttrl10/web/diablo-cody">diablo cody nude</a> [url=http://groups.*.com/group/ttrl10/web/hayden-*ettiere]hayden *ettiere nude[/url] <a href="http://groups.*.com/group/ttrl10/web/hayden-*ettiere">hayden *ettiere nude</a> [url=http://groups.*.com/group/ttrl10/web/keeley-hazell]keeley hazell nude[/url] <a href="http://groups.*.com/group/ttrl10/web/keeley-hazell">keeley hazell nude</a> [url=http://groups.*.com/group/ttrl10/web/jennifer-aniston]jennifer aniston nude[/url] <a href="http://groups.*.com/group/ttrl10/web/jennifer-aniston">jennifer aniston nude</a> [url=http://groups.*.com/group/ttrl10/web/christi*-aguilera]christi* aguilera nude[/url] <a href="http://groups.*.com/group/ttrl10/web/christi*-aguilera">christi* aguilera nude</a> [url=http://groups.*.com/group/ttrl10/web/adria*-lima]adria* lima nude[/url] <a href="http://groups.*.com/group/ttrl10/web/adria*-lima">adria* lima nude</a> [url=http://groups.*.com/group/ttrl10/web/kate-hudson]kate hudson nude[/url] <a href="http://groups.*.com/group/ttrl10/web/kate-hudson">kate hudson nude</a>

ความคิดเห็นที่ 3
Mererybax
IP : 94.102.60.142

26 พ.ย. 2551
เวลา 19:51:31 น.
Huh...
It's seems a spam. But! Did you ever been here?!
<a href=http://bottleoneexpress.com/>secretpage.board.goosiam.com</a>
Try this 8-) <font color=red><b>S* pictures of our forum admin... </b></font>
Why did I tell you that sercet info? Dont know.

ความคิดเห็นที่ 4
Elallyabilior
IP : 92.48.193.55

25 เม.ย. 2552
เวลา 20:02:41 น.
This site is very cool *roughout *e Internet by a hot girl  <a href=http://king-xxx.*.com/><font color=red><b>Clik</b></font></a>

ร่วมกันแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น *
สามารถพิมพ์ข้อความได้อีก ตัวอักษร
- สำหรับสมาชิกจะได้รับสิทธิในการเลือกสีพื้นหลังและแนบไฟล์ได้
- บุคคลทั่วไป การเลือกสีพื้นหรือแนบไฟล์จะไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น หากอยากได้สิทธิพิเศษในการโพสต์ก็คลิก
สมัครสมาชิก เลย
กรอกข้อมูลส่วนตัว
ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กรอกข้อมูลที่นี่
โดย *
อีเมล์
สมัครสมาชิก คลิกที่นี่
- ใส่สีพื้นได้
- ได้นามแฝงประจำบอร์ด ไม่ซ้ำใคร
- อัพโหลดไฟล์ได้
สมาชิกกรอกข้อมูลที่นี่ ระบบจะดึงข้อมูลส่วนอื่นๆ มาให้โดยอัตโนมัติ
แนบไฟล์
แทรกรูปภาพได้ไม่เกิน 999 K, ไฟล์อื่นๆ (.zip, .swf) ไม่เกิน 500 K
รูปภาพต้องเป็น *.jpg หรือ *.gif เท่านั้น
ชื่อล็อกอิน *
รหัสผ่าน *