แผนที่เว็บไซต์ Sitemap หน้าแรกWebboard หน้าแรกHomepage   ดูดวง  Webindex thai

ดวงใจปีศาจ6(Demon's precious)(นิยายแนวเซ็กซี่+แฟนตาซี
Meena
IP : 203.188.30.205

28 ธ.ค. 2548
เวลา 13:08:10 น.
เสียงร้องโหยหวนอีกเสียงหนึ่งเอ็ดอึงมาจากทางด้านข้างของเปลวบุ ปผา เป็นเสียงของมนุษย์เฒ่าคนหนึ่ง อายุราวเจ็ด-แปดสิบปี ซึ่งเ ป็นช่วงบั้นปลายของชีวิต พยายามตะเกียดตะกายแหวกฝูงชนที่กำลังต กตะลึง ร้องเรียกชื่อของเหยื่อที่อยู่ในกรงเล็บมรณะ คาดคะเนได้ ว่าทั้งสองคงเป็นครอบครัวที่มาเที่ยวชมงานเทศกาลด้วยกัน หากแทน ที่วันนี้จะเป็นวันที่ที่พ่อเฒ่ามีความสุขกับบุคคลอันเป็นที่รั ก ทว่าต้องตระหนกตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นคนในครอบครัวเป็นเหยื่ อของสัตว์มัจจุราช!

“ใครก็ได้ช่วยที! ช่วยหลานข้าที!” ชายชราน้ำตานองหน้า ร่ำไห้ราวหัวใจถูกเด็ดออกจากขั้ว

ถึงสถานที่นั้นจะเซ็งแซ่ไปด้วยเสียงกรีดร้อง แต่สำหรับเปลวบุปผานั้นนางรู้สึกว่าทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบราวป่าช้า ทั้งโลกเหมือนมีแค่คนสองคน

หนึ่งคือพ่อเฒ่าผู้กำลังจะสูญเสียหลานสาวในเหตุการณ์อันสยดสยอง

อีกหนึ่งคือตัวนางเอง…

นางลังเลเหลือเกิน ขณะนี้สิ่งที่ ‘ควรทำ’ กับสิ่งที่ ‘อยากทำ’ กำลังต่อสู้กันอย่างรุนแรงในจิตใจ… ระหว่างชีวิตที่นางสามารถช่วยได้ กับถ้านางเลือกที่จะไม่ยอมรับรู้ นิ่งเฉยเสีย ทำเป็นไม่รู้เรื่องเสีย…ชายหนุ่มจะไม่มีวันรู้ว่านางเป็นปีศาจ…

เขาจะไม่หวาดกลัวนาง…

และเขาอาจจะชอบนางบ้าง…

เปลวบุปผาเบือนหน้าหนีจากพ่อเฒ่า พยายามปฏิเสธภาพบาดอารมณ์ ปฏิเสธเสียงร่ำร้องขอความช่วยเหลือที่เสียดแทงนางจนรู้สึกได้ พยายามปฏิเสธที่จะรับรู้…

นางปีศาจได้ยินเธียรธรรมพูดอะไรบางอย่างกับเหมยน้อย แล้วหันมาเจรจากับนาง “เปลวบุปผา ท่านรีบพาเหมยน้อยหนีไปก่อน”

หญิงสาวถูกดึงออกจากห้วงความคิดอันสับสน “จะทำอะไร*”

“ข้าต้องไปช่วย” กล่าวเท่านี้ก็สามารถรู้แล้วว่าเขาหมายถึงสิ่งใด เขากำลังคิดจะไปช่วยเหยื่อของสัตว์มารนั่น!

“เจ้าเป็นแค่คนธรรมดา…” นางปีศาจทักท้วง มนุษย์ธรรมดาเช่นเขาจะเอาอะไรไปปฏิยุทธ์กับเจ้าอินทรียักษ์

เธียรธรรมก้มมองนาง ดวงตาฉายประกายแน่วแน่ “ถึงยังไงข้าก็นิ่งดูดายให้คนตายไปต่อหน้าไม่ได้ แม้แต่มดก็ต้องสู้เพื่อให้รอดชีวิต ท่านรีบพาเหมยน้อยหนีไปก่อนนะ ไม่ต้องห่วง” หมอหนุ่มยิ้มบาง ราวกับต้องการปลอบประโลมหญิงสาว “ข้ามีแผน” ความคิดของหมอหนุ่มแล่นเร็วรี่ เขาตั้งใจจะใช้ดอกไม้ไฟที่ยังเหลือจัดการกับเจ้ามัจจุราชมีปีก เขาไม่แน่ใจว่าจะทำสำเร็จ แต่จะให้นิ่งดูดายก็ทำไม่ได้

ปีศาจสาวต้องนิ่งไป นางหลับลง สูดหายใจ…

ชั่วพริบตานั้นนางปีศาจก็ตัดสินใจได้

“เธียรธรรม เจ้าพาเหมยน้อย กับทุกคนออกจากบริเวณนี้เถอะ”

นางเอื้อมลำแขนเรียวทั้งสองข้างคล้องคอชายหนุ่ม เหนี่ยวศีรษะเขาลงมาใกล้ จุมพิตริมฝีปากของบุรุษอันเป็นที่รักแผ่วเบา

เธียรธรรมถึงกับตะลึงงันกับการกระทำนั้น

“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น… ขอให้รู้ไว้ว่า… ข้าไม่เคยคิดจะทำร้ายเจ้า หรือครอบครัวของเจ้าเลย อย่ากลัวข้า…” วิงวอนกระซิบข้างหู ก่อนผละกายห่าง

นางปีศาจแมงมุมหันหลังให้มนุษย์พี่น้อง แล้วถีบตัวทะยายเหาะเหินสู่เวหา สู่สนามรบกลางหาว ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านทุกคน



ดวงใจปีศาจ(Demon's Precious)
บทที่ 6  ต่อสู้
By Meena



ปีศาจแมงมุมเหาะเหินขึ้นสู่กลางนภายามราตรี นางโจนเข้าใส่คู่ต่อสู้ทันที ตั้งใจจะพิชิตมันในคราเดียว และอย่างรวดเร็วที่สุด

สัตว์ยักษ์รู้ถึงภัย มันกระพือปีกพรึบพรั่บจนฝุ่นบนหลังคานั้นฟุ้งกระจายไปทั่ว ทว่าผิดวิสัยเดียรัจฉานเมื่อมันลอยตัวขึ้นฟ้าแต่ไม่ได้ทิ้งเหยื่อแล้วหนีไป กรงเล็บมัจจุราชยังขยุ้มแน่นกับเหยื่อมีชีวิต มันประจันหน้ากับปีศาจแมงมุม ราวกับรู้ว่าผู้โจมตีต้องการเหยื่อมนุษย์ของมัน ดวงตาดุดันจ้องกลับมาอย่างเอาเรื่องราวกับจะท้าทายให้นางเข้ามาแย่งชิง!

ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครลงมือก่อน ยังคงคุมเชิงกันอยู่ ดูเหมือนว่าทั้งสองฝ่ายไม่อยากลงมือก่อน

หากเปลวบุปผามีข้อจำกัดในเรื่องเวลา

หญิงมนุษย์ยังอยู่อยู่ในอุ้งมือยมทูต ถูกกรงเล็บที่ทั้งยาว ใหญ่ และแหลมคมเจาะทะลุลึก รวมทั้งบาดแผลฉกรรจ์อันเกิดจากการถูกจิกกิน ร่างบางนั้นชุ่มโชกไปด้วยเลือดแดงฉานทะลักจากบาดแผลทั่วร่าง ลมเย็นเยียบยามค่ำคืนพัดส่งให้คาวเลือดโชยไปทั่ว ถึงยังไม่สิ้นลมหายใจแต่ถ้ายืดเยื้อต่อไปหญิงมนุษย์ผู้นี้คงต้องสิ้นใจคากรงเล็บนั่นเป็นแน่!

นางปีศาจเปิดฉากบุก พุ่งโถมเข้าใส่สัตว์ยักษ์อีกครา รวบรวมพลังปราณที่ผ่ามือข้างหนึ่งหมายจะใช้จู่โจม เป็นเวลาเดียวกับที่อินทรียักษ์พุ่งสวนเข้าหา จะงอยปากอันคมกริบแหวกอากาศถึงตัวนางในพริบตา เปลวบุปผานั้นตั้งใจจะบุก ไม่ทันตั้งรับการสวนปะทะ นางเบี่ยงหลบได้อย่างเฉียดฉิว แต่อาภรณ์ที่ไหล่ของนางก็ถูกจะงอยปากของนกมัจจุราชกระชากขาดเป็นทางยาวตามแขนเสื้อ เผยให้เห็นไหล่เนียนบางและแขนกลมกลึง นางปีศาจไม่รอช้า ใช้โอกาสที่คู่ต่อสู้โจมตีพลาดหมุนตัวไล่ล่าตามหลังอินทรีทันที

ถึงเปลวบุปผาจะเหาะเหินได้รวดเร็ว แต่พญาอินทรีก็ว่องไวเช่นกัน นางไม่สามารถร่นระยะไล่กวดให้กระชั้นกว่านี้เพื่อจะโจมตีในรัศมีประชิดได้ จากการพินิจของเปลวบุปผา นกตัวนี้ไม่ใช่สัตว์ชาติเดรัจฉานทั่วไป ดูอากับกิริยาของมันก็สามารถรู้ได้อย่างแจ่มแจ้ง

นางเสือกแขนขวาไปข้างหน้า ปล่อยใยแมงมุมสีขาวขุ่นเส้นบางแต่เหนียวทนทานออกจากแขนเสื้อยาวของนาง ร้อยรัดพันขาสองข้างของเจ้านกยักษ์เพื่อยับยั้งมันไม่ให้หลบหนี

“ปล่อยมนุษย์คนนั้นเดี๋ยวนี้!” เปลวบุปผาคำราม ยึดใยแมงมุมเส้นบางไว้

พญาวิหคถูกยึดไม่ให้บินไปไกลกว่านี้ มันตีปีกพยุงตัวกลางอากาศ เผชิญหน้ากับปรปักษ์ของมันอีกครา ดวงตาดุดันนั้นเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม มันผงกหัวขึ้นพร้อมส่งเสียงแหลมกึกก้องราวกับส่งสัญญาณ

เปลวบุปผาประหลาดใจกับการตอบโต้ของสัตว์ยักษ์

และชั่วอึดใจ นางก็ได้คำตอบ …

เสียงแหลมสูงของนกอินทรีตัวอื่นๆ *่ร้องตอบกลับ เป็นการแสดงว่าสัญญาณเรียกได้รับการตอบสนอง เมื่อเสียงแรกสิ้น เสียงต่อมาก็*่ร้องตามมา ตามด้วยอีกเสียง และอีกเสียง

ชาวเมืองทุกคนหนาวเยือกไปถึงขั้วกระดูก…

เสียงสัตว์*่ร้องเสียงต่อเสียง เสียงต่อเสียง ที่ราวกับตอบรับกัน แสดงให้รู้ว่าสัตว์มัจจุราชตัวนี้ไม่ได้มีเพียงแค่ตัวเดียว และบัดนี้มันได้ร้องเรียกฝูงยมทูตของมันมาด้วย!

ฝูงยมทูตปรากฏกายเต็มท้องนภาจาก พวกมันแห่มาจากหนใดไม่อาจทราบได้ มีราวห้า-หกตัว แต่ละตัวล้วนใหญ่โตมหึมา ดุดัน น่าสะพรึงกลัว และกระหายเลือด พุ่งถลาลงมาโจมตีเหล่าชาวบ้าน

เหล่าพลเมืองกรีดร้อง ตื่นตระหนกจนถึงขีดสุด วิ่นหนีเอาชีวิตรอดจากเหล่าสัตว์สังหารไปคนละทิศคนละทางกระจัดกระจาย ราวรังมดที่ถูกตีแตก  ท่ามกลางความชุลมุนนั้นไม่สามารถรู้ได้ว่าใครเป็นใคร ทุกคนยังไม่อยากตาย ทุกคนต่างต้องการหนี

เธียรธรรมเป็นอีกคนหนึ่งต้องเอาชีวิตรอด เขาอุ้มน้องน้อยผู้โอบรอบคอเขาแน่นวิ่งท่างกลางผู้คนที่ตระหนก ซึ่งต้องการรักษาชีวิตของตนเองไว้ เขากวาดสายตาไปทั่วๆ สอดส่องหาทางหลบหนี พลันไปเห็นพ่อเฒ่าผู้เป็นครอบครัวของเหยื่อมนุษย์นางนั้น ชายชรายังไม่ไม่ยอมหนีไปไหน เอาแต่ร้องไห้อยู่กับพื้นตรงที่เดิม ถึงพ่อเฒ่าจะยังไม่เป็นเหยื่อของสัตว์ยักษ์รายต่อไป แต่ไม่นานคงจะถูกฝูงชนผู้กลัวจนลนลานเหยียบตายเป็นแน่ เมื่อคิดได้ดังนั้นหมอหนุ่มพยายามฝ่าฝูงชนมากมาย จนในที่สุดก็ไปถึงตัวพ่อเฒ่า เขาใช้มือหนึ่งอุ้มเหมยน้อย มือหนึ่งพยายามฉุดแขนข้างหนึ่งของผู้เฒ่า

“ท่านตารีบหนีเถอะ!”

ชายชราใช้แรงอันมีน้อยนิดสะบัดแขนออก ยังร่ำไห้สะอื้น “ไม่ ข้าไม่ไป ข้าจะอยู่กับหลานของข้า”

ในสภาวะวุ่นวายเช่นนี้ชักช้าดื้อดึงไม่เป็นการดีเลย หมอหนุ่มจนด้วยปัญญา อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่สามารถทิ้งชายชราผู้น่าเวทนาต่อหน้าต่อตาได้ ชายหนุ่มพยายามฉุดแขนพ่อเฒ่าอีกครั้ง

“ท่านตารีบไปก่อนที่-”

ยังไม่ทันขาดคำ ไร้การเตือนใดๆ สัตว์สังหารตัวหนึ่งพุ่งมาอยู่ตรงหน้า กางกรงเล็บโค้งยาวแหลมคมของมันทั้งสองข้างขยุ้มเข้าที่ไหล่กว้างทั้งสองข้างของหมอหนุ่มจนกรงเล็บทะลุเข้าไปในเนื้อ หิ้วเขากับน้องน้อยขึ้นฟ้าไปทั้งคู่ ส่วนอินทรีอีกตัวก็ตรงเข้ามาแย่งเหยื่อมนุษย์พี่น้อง ขยุ้มหมับเข้าที่ร่างเล็กๆ แล้วกระชากเด็กหญิงออกจากอกพี่ชาย!

“เหมยน้อย!” ชายหนุ่มคราง ความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วช่วงไหล่ รู้สึกได้ถึงกรงเล็บที่ฝังอยู่ในเลือดเนื้อ

“พี่ชายใหญ่!” เหมยน้อยกรีดร้อง

“เธียรธรรม! เหมยน้อย!” เปลวบุปผาร้องเรียก ความสนใจถูกกระชากไปหาสองพี่น้อง

นางปีศาจผละออกทันที ตั้งใจจะไปช่วยผู้เป็นที่รักทั้งสอง หากมีอินทรีที่ยังไร้เหยื่ออีกสองตัวสกัดขวางไว้ พวกมันตรงเข้ามาโจมตีนาง เปลวบุปผาหลบหลีกปัดป้องการโจมตีที่ถาโถมเข้ามาดั่งพายุ พวกมันทำอะไรนางไม่ได้ ไม่สามารถทำร้ายนางได้แม้แต่รอยขีดข่วน แม้นางพยายามฝ่าฝูงมัจจุราชที่รุมล้อมนางออกไป หากพวกมันยังวนเวียนล้อมหน้าล้อมหลัง  ขู่ร้องคำราม ไม่ปล่อยนางผ่านไปง่ายๆ

นางปีศาจเคยคิดว่านางจะชิงตัวเหยื่อมาโดยไม่ต้องตัดชีวิตเจ้าอินทรี แค่สั่งสอนให้มันหนีไปก็เพียงพอ แต่สถานการณ์ยิ่งทวีความคับขัน ไม่เพียงแต่มันเรียกพวกมา ซ้ำยังจับเธียรธรรมกับเหมยน้อยไว้ด้วย ความห่วงใย ความร้อนใจที่ม้วนเกลียวเขม็งแน่นประทุเป็นความเกรี้ยวกราด

“เจ้าพวกดื้อด้าน! หลีกทาง!”เปลวบุปผาตวาดก้อง เพลิงโทสะลุกโชน นางรวบรวมพลังแล้วกระชากเรียวแขนทั้งสองข้าง ซัดไปที่ตัวของนกทั้งสอง ทำให้พวกมันกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง

เปลวบุปผารีบรุดไปหาพญาวิหคที่จับเธียรธรรมที่อยู่ใกล้กว่า ยิ่งเห็นชายผู้เป็นที่รักบาดเจ็บ โลหิตหลั่งจากบาดแผล ย้อมอาภรณ์ของเขาให้เป็นสีแดงฉาน ยิ่งทำให้เพลิงโทสะกระพือโหมกระหน่ำ

ใยแมงมุมบางดุจเส้นด้ายพุ่งออกมาจากแขนของนางปีศาจอีกครา แต่คราวนี้เป็นใยแมงมุมที่แข็งแกร่งราวเหล็กกล้า ใยนั้นกระหวัดพันขาสองข้างของอินทรีตัวที่จับหมอหนุ่ม นางกระตุกอย่างแรงทีเดียว เส้นด้ายบางนั้นก็คมกริบได้ดุจมีดโกน ตัดขาทั้งสองข้างของเจ้านกยักษ์หลุดออกจากตัว!

เป็นการลงมือที่รวดเร็ว เฉียบขาด และ… เรียกได้ว่า*มโหด พญาวิหคที่ขาขาดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดชวนขนพองสยองเกล้ายิ่งนัก

เมื่อกรงเล็บของพญานกถูกตัดหลุดออกจากตัว เธียรธรรมที่เป็นคนธรรมดา ไม่สามารถเหาะเหินเดินอากาศจึงร่วงหล่นลงสู่พื้นแข็งอย่างไร้ที่รองรับ!

“เธียรธรรม!” เปลวบุปผารถลันตามไปรับร่างเธียรธรรมที่กำลังจะตกได้กลางอากาศ ทั้งสองร่อนลงกับพื้นอย่างปลอดภัย

หมอหนุ่มอยู่ในสภาพโงนเงน เนื่องจากเสียเลือดไปมาก เขาทรุดฮวบลงกับพื้น เมื่อรู้ตัวว่าใครพยุงตัวเขาอยู่ เขาผวาออกห่างจากนางทันที เป็นปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นโดยสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตที่ต้องการหนีจากสิ่งที่ตนคิดว่าอันตรายโดยแท้

ชั่วพริบตานั้นเขาคิดว่านางอันตราย…

เขากลัวนาง…

เปลวบุปผาเม้มริมผีปากแน่น นางคาดอยู่แล้วว่าเมื่อเขารู้ว่านางไม่ใช่คนธรรมดา เขาจะกลัวนาง แต่เมื่อเห็นประกายหวาดกลัวปรากฏชัดมองมาตรงๆ มันราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงดวงใจของนาง…

นางปีศาจกัดฟันแน่น สะกดความเจ็บปวด นางไม่ต้องการเห็นเขาหวาดกลัวนาง จนจำต้องหันหลังให้เขาเพื่อนางจะไม่ต้องพบสายตาคู่นั้น

“ช่วย… ช่วยเหมยน้อยด้วย…”

เปลวบุปผาชะงัก เบี่ยงหน้าไปทางชายหนุ่มเล็กน้อยจนเขาเห็นเสี้ยวของใบหน้านวล นางพยักหน้า “ข้าจะช่วยเหมยน้อยเอง เจ้ารออยู่นี่นะ” สิ้นคำ ปีศาจสาวถีบตัว เหาะขึ้นฟ้า เข้าสู่สมรภูมิรบอีกครั้ง

ชายหนุ่มมองตามร่างบางทะยานสูงขึ้นไปอย่างรวดเร็ว สำหรับเธียรธรรม ถึงเขาจะรู้สึกหวาดหวั่น แต่คำมั่นที่นางให้แก่เขานั้นช่างหนักแน่น ยึดมั่นได้ เป็นคำมั่นที่เคยฉุดเขาขึ้นมาจากห้วงแห่งความตายมาแล้ว



เหมยน้อยตกใจกลัวเหลือเกิน แม่หนูสะอื้นฮักๆ น้ำตาและน้ำมูกเปรอะพวงแก้ม ความกลัวจับขั้วหัวใจ ไม่เพียงเห็นพื้นดินห่างออกไปจนเห็นคนที่อยู่ข้างล่างตัวเล็กนิดเดียว ยังมีนกตัวโตๆ น่ากลัวกำลังกระพือปีกใหญ่ๆ พั่บๆ มากระชากนางออกจากพี่ชายใหญ่ ดวงใจดวงน้อยของแม่หนูตกอยู่ในเหวนรกสุดจะหยั่งถึงแห่งความพรั่นพรึงสุดชีวิตเป็นครั้งแรก

เหมยน้อยได้ยินเสียงนกบนหัวนางร้อง เสียงของมันเหมือนเจ็บปวด เมื่อนางจะเงยหน้าขึ้นมองว่าเกิดอะไรขึ้น แม่หนูก็รู้สึกว่ามีอ้อมแขนอ่อนนุ่มมารับตัวนางไว้พร้อมกับเสียงไต่ถาม

“ไม่เป็นไรใช่ไหม*”

“พี่เปลวบุปผา!” น้องน้อยโล่งใจสุดขีดเมื่อเห็นคนคุ้นเคย สะดุ้งตัวกอดพี่สาวคนใหม่แน่น ปล่อยโฮออกมา “แง้! เหมยน้อยกลัว กลัวจังเลย”

“ไม่ต้องกลัว” นางปีศาจปลอบข้างหู “เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปให้เธียรธรรมนะ”

ทั้งสองได้ยินเสียงตีปีกดังอื้ออึงอยู่ข้างหู เมื่อน้องน้อยมองดู นางก็เห็นเจ้าพวกนกน่ากลัวมารุมขู่คำรามอยู่รอบตัว เหมยน้อยกรีดร้อง ผวากอดเปลวบุปผาแน่นเข้าอีก

 “ถอยไป!” เปลวบุปผาแผดเสียงไล่ ความหงุดหงิดของนางปีศาจยิ่งเพิ่มเป็นเท่าทวี ไม่ว่าจะเป็นสองตัวที่นางซัดจนกระเด็น ตัวที่นางตัดขา ตัวที่นางโจมตีเพื่อช่วยเหมยน้อยออกมาจากมัน หรือตัวที่ยังมีเหยื่อมนุษย์อยู่ ทุกตัวรายล้อมพวกนาง
 
แทนที่พวกมฤตยูจะล่าถอย ทุกตัวกลับถาโถมพุ่งเข้ามาโจมตีดั่งห่าฝน เปลวบุปผาที่บัดนี้อุ้มเด็กมนุษย์อยู่กับอก ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้คล่องตัวนัก บางการโจมตีแทนที่นางจะหลบได้อย่างสบาย กลับเกือบโดนปะทะเข้าเต็มๆ เสื้อผ้าอาภรณ์สตรียาวรุ่มร่ามถูกจะงอยปากและกรงเล็บของพวกมันกระชากหลุดรุ่งริ่ง แม้ว่าจะถูกกระหน่ำเล่นงานจนหายใจหายคอแทบไม่ทัน หากอีกประสาทหยั่งรู้ของนางบอกว่า สัตว์กลุ่มนี้ไม่มีเจตนาโจมตีนางจริงๆ เหมือนพวกมันยับยั้งตัวเองไว้ ไม่ได้ใช้กำลังทั้งหมดโจมตีเต็มที่

เปลวบุปผากับเหมยน้อยได้ยินเสียงดังพั่บ พร้อมทั้งกลุ่มควันสีขาวขุ่นฟุ้งตลบ ฝูงนกมัจจุราชปล่อยควันใส่พวกนาง เปลวบุปผาเองพยายามเปิดเปลือกตา หากดวงตาทั้งสองข้างระคายเคืองเหลือเกินจนทำได้แค่ปิดเปลือกตาไว้อย่างนั้น

“อะไรกันควันพวกนี้!*”

“พี่เปลวบุปผา เหมยน้อยแสบตาจังเลย!”

“ไม่เป็นไรนะ หลับตาไว้”

ปีศาจแมงมุมเองก็ตกใจและพรั่งพรึงกับการคุกคามนี้ กระนั้นเวลานี้นางยังอยู่ในสมรภูมิ ยังมีคนที่นางต้องช่วย นางต้องพยายามรวบรวมสติ เสียงขู่ร้องคำรามของพวกมัน เสียงปีกกระทบอากาศ กึกก้องอยู่ด้างหน้า ด้านข้าง และด้านหลัง

อากาศถูกตัดดังควับพุ่งเข้ามา นางรู้ว่าพวกมันมาแล้ว นางกันเหมยน้อยออกไป ใช้แขนข้างหนึ่งยกขึ้นป้องกันการโจมตี นางปีศาจสะดุ้งวาบ เสียงควากของแขนเสื้อนางถูกกระชากขาดได้ยินชัดเจน รู้สึกถึงความแสบร้อนที่ผิวบริเวณท่อนแขนตลอดแนว เปลวบุปผากัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมหลุดครางออกมาอีก

ไม่ได้ เป็นแบบนี้ไม่ดีแน่ เราต้องรีบจัดการเจ้าพวกนี้ ต้องลงมือในคราวเดียว เปลวบุปผาปิดเปลือกตาสนิท เริ่มเพ่งสมาธิ ใช้โสตประสาทที่เหลืออยู่ระแวดระวัง สดับฟังการเคลื่อนไหวรอบๆ

นางประสานพลังไว้ที่ฝ่ามือ แล้วรอเวลา…

อากาศถูกตัดดังควับพุ่งเข้ามาอีกครั้ง

เสียงนี้ล่ะ คราวนี้นางปีศาจสามารถรับรู้ได้ นางกระชากแขนทะลวงสวนเข้าไปทันที รับรู้ถึงนิ้วมือทั้งห้าของนางที่เจาะผ่านกล้ามเนื้อ เลือด และกระดูก

“อะ…” เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นดังอยู่ข้างๆ หูของนางปีศาจ

เปลวบุปผาพยายามกระพริบเปิดเปลือกตา ครั้งแรกพร่ามัวไปหมด ไม่สามารถมองเห็นอะไรได้ ครั้งต่อมาภาพมัวชัดเจนขึ้น

บัดนี้เหล่าฝูงมฤตยูอันตรธาน กันไปหมดแล้ว พวกมันหายไปไหนกันนั้นนางไม่อาจทราบได้ หากภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้นางปีศาจตกตะลึง ดวงตาเบิกกว้าง เลือดในกายนางแข็งค้างราวกับทุกอณูเป็นน้ำแข็งในเวลานั้น

ร่างที่คาติดอยู่กับแขนนางหาใช่กายของหนึ่งในพญายมจากฟากฟ้าดั่งที่นางคาดหมายไม่ หากเป็นร่างที่ใกล้สิ้นลมหายใจ ชุ่มโชกไปด้วยเลือดแดงฉานของเหยื่อมนุษย์!

ดวงตาเบิกโพลง เส้นเลือดฝอยที่ดวงตาแตกจนราวกับย้อมลูกตาขาวให้เป็นสีแดงฉานของชีวิตที่ใกล้จะแตกดับจับจ้องมาที่นาง ริมฝีปากเกรอะกรังไปด้วยโลหิตขยับเป็นคำพูด น้ำเสียงแผ่ว แหบแห้งไร้เรี่ยวแรง

“ทำ…” ดวงตาที่จ้องมาดุจประณามอาฆาต เส้นขนทุกเส้นของเปลวบุปผาลุกเกรียว “ทำไมฆ่าข้า…”

นั่นเป็นประโยคสุดท้ายก่อนดวงตาดำผูกพยาบาทจะเหลือกขึ้น สิ้นใจตรงนั้นเอง




_______________________________________
ติดตามตอนต่อไป
28 สิงหาคม 2548
Special Thanks for Pre-reader* Venice  ****.dek-d.com*entertain*view.**id*82859&from_entertain*1
Very Special Thanks* All reader
_______________________________________
คุยกันน้ำลายแตกฟองกับ Meena หน่อยนะค้า

แฮ่ๆ เสร็จแล้วอีกตอน ฉากเลือดฉาดเต็มเลยย  T_T  อย่างเพิ่งเข้าใจผิดว่า Meena เป็นคนซาดิสซ์นะ จริงๆ แล้วเค้าเป็นคนน่ารักดั่งกุหลาบขาวนะเอ้อ (ก้ากกกกกกกก)

ตอนวันแม่ สมเด็จพระราชินีท่านให้ประณามโจรภาคใต้ด้วยล่ะ ขอให้คนไทยพยายามสู้ๆ รักษาน้ำหนึ่งใจเดียวกันด้วยนะคะ ไม่ว่าจะเป็นศาสนาไหนเราก็เป็นคนไทยด้วยกันน้า Meena เป็นกำลังใจจ้า ทุกคนมาร้องเพลงชาติไทยกันเถิด T_T

สุดท้ายนี้เราหวังว่าคนอ่านจะชอบเรื่องของเรานะคะ

รักทุกคนจ้า
Meena

+ + +ร่วมกันแสดงความคิดเห็น + + +

 
ความคิดเห็นที่ 1
บี
IP : 58.9.172.27

6 ต.ค. 2550
เวลา 17:24:23 น.
อ้วนไปแล้วนะตัวเองลองดูทางนี้สิอาจมีทางแก้

++อึดอัดกับหุ่น++ สุขภาพไม่ดี++ ไม่รู้จะ ทำยังไง++
แก้ปัญหารูปร่างและสุขภาพ ด้วยโภชนาการจากธรรมชาติ
ปลอดภัย100% ผ่านการ อย. 60 ประเทศและประเทศไทย
สามารถลดน้ำหนักได้ตั้งแต่ 5 - 40 กก. ภายในเวลา 1 - 6 เดือน
ได้ผล100% ภายใน 30 วัน รับประกันด้วยระบบคืนเงินเต็มจำนวน
มีผู้ดูแลติดตามผลตลอดระยะเวลาเพื่อไห้ใด้ผลลัพธ์ 200 %
เริ่มต้นจากที่บ้านคุณเอง แค่วันละ 5 นาที
-สนใจอยากรู้รายละเอียด และลงทะเบียน เข้าไปดูที่
http://jtty.com/ceiv

ร่วมกันแสดงความคิดเห็นได้ที่นี่
แสดงความคิดเห็น *
สามารถพิมพ์ข้อความได้อีก ตัวอักษร
- สำหรับสมาชิกจะได้รับสิทธิในการเลือกสีพื้นหลังและแนบไฟล์ได้
- บุคคลทั่วไป การเลือกสีพื้นหรือแนบไฟล์จะไม่มีผลใดๆ เกิดขึ้น หากอยากได้สิทธิพิเศษในการโพสต์ก็คลิก
สมัครสมาชิก เลย
กรอกข้อมูลส่วนตัว
ผู้ที่ไม่ได้เป็นสมาชิก กรอกข้อมูลที่นี่
โดย *
อีเมล์
สมัครสมาชิก คลิกที่นี่
- ใส่สีพื้นได้
- ได้นามแฝงประจำบอร์ด ไม่ซ้ำใคร
- อัพโหลดไฟล์ได้
สมาชิกกรอกข้อมูลที่นี่ ระบบจะดึงข้อมูลส่วนอื่นๆ มาให้โดยอัตโนมัติ
แนบไฟล์
แทรกรูปภาพได้ไม่เกิน 999 K, ไฟล์อื่นๆ (.zip, .swf) ไม่เกิน 500 K
รูปภาพต้องเป็น *.jpg หรือ *.gif เท่านั้น
ชื่อล็อกอิน *
รหัสผ่าน *